Γενικούρες και ειδικότητες

Είναι απίστευτο! Σχεδόν ανεκδιήγητο! Και οξύμωρο! Ή φυσιολογικό? Αλλά λογικό δεν το λες! Είναι συνέπεια. Ορθότερα δε, επίπτωση. Μοιρολαρικά θα χαρακτηριζόταν και ως μοιραίο! Ο λογικόφρων το ονομάζει τίμημα, ο παράφρων το λέει διαβολικό. Αλλά το όνομα δεν έχει σημασία, όσο έχει η χάρη. Και η χάρη είναι το αποτέλεσμα. Δηλώνει χάρισμα και είναι και χαριτωμένο. Διότι είναι χάρη να γνωρίζεις με λεπτομέρειες, είναι χάρισμα να ξέρεις το αντικείμενό σου ενδελεχώς, είναι αρετή να έχεις τη χάρη να αναφέρεις στο λεπτό μία εκτενή βιβλιογραφία για όσα σε ρωτάει ο άλλος πάνω στο αντικείμενό σου. Και διότι η εξειδίκευση στην εργασία υπήρξε μοιραία και αναπόφευκτη, σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις αναγκαία, σε περισσότερες λυτρωτική.  Πώς θα ήταν ο κόσμος μας σήμερα, εάν δεν είχαμε εξειδικευτεί?

Αλλά τα νομίσματα έχουνε εξ ορισμού δύο όψεις. Τι γίνεται όταν καλείσαι να δουλέψεις πιο σφαιρικά? Τι κάνεις όταν σου ζητούν μία πιο ολιστική ματιά? Πώς αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα όταν πρέπει να το δεις πολύπλευρα? Υπάρχουν εργαζόμενοι που δουλεύουν σε ένα κελί περιορισμένων διαστάσεων και ευθυνών. Υπάρχουν επιστήμονες που ερευνούν σε πολύ περιορισμένα πεδία και με ακόμα πιο βραχείς ορίζοντες, σαν να αισθάνονται πως ο ουρανός του εργαστηρίου τους κάποια στιγμή θα τους πλακώσει και σαν να είναι η γνώση μια ταφόπλακα μεγάλη και βαριά. Και σκάβουν όλο και πιο βαθιά σε αυτήν, ώστε να την αναλύσουν, να την αποσυνθέσουν, να την διυλίσουν,  ώσπου να τη διαλύσουν.

Τελικά, ίσως να είναι και τραγικό: να ρωτάς έναν άνθρωπο τι ακριβώς είναι αυτό που κάνει και να αδυνατεί να τοποθετήσει την δουλειά του στον εργασιακό χάρτη, ακόμη κι αν του δώσεις μια πυξίδα στο χέρι. Όσο εξειδικεύεται, άλλο τόσο χάνεται ανάμεσα σε χαώδεις καταστάσεις και γνώσεις. Αδιαφορία ή άγνοια? Φόβος ή πόνος? Ίσως σύμπτωση. Πολλοί είναι ειδικοί. Σπανίζουν όμως οι γενικοί. Οι εργαζόμενοι ειδικεύονται, οι διευθυντάδες? Γενικεύονται? Ο δάσκαλος θα σου πει το μάθημα της ημέρας και δεν θα σκάσει εάν δεν σου πει σε ποια χρονική περίοδο ανήκει ο ποιητής που μελετάει, δεν θα προλάβει κιόλας να τον συνδέσει με τα ιστορικά γεγονότα, ή δεν θα τονίσει σε ποιο μέρος της γραμματικής υπάγεται η παραγωγή και η σύνθεση, ο γιατρός θα σου συνταγογραφήσει το φαρμακάκι για να μην πονάει το στομάχι χωρίς ιδιαίτερη κλινική εικόνα και έρευνα του υπόλοιπου οργανισμού, ο υδραυλικός θα αλλάξει τη σωλήνα που έσπασε χωρίς να βρει γιατί έσπασε, ο δημόσος υπάλληλος θα σου σφραγίσει το χαρτί, αλλά μέχρι να φτάσεις στο γραφείο του ποιος θα σε κατευθύνει? Και ο λόγος? Αποποιούνται την ευθύνη ή αγνοούν ούτως ή άλλως την απάντηση? Αδιαφορούν για το «σύνολο» γιά κοιτάει ο καθείς τη δουλειά του? Δηλώνει ειδικός και γλιτώνει το βάρος του γενικού? Θα σε πάρει κανείς ποτέ κάπου να σου εξηγήσει ότι για να μάθεις/κάνεις/διεκπεραιώσεις/διευθετήσεις αυτό που βρίσκεται επάνω στο τάδε κλαδί, οφείλεις να έχεις πάρει μια γεύση για το πού βρίσκεται ο κορμός του, ή, για τους πιο απαιτητικούς, η ρίζα του!?

Η περιέργεια, αυτό το ανθρώπινο ίδιον, γίνεται εν καιρώ αντιστρόφως ανάλογο με την ειδίκευση. Εδώ τα φιλοσοφικά «γιατί» δεν είναι ισάριθμα με τα επιστημονικά «επειδή». Μόνο τα μαθηματικά «ουτωσώστε» δίνουν απαντήσεις, αλλά οι περισσότεροι βολευόμαστε στα κηδεμονικά «γι’ αυτό» και στα ακόμη πιο «δημοκρατικά» των γενικών «επειδή το είπα εγώ»!

Αυτός, είναι ο νέος εργάτης...

Καλή Πρωτομαγιά!

Λίζα Λάμδα Πετροβασίλη...αποβάλλεσαι!

-Ατμακίδης, Ιωαννίδης, Βαρνιώτου, Κελεσίδης, Βογιατζής και Βαδάση περάστε ΕΞΩ (!!!!!!!!) όπως είστε!!! Αυτήν τη στιγμή!!!!!!!!!!!!

Ο ένας μιλούσε για το διαγώνισμα που έγραψε την προηγούμενη, ο δεύτερος για τη σχολή που θα δήλωνε πρώτη στο μηχανογραφικό, ο άλλος για τις επιδόσεις του στο σκι στο νεότευκτο τότε χιονοδρομικό του νομού μας και ξαφνικά ο καθηγητής μάς διέκοψε! Τι θράσος! Τι αναίδεια!

-Μα....

-Και μην ακούσω «κιχ»!!!

-Μα δεν έκανα τίποτε κύριε καθηγητά!

-Έκανες! Μιλάς! Και μιλάς πολύ!

-Μα....

-Κι όσο συνεχίζεις να μιλάς δυσχεραίνεις τη θέση σου!

...ποια θέση μου? που άλλαζα θέση πιο συχνά και από όσο οι άντρες τα πουκάμισα. Που είχα γίνει μπαλαντέρ. Που καθόμουνα με τη μία για να πούμε τα γκομενικά, με την άλλη για να πυροδοτήσουμε φιλοσοφικούς προβληματισμούς, με τον άλλον για να τον βοηθήσω στα αρχαία και με τον τέταρτο για να με βοηθήσει στη χημεία! Καταραμένη χΗμεία! Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά μαζί της! Εγώ ήμουν της χΥμείας!

Τελικά ο καθηγητής με έβγαλε έξω. Αποβολή! Ήτανε η πρώτη μου φορά. Και ήτανε μη γίνει η αρχή! Μετά...Μετά αποβαλλόμουνα αφ’ εαυτής! Εγώ! Το καλό παιδί! Η απουσιολόγος! Αποβολή με τη γαλαρία απαρτία και με τους μισούς από αυτούς να κοντεύουν να μείνουν από τις ωριαίες αποβολές!

Έτσι τσούλησε η Δευτέρα λυκείου. Ήταν σαν να δεν υπήρξε ποτέ για μένα! Μια συνεχής απουσία! Σαν να πέρασα από την Πρώτη Λυκείου στην Τρίτη. Προαγωγή με μπόνους την ευθύνη, πηδώντας μία τάξη με πλήρη ανευθυνότητα. Καθηγητές δεν είχαμε! Απαξάπαντες απόντες! Και ότε και εάν είχαμε, για κάποιον λόγο τρέχανε να καλύψουνε κενά. Που δεν τα λες κενά, αλλά ένα συνεχές κενό με διακοπές κάποιες ώρες μαθημάτων. Δεύτερη ώρα άλγεβρα, πέμπτη γυμναστική και έκτη Τέτρις, ή «Όνομα, Ζώα, Φυτά» ή ύπνος! Άντε και κανα Σταυρόλεξο. Θρησκευτικά ήταν αυτά!

-Βαδάση στον πίνακα!

-Πάλι εγώ κύριε καθηγητά!?

-Ε αφού μιλάς! Έλα να κάνεις ένα διάλειμμα για να σταματήσεις! Κάνω παρατήρηση στη Γεωργιάδου με την οποία μιλάς όλη την ώρα, κι εσύ συνεχίζεις!

-Ε στη Γεωργιάδου κάνατε, όχι σε μένα! Και στο κάτω-κάτω, όποιος μιλάει σηκώνεται στον πίνακα?

-Ναι! Για να λέει τουλάχιστον κάτι χρήσιμο. Μιλάει που μιλάει! Και γιατί δεν κάνεις την άσκηση?

-Γράφω τις σημειώσεις της Βιολογίας από χθες! Έλειπα!

-Ναι! Αλλά τώρα έχουμε Φυσική! Γιατί δεν τις γράφεις στο διάλειμμα?

-Να χάσω το διάλειμμά μου γράφοντας σημειώσεις Βιολογίας κ.Καθηγητά?!!!!

-Τι να σου πω παιδί μου? Τι να σου πω παιδί μου! Είμαι κατάπληκτος! Το ενδεικτικό σου από το Λύκειο του Ψυχικού που μας ήρθες, μας έδινε την εντύπωση ότι είσαι αρίστη μαθήτρια! Έπιμελής, μέλετημένη, πρόσεκτική!Τι εμεσολάβησε? Εις ποίον ηθικόν τέλμα έχεις βυθιστεί και δεν μπορείς να σηκώσεις κεφάλι!!!!!!????

Ε είχα γίνει λίγο ατίθαση, αλήθεια είναι! Μια η βαρεμάρα της ηλικίας, την άλλη τα απωθημένα ενός καταπιεστικού μαθητικού παρελθόντος που με ήθελε comme il faut, λίγο ο έρωτας, πολύ η εφηβεία, κάμποσο οι ανησυχίες, μερικώς οι προβληματισμοί, αρκετά η πίεση υπό και επί παντός, μα πιο πολύ η Άνοιξη! Εκείνη η Άνοιξη που για κάποιο λόγο ο Θεός την έφτιαξε, όπως είπε ο Robert Orben, για να μας πει «Πάμε άλλη μία» και εκείνη η Άνοιξη που μαζί της την ίδια μέρα ο Θεός κατασκεύασε και την ελπίδα, την όρεξη για ζωή και την αλλεργία!

 Να μεγαλώνει η μέρα, να ξυπνάει από τη χειμερία νάρκη το χαμόγελο, να κοιμάται εκ περιτροπής η όρεξη για δουλειά, το διάβασμα και το σχολείο. Με λουλούδια να ανθίζουν, πουλιά να τιτιβίζουν και πεταλούδες να ζευγαρώνουν. Με βροχές να ποτίζουν, με δάκρυα ερωτικά να μουσκεύουνε μάτια, με ορμόνες εφηβικές να φλερτάρουν στα παγκάκια! Μια αγκαλιά στα πεζούλια, ένα κρυφό ραντεβού στη γωνία, μια συνωμοσία ανάμεσα σε συμμαθητές, κάτι χαχανιστές παρέες, άσκοπες και πολύωρες ετοιμασίες για εκδρομές, για ένα κρυφό τσιγάρο στην πίσω αυλή, για τάσεις ανεξαρτησίας και στάσεις δήθεν ανταρσίας, κοπάνες, αποβολές, σκασιαρχείο!

-Βαδάση αποβάλλεσαι! Πολυήμερη αποβολή και την επομένη με τον κηδεμόνα σου!

Ποιον κηδεμόνα μου? Αφού η κηδεμονευομένη του μαθήτρια της Τετάρτης, Λίζα Λάμδα Πετροβασίλη, έχει αποφασίσει πως δεν θα πάει στο σχολείο για πολλές μέρες! Θα γίνει κομμάτια, από εκείνα που ξέρει πάντοτε να σκορπάει, αλλά ποτέ να μαζεύει, και θα την κάνει, μπας και απαλλάξει λίγο τους καθηγητές και τους συμμαθητές της από το μπλα μπλα και τον κουραστικό προβληματισμό της! Θα αποβληθεί από μόνη της και θα βάλει απουσία στον εαυτό της. Είναι δύσκολο ο απουσιολόγος να βάζει απουσία στον εαυτό του. Είναι σαν να στρέφει το μαχαίρι επάνω του για να αυτοκτονήσει, σαν να ψαλιδίζει τη γλώσσα του, όπως ο ράφτης την ξεφτισμένη κλωστή που κρέμεται από το καλοραμμένο κοστούμι.

-Αφήστε το κύριε καθηγητά! Μην κοπιάζετε! Την κοπανάω από μόνη μου! Πάω να βρω την Άνοιξη...

                                                                       

Όμοιος ομοίω αεί πελάζει. Τω διαφορετικώ?

Το διαφορετικό είναι δύσκολα αποδεκτό. Είναι αυτό που δεν μας ταιριάζει με τα μέχρι τώρα, με τα «δικά μας», με τα «γνωστά» μας δεδομένα και το περιθωριοποιούμε. Δεν είναι εύκολο το μάτι να συνηθίσει το extreme σε μία κοινωνία που, όχι απλά αγκαλιάζει το παραδοσιακό, αλλά προσκυνάει το σύνηθες. Το μάτι απλά κολλάει στο «διαφορετικό από εμένα». Το αφτί κουνιέται με το πρόσωπο να συνοφρυώνεται σε μια όψη απορίας σαν ακούσει κάτι ρηξικέλευθο. Κάτι που του γκρεμίζει την πεπατημένη. Την οποία την περπάτησε πρώτος ποιος? Και αποτελεί ένα γνωστό μονοπάτι, χωρίς εκπλήξεις και κακοτοπιές, χωρίς φόβους για άγνωστους προορισμούς, χωρίς κατακραυγές κοινωνικές, χωρίς φωνές συνειδήσεων των άλλων, χωρίς τσιρίδες και μαλώματα των αλλοθρήσκων, χωρίς αμφισβητήσεις και κριτικές, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς στερεοτυπικά μοτίβα, χωρίς μοντέλα καλουπωμένα στο βολικό.

Η κοινωνία, αυτή ή η άλλη ή κάποια άλλη, είναι περισσότερο ή λιγότερο δεκτική στο «έξω από αυτήν». Αγκαλιάζει το γνωστό σαν νεογέννητο βρέφος, αλλά διαστροφικά το βρίζει, ακόμη κι όταν ξέρει πως θα γίνει το πιο κακομαθημένο πλάσμα στον κόσμο που θα της βγάλει το λάδι. Αποδέχεται το στερεοτυπικό, ακόμη κι αν της αποδεικνύει και της υποδεικνύει η ιστορία επανειλημμένως πως πρέπει να το αποβάλει πανηγυρικά. Και υιοθετεί το εκ προοιμίου καταστροφικό, μόνο και μόνο γιατί δεν εμπιστεύεται προφήτες που υπόσχονται απαλλαγή και σωτηρία, γιατί τους θεωρεί αγύρτες προφήτες, όπως οι Φαρισαίοι τον Χριστό.

Άλλωστε τα ώτα, αυτάρεσκα γαρ, θέλουν να χαϊδεύονται. Να ακούνε αυτό που τα κάνει να χαίρονται. Να νιώθουν ικανοποιημένα, όταν ο συνεργάτης τους, η γλώσσα, μιλάει και δεν βρίσκει εμπόδιο σε κανέναν τοίχο, αντίσταση σε καμία συνείδηση, αντεπιχείρημα από καμία άλλη γλώσσα, διαφορετικότητα από κανένα άλλο μυαλό, καινοτομία από άλλον συνδαιτυμόνα.

Και να ‘ναι απλά τα ώτα αυτάρεσκα ή η συνειδησιακή μας ενοχή? Να ‘ναι ο εγωκεντρικός μας χαρακτήρας που θέλει ενδόμυχα ακόμα και τις λαθεμένες του επιλογές να τις δικαιολογήσει? Να θέλει παρέα στην από λάθος επιλογή της μοναξιάς του? Να θέλει η ρουφήχτρα της τρικυμισμένης του ζωής να φέρει στον πάτο της θάλασσας και άλλα ναυάγια? Είναι που ξέρει ότι πνίγηκε κι ότι βρίσκεται στον άλλον κόσμο, τον κολασμένο, αλλά δε θέλει να ‘ναι μόνος του και αναζητάει συντροφιά? Γνωρίζει πως έκανε λάθος και προβληματικές επιλογές, αλλά τραβάει τα καράβια της επιφάνειας που αρμενίζουν στα δικά τους ήρεμα ακρογιάλια για να τα βυθίσει με το έτσι θέλω στον βυθό του? Να τα αποδείξει πως μια μέρα θα γίνουν κι εκείνα θαλάσσια κουφάρια, με μόνη ζωή ανάμεσα στα αλίκτυπα και σκουριασμένα τους σκαριά τα φαντάσματα μιας ονειροπαρμένης ζωής, που δεν στέριωσε όπως την ονειρεύτηκαν? Και στα οποία μπορεί να κυκλοφορεί πού και πού, κανένα ψάρι, αλλά μόνο σαρκοβόρο!?

Δεν ξέρω εάν είναι όλοι αυτοί άνθρωποι «αποτυχημένοι», «απογοητευμένοι», άνθρωποι που αλλιώς τα πίστευαν και αλλιώς τους ήρθανε, είναι όμως σίγουρα άνθρωποι που θέλουν να δικαιολογήσουν για κάποιον λόγο την «αποτυχία» τους και ψάχνουν απεγνωσμένα συνοδοιπόρους στη μιζέρια τους, κλείνοντας τα μάτια στο «άλλο», κλείνοντας τα αφτιά τους στο διαφορετικό, αλλά το στόμα τους το κρατούν απύλωτο, ώστε να επικρίνουν και να εκμηδενίζουν τις διαφορετικές από εκείνους επιλογές.

Μήνυμα χωρίς (υπο)χρέωση!

«Είστε σε γραμμή αβεβαιότητας. Παρακαλώ περιμένετε! Για την ανασφάλειά σας, οι κλήσεις σας διαγράφονται!»

Άλλο ένα χαρτάκι έσκισα σήμερα στο ημερολόγιο. Από εκείνα που από πίσω έχουν το ρητό της ημέρας. «Μην υποτιμάς τον αντίπαλο» έλεγε! Λες και συνεννοήθηκε η μέρα με τις δυνατότητες και τις φουρτούνες που σήκωσε η διαφωνία μου η χθεσινή για άτομα ή ατομάκια, «ανθρωπάκια» που δε θα αλλάξουνε ΠΟΤΕ! Άκου «μην υποτιμάς τον αντίπαλο»!!!

 Κι αν υποτίμησες ή υπερεκτίμησες τι σημασία να ‘χει? Και στις δυο περιπτώσεις βγαίνεις χαμένος. Στη μία αδιαφορείς, ενώ στην άλλη αδιαφορεί. Η δίοδος συνομιλίας υπερβαίνει ενσύρματες και ασύρματες επικοινωνίες, καλωδιώσεις και δικτυώσεις κοινωνικού ή επαγγελματικού περιεχομένου. Εδώ μιλάμε για άλλη συχνότητα. Ο ένας εκπέμπει σε τόσα Hertz κι ο άλλος ούτε στα μισά.

«Τι να σου κάνει αγάπη μου ο γρήγορος επεξεργαστής και το τετραπύρηνό σου κινητό ακόμη κι αν οι ταχύτητες υπερβαίνουν εκείνη των ταχυδρομικών νεύρων που στέλνει ο εγκέφαλος στα ζωτικά σου όργανα να πάρουν μπρος? Όπως στη γλώσσα. Φυσικά και θα σε ξεπεράσει η Mac, αφού δεν έχεις καν συνάψεις στον εγκέφαλο! Και «γιατί να έχεις?» θα μου πεις. Αφού με την καρδιά κοιτάς καλύτερα! Να ‘ταν τόσο ηλίθιος ο Μικρός μας Πρίγκιπας σαν το ‘λεγε ή μεγάλωσε πια και είναι ξεπερασμένος? Χρειάζεται και εκείνος update ε? Ε βέβαια! Διότι εάν έχει έκδοση 2.1.8 και τώρα τρέχει η 9.7.1 δε θέλει απλά ενημέρωση, αλλά να τον στείλεις για ανακύκλωση και να τον κάνεις delete μια για πάντα! Και ασχολήσου με άλλες εφαρμογές. Την καρδιά άσ’ την στην άκρη! Μ’ αυτήν ασχολούνται οι καρδιολόγοι! Εσύ να κοιτάξεις να κάνεις κανένα downloading σε πιο χρήσιμες εφαρμογές. Να αξίζουν και τον κόπο και τον χώρο στη μνήμη βρε αδερφέ! Μη σου πιάνει μόνο GB από άλλα πράγματα που τρώνε και τρέφονται με μνήμη! Χαλάλι τους στο κάτω-κάτω! Αλλά και χάλι τους μερικές φορές. Αρκεί να το καταλάβεις νωρίς! Η μνήμη στον εγκέφαλο θα έπρεπε ώρες ώρες να είναι σαν αυτή του κινητού. Μια καρτούλα! Το ξεκοιλιάζεις και ωπ! Όλα σβήστηκαν με τη μία. Και πάμε πάλι από την αρχή! Φορμαρισμένο και με καινούργιο λειτουργικό πάει ο κόσμος μας μπροστά! Με άλλες ταχύτητες, πιο γρήγορες και με καινούργια γραφικά! Κι ας σε λένε γραφικό! Ένας γραφικός άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του και τη γραφικότητά του φοράει και καινούργια γραφικά! Γκλαμουριά, δε λέω! Αλλά... χωρίς εφέ πού πας βρε μπάρμπα? Στο κάτω κάτω δεν επιβιώνεις στον κόσμο της εικόνας σήμερα!   Ωστόσο έχε κατά νου, εκεί, στο πίσω μέρος της SD σου, πως  ό,τι λειτουργικό και να φοράς, όσα update κι αν κάνεις στο software και όσο συχνά, μια μπακατέλα θεωρείσαι στο hardware πια, τόσο παλιά, όσο η μέρα που γεννήθηκες κι αυτό σου το σκαρί δεν αλλάζει. Και avatar να αλλάξεις, και το μαλλί να κόψεις και να βάψεις, και καινούργια μπαταρία να αποκτήσεις, θα ‘σαι ένα παλιό ξεκούδουνο μηχάνημα. Είδες πολλά pc να γίνονται καινούργια, επειδή τα έβαψες απ’ έξω με λαδομπογιά?

 Γι’ αυτό σου λέω...η επικοινωνία μας εις το εξής ή διακόπτεται ή θα γίνεται παραδοσιακά: άλλοτε με ταχυδρομικά περιστέρια και άλλοτε με καπνό στην ταράτσα!

 Mail received?»

Εσύ τι μέρος του λόγου είσαι?

Άρθρο;

Γιατί να είσαι Άρθρο!? Για να αρθρώνεις και να ενώνεις! Θα μου πεις, τι να αρθρώσεις ως Άρθρο που καμιά φορά τρως τέτοιο άδειασμα με αυτά που βλέπεις γύρω σου που όχι απλά δεν αρθρώνεις κουβέντα, αλλά χάνεις φωνή, μιλιά και λαλιά ταυτόχρονα! Φθόγγος δεν βγαίνει από το στόμα σου! Άσε που τα Άρθρα δεν έχουνε καμία αξία μόνα τους! Εξαρτημένα μια ζωή. Δίπλα σε κάτι! Τρέμουν τη μοναξιά! Γι’ αυτό πάντα σε κάτι δίπλα θα ακουμπούν: Μα δίπλα σε Ουσιαστικό θα βρίσκονται, δίπλα σε Επίθετο θα είναι, σε Αντωνυμία ή σε Μετοχή? Πάντως το Άρθρο μοναχικό δεν το λες! Δεν μένει μόνο του, ο κόσμος να χαλάσει, εκτός εάν κάποιος το διακόψει....Συνήθως τα Αποσιωπητικά...

Ουσιαστικό;

Κάτι μας είπες! Ποιος είναι αυτός που δεν θεωρεί τον εαυτό του Ουσιαστικό?  Όλοι είμαστε Ουσιαστικοί και Ουσιαστικά. Όντα! Από εκείνα που υπάρχουν επί της ουσίας... Και μάλιστα Ουσιαστικά είτε συγκεκριμένα είτε αφηρημένα. Είτε είμαστε πρόσωπα, με προσωπεία ή άνευ, είτε ζώα (όλοι εξ ημών, δίποδα), είτε πράγματα. Και αφηρημένα, γεμάτα από ενέργεια, βρισκόμενα σε μία κατάσταση ή έχοντας απλά μιαν ιδιότητα! Τα Ουσιαστικά είναι οντότητες αυθύπαρκτες. Όχι σαν τα Άρθρα, που φοβούνται τη μοναξιά!

Επίθετο;

Προσδιοριστικό δλδ. Μωρέ μπράβο! Δίνεις μια πινελιά στο ουσιαστικό ε? Κάνεις τον κόσμο ομορφότερο και πιο συγκεκριμένο! Πας πακέτο βέβαια με το ουσιαστικό. Το ελέγχεις τρόπον τινά. Εάν εξαφανιστείς από δίπλα του, «το αδειάζεις». Το αφήνεις μοναχό και απροσδιόριστο. Κενό. Σκέτο. Μην ξεχνάς όμως ότι ως προσδιορισμός λέγεσαι «επιθετικός»!!! Προσδιορισμός ή όχι δεν έχει σημασία. Επιτίθεσαι πάντως! Εναντίον ενός Ουσιαστικού. Επίθεση! Κατά πάνω του! Να του αποδείξεις ότι χωρίς να προσδιορίζεται, δεν υπάρχει! Τέτοια επίθεση το επίθετο. Σφοδρή. Ύπουλη λίγο ε?

Αντωνυμία;

Μια σκιά! Ποτέ δεν ξέρει να απαντήσει. Αμφιταλαντεύεται. Τη μια είναι όλο περιέργεια και ρωτάει. Ποιος? Ποια? Ποιο? Τι? Πόσος? Την άλλη και καλά καταδεικνύει χωρίς να τολμάει να ονοματίζει: Εκείνος, Αυτός εδώ. Την άλλη αόριστη: Κάποιος! Κάποια! Κάποιο! Και την άλλη αναφορικά με κάτι άλλο: Όποιος... Όποιος δεν, δλδ, τότε να μην... Πάντως ονομαστικά και ξεκάθαρα σου το δηλώνει εξ ονόματος! Είναι Αντί- των Ονομάτων! Πλαγίως και αφηρημένα. Άσε που ακόμη και προσωπική Αντωνυμία να είσαι, ένας διπρόσωπος θα είσαι. Ή και τριτοπρόσωπος! Διότι τι σημασία έχει εάν είσαι το Εγώ? Ανάλογα ποιος το λέει, αλλάζει και πρόσωπα. Κι εγώ λέω Εγώ και εσύ λες Εγώ, αλλά είμαστε διαφορετικά πρόσωπα. Όλο κρυψίνοια η Αντωνυμία. Μάντεψε «ποιος»!

Ρήμα;

Δηλ μιλάς! Λες ρε παιδί μου...ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι. Είσαι ρητός και ξεκάθαρος! Σαν τους αριθμούς! Τους ρητούς όμως, όχι τους άρρητους. Υπάρχεις. Υφίστασαι! Είσαι όλη η ουσία μιας πρότασης! Είσαι ουσιαστικός όρος, όχι όμως Ουσιαστικό. Ρήμα. Χωρίς το ρήμα δε στέκει πρόταση. Χωρίς εσένα δεν υπάρχει ο κόσμος και τέτοια. Όλα περιστρέφονται γύρω από εσένα. Ο κόσμος, η γη, το φεγγάρι. Ακόμη κι ο ήλιος. Ακόμη και ο ίδιος σου ο εαυτός. Πω πωωω εγωκεντρισμός! Μα πού τον βρίσκει τόσο! Κι ό,τι πει αυτό, αυτό ισχύει! Εάν πάλι δεν πει, δεν ισχύει τίποτε! Είσαι το κέντρο του κόσμου! Μπράβο! Συγκεντρωτικό σε βρίσκω, αλλά το παρακάμπτω!

Μετοχή;

Άλλη αλλοπρόσαλλη! Λίγο ρήμα, λίγο επίθετο! Λίγο απ’ όλα και τίποτα. Μισά χαρακτηριστικά από τον έναν, μισά από τον άλλο. Ερμαφρόδιτη δλδ! Τρομερός συνδυασμός πάντως να είσαι και Ουσιαστικό και Επίθετο και Ρήμα μαζί! Ε πώς να μην ανεβαίνουν οι μετοχές σου μετά! Περιζήτητος!

Επίρρημα;

Επί του ρήματος? Ευτυχώς που τα Επιρρήματα δεν υπηρετούν δουλικά μόνο ρήματα, αλλά και ομοίους τους, δλδ άλλα Επιρρήματα ή Επίθετα! Κι αυτά σαν τις Αντωνυμίες περίπου! Μπορείς να θεωρηθείς ότι ανά πάσα στιγμή γνωρίζεις πού βρίσκεσαι, και άλλοτε είσαι εκτός τόπου και χρόνου! Γιατί άραγε? Άλλοτε κουτσομπόλικο γεμάτο περιέργεια, Πού? Πώς? Πότε? Γιατί?.. Ενοχλητικό δλδ! Και άλλοτε αφηρημένο και αόριστο.... Κάποτε, Κάπου... Ε καλά! καμιά φορά συγκεντρώνεται κιόλας! Αλίμονο: Σήμερα, Εκεί, Έτσι! Και φυσικά αναφορικά και σε σχέση με άλλα: Όπου, όποτε. Όπως ξυπνήσεις! Ε δε σε λες και τον πιο σταθερό άνθρωπο στον κόσμο!

 Πρόθεση;

Άλλο κάρο! Σαν το άρθρο. Ποτέ μόνη! Ποτέ! Αλλά σε διπλό ταμπλό! Μην πω τριπλό. Πες μου με ποια πτώση να σου πω τι είσαι! Διπρόσωπη. Διότι άλλο να μου λες «κατά τον Αριστοτέλη...» και άλλο «κατά του Αριστοτέλη!!!» (και ενδεχομένως υπέρ του Πλάτωνα!). Είναι θέμα πτώσης. Συνεπώς δεν έχεις και πολλά περιθώρια. Ψιλοδεσμεύεσαι από αυτόν που έχεις δίπλα σου. Και όσο καλές προθέσεις και να ‘χεις, να ξέρεις πως οι πτώσεις σε κουμαντάρουν φίλε μου! Εσύ απλά σέρνεσαι από τη μύτη μιας Πτώσης!!! Κεφάλι δεν πρόκειται να σηκώσεις ποτέ!

Σύνδεσμος;

Ποιο απ’ τα δύο είδη? Παρατακτικός? Συνδέεις όμοια? Ή υποτακτικός? Υποτάσσεις τον έναν κάτω από τον άλλον και ναι μεν του κάνεις παρέα, αλλά τον θεωρείς κατώτερο, υποδεέστερο και εξαρτημένο? Όσο να πεις έχει μία διαφορά! Συνδετικός κρίκος. Χάρη σε σένα συνδέονται και τα πιο άσχετα πράγματα μεταξύ τους. Συνδυάζεις τα ασυνδύαστα. Φέρνεις σε επαφή ανθρώπους που δεν σχετίζονται μεταξύ τους και μετά ανάλογα τους τακτοποιείς σε κλίμακες, κλίκες και τα συναφή. Αλλά όταν σε πιάνει εκείνη η περηφάνια σου, εσύ είσαι και κανείς άλλος. Όλοι είναι κάτω από σένα και γίνεσαι το πλέον διαλυτικό στοιχείο. Διαζευτικός και πολύ σου είναι!

Επιφώνημα;

Αχ αυτόν τον ενθουσιασμό με τα πάντα πια.... δεν τον μπορώ! Και με τους πόνους και με τις χαρές! Και Ωχ και Αμάν και Πωπώ! Και τι έπαθα! Και Φευ! Και Αλίμονο. Και Ουαί και Αλίμονο! Και Αλί και τρισαλί! Καλά Πια! Κανείς δεν έκανε παιδί, μόνο η Μαριώ τον Γιάννη! Ο μόνος στον κόσμο είσαι που έπαθες!? Κοίτα λίγο γύρω σου! Αλλά ούτε και εκείνο το συνεχές «Αχ τι ωραία!!! Τέλεια! Θαυμάσια! Εξαίσια!» Όλα πια μες στην τρελή χαρά! Και η ζωή που είναι έτσι, και γιουβέτσι, και να λέμε ακόμα κι αν δεν πιστεύουμε όλες τις θυμοσοφίες περί ζωής, μόνο και μόνο για να πείθουμε τον εαυτό μας και τους άλλους ότι είμαστε κάτι που στην πραγματικότητα δεν είμαστε, αλλά θα θέλαμε να γίνουμε!

Τέλος πάντων! Αποφάσισε! Πάνω-κάτω τα Μέρη του Λόγου σαν τα ζώδια είναι. Με μια μικρή έκπτωση βέβαια: αντί για δώδεκα, μόλις δέκα! Όλα σχετίζονται μεταξύ τους. Όλα έχουνε χαρακτηριστικά που τα μοιράζονται μεταξύ τους. Κάποια σχετίζονται περισσότερο από ό,τι με άλλα και ορισμένα είναι θανατηφόρος συνδυασμός μεταξύ τους ή απλά ανύπαρκτος. Π.χ. το Άρθρο δεν πάει ΠΟΤΕ δίπλα σε ένα Ρήμα, ούτε η Πρόθεση με Επιφώνημα. Δεν θα στεριώσει ο γάμος εκ προοοιμίου! Περισσότερες πιθανότητες έχει να ταιριάξει Ζυγός με Αιγόκερω παρά αυτά τα δύο!

Και για να πω τη μαύρη αλήθεια, πιο πολύ πιστεύω στο «Τι μέρος του Λόγου» είναι κάποιος, παρά στο τι ζώδιο, γιατί, όπως λένε και οι Φυσικοί, περισσότερη επιρροή την ώρα που γεννιέσαι, ασκεί επάνω σου ο μαιευτήρας που ξεγεννάει τη μάνα σου, παρά οι πλανήτες μεταξύ τους!

Μάρκα μ’ έκαψες...

Ερώτηση πρώτη με την έναρξη της σχολικής χρονιάς:

«Παιδιά, έχετε τηλεόραση στο σπίτι σας?»

 Απάντηση: «Φυσικά κυρία!»

 Ερώτηση δεύτερη: «Πόσες?»

 (Οι απαντήσεις ποικίλουν):  

«Τρείς» ο ένας, «Τέσσερις!» όλο ενθουσιασμό και πονηρό μειδίαμα ο άλλος, «Πέντε» ένας άλλος ευτυχισμένος, ανήκων σε τετραμελή οικογένεια, ώσπου να ακούσω εκείνο το καταιγιστικό «Επτά»........!!!!!!!

 «Τι είναι το Επτά?» Προς στιγμή νόμιζα πως δεν κατάλαβε ο μαθητής την ερώτηση. Μετά έκανα διευκρινίσεις του τύπου «Δε ρώτησα πόσες είναι οι μέρες της εβδομάδας, ούτε τα θαύματα του κόσμου, ούτε οι Σοφοί του κόσμου, ούτε οι Νάνοι γύρω απ’ τη Χιονάτη, ούτε πόσοι επιτέθηκαν «...επί Θήβας»!

 Ναι! Καλά άκουσα! Επτά!

Επόμενη ερώτηση: «Τι μάρκα?»

Οι απαντήσεις επίσης ποικίλουν: «Samsung LED 50’», «SMART PHILIPS 42’», «LG 3D 50’» κλπ κλπ...Αν δε, ζητήσω περαιτέρω στοιχεία, θα αρχίσουν λεπτομέρειες τρελές....

..................................................................................................................................

Επόμενος κύκλος ερωτήσεων: «Παιδιά, λεξικό έχετε?». Τότε τα παιδιά αρχίζουν και ξύνονται, συνοφρυώνονται, σκέφτονται και σπάνε το κεφάλι τους, εάν έχουνε ή δεν έχουνε.

Οι απαντήσεις είναι του τύπου: «Είχα ένα» ή «Έχω, αλλά δεν ξέρω πού βρίσκεται», «Σαν να κάτι μου θυμίζει»...

 Στην επόμενη ερώτηση: «Τι “μάρκας” είναι?» ποτέ δεν παίρνω απάντηση αντίστοιχη με εκείνη για την/τις τηλεόραση/τηλεοράσεις.

 Κυμαίνονται ανάμεσα σε απαντήσεις του τύπου: «Έχω ένα κίτρινο», «Ένα κόκκινο με μπλε γραμμές», «Ένα κανελί με βούλες» και γενικώς οι απαντήσεις είναι «άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε, καραβάκια στο Αιγαίο δε με βλέπετε καλέ!!!».

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, εάν τα brand name παίζουν ρόλο μόνο σε επίπεδο προϊόντων. Κι αν ναι, σε τι είδους προϊόντα? Κατανάλωσης? Και τι είδους κατανάλωση? Αγαθών? Και τι είδους αγαθά? Υλικά? Πνευματικά? Γιατί η τηλεόραση δεν ξέρω πού κατατάσσεται, αφού το περιτύλιγμα πάει πακέτο με το περιεχόμενο. Ο άνθρωπος δείχνει να επενδύει πολύ στο φαίνεσθαι! Τι μάρκα αυτοκινήτου θα κυκλοφορεί, τι πουκάμισο θα φοράει, εάν η τσάντα που κρατάει θα χτυπάει στο μάτι ότι είναι ακριβή. Καμιά φορά θαρρείς με την ακρίβεια πως εξαγοράζεις και την ποιότητα. Που αυτό μπορεί να ισχύει, αλλά πλέον ανήκει στους κανόνες με τις πολλές εξαιρέσεις.

Στο πνεύμα όμως, πού είναι τα brand name? Γιατί εμπιστευόμαστε για δήθεν γνώσεις τον κάθε άσχετο που άκουσε, νομίζει και μεταφέρει μέσα από σπασμένο τηλέφωνο μία πληροφορία ως γνώση? Η οποία μπορεί να είναι παρα-πληροφορία. Η οποία μπορεί να είναι αποκύημα μιας οργιάζουσας φαντασίας. Ή απλώς μιας επιθυμίας. Και η οποία μπορεί να αποτελεί γνώμη και όχι γνώση. Να είναι οίηση και απλά να αναπαράχθηκε από ημιμαθείς. Η οποία απλά κυκλοφόρησε για λόγους marketing όχι απαραίτητα ώστε να πουλήσει προϊόντα ενός ραφιού, αλλά για να φουντώσει δήθεν εθνικά φρονήματα, για να εξάψει πνεύματα, για να ικανοποιήσει αφτιά που θέλουν χάδια ή για να βυθίσει πιο κάτω, πιο προς τον πάτο, πνεύματα...

Παλιά ακούγαμε γιαγιάδες να λένε «Αλήθεια είναι! Το είπανε στην τηλεόραση!» Σήμερα, το λυπηρό είναι ότι ακούς από ανθρώπους που πήγανε σχολείο πέρα από τη Δευτέρα Δημοτικού (που έφτασε η γιαγιά) και που έφτασαν και στο πανεπιστήμιο και θεωρούνται πιο σύγχρονοι από τη γιαγιά, επειδή χειρίζονται άλλα μέσα (ή κακομεταχειρίζονται ή τους κακομεταχειρίζονται) να λένε το απιστεύτου: «Αλήθεια είναι! Το διάβασα στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ!!»...κι αναρωτιέσαι, εάν πέρασε το σχολείο και ακούμπησε, εάν πέρασε και φύσηξε μακριά, εάν πέρασε, ξαναπέρασε και ξεμάκρυνε χωρίς να αγγίξει καν!

Γιατί, εάν θες να εμπιστεύεσαι τη Sumsung, την mac, την Prada, την Mercedes, την whirlpool, την adidas, την nike, την babolat, την head, την Toyota, την...την ...την... καλά κάνεις, αλλά έχε και έναν Τριανταφυλλίδη ρε φίλε στην βιβλιοθήκη σου για λεξικό, διάβασε έναν Μάνεση ή έναν Μανωλεδάκη για τα νομικά (και όχι μόνο), έναν Κολιόπουλο στην ιστορία, έναν Ζερεφό, έναν Γραμματικάκη, έναν Γιανναρά, έναν Α.-Φ.Χριστίδη, στον τομέα τους. 

 Δε λέω ότι αυτοί δεν επιδέχονται αμφισβητίες και αμφισβητήσεις. Λέω απλά ότι οφείλεις να τους ακούσεις πριν τους πατάξεις!

Λένε ότι ο Πλάτωνας συνάντησε τον Καποδίστρια

Λένε ότι:

Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο. Οι καινούργιες συνήθως περνούν πρώτα από τα καζάνια της κολάσεως. Οι μεγάλες αγάπες δεν καταλήγουν ποτέ σε γάμο. Ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα όσο μεγάλος κι ΑΝ ήταν κάποτε. Και άλλοι λένε πως δεν είναι ο γάμος δολοφόνος, απλά ο έρωτας ως αυτοκαταστροφικός αυτοκτονεί. Και γενικά οι αγάπες, λένε, αργούν από μία μέρα, όπως λέει η Λίλη Ζωγράφου, έως μια ζωή. Κι άλλες πάλι κάποτε περνάνε από δίπλα σου και δεν τις παίρνεις χαμπάρι. Κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου. Θαρρείς πως υπάρχει κάτι καλύτερο, κάτι σωστότερο, κάτι ομορφότερο. Κάτι που αξίζει και σου αξίζει πιο πολύ. Άλλοτε πάλι δεν περνάνε δίπλα σου, αλλά κατασκευάζονται ιδανικά μέσα στο μυαλό σου. Ιδεατά. Χωρίς σάρκα και οστά. Άυλα και ανύπαρκτα. Σαν τα φορέματα που ράβεις στη μοδίστρα. Η σύλληψη γίνεται στο μυαλό και μετά της πας υφάσματα και τρέσες για να σου πραγματώσει τ’ όνειρο. Αλλά δυστυχώς μοδίστρες που ράβουν αγάπες δεν υπάρχουν. Κι αν υπάρχουν πάντα κάτι δεν θα πάει καλά. Ένα κουμπί ξηλωμένο, μια ραφή στραβή, μια πιέτα λεπτότερη από τις άλλες.

Λένε, επίσης, ότι:

Οι αγάπες οι ιδανικές είναι μόνο οι απραγματοποίητες. Εκείνες που δεν ολοκληρώθηκαν και έμειναν μισές. Εκείνες που τις τρώει το μαράζι και τα σωθικά με ένα «γιατί να μην?» και εκείνες που τις τριβελίζουν το μυαλό τα αναπάντητα «Πώς θα ήταν εάν...?». Και γι’ αυτό διαρκούν. Επειδή διάρκεια έχει μόνο ό,τι μένει μισό και ανολοκλήρωτο, γιατί οι στόχοι είναι για να κατακτιούνται και να δίνουν θέση σε άλλους που γεννιούνται. Οι πλατωνικοί έρωτες ευθύνονται απλά για γλυκές και ενίοτε μελαγχολικές αναμνήσεις, από εκείνες που τις καταπίνει ο χρόνος. Αλλά η ιστορία δεν γράφεται με τα «Αν». Το timing παίζει πάντοτε το ρόλο του. Γιατί ναι, την ιστορία τη γράφουν οι συγκυρίες. Η πραγματοποίηση συνδέεται με παράγοντες και μεταβλητές που συντρέχουν στο χρόνο και συνδράμουν την σύζευξη σαν καταλύτες και όχι διαλύτες.

Και λένε ακόμη ότι:

Οι έρωτες οι πλατωνικοί είναι αθώοι, όπως εκείνοι που στα χρόνια ξενοιασιάς τρέχανε πάνω σε ένα ποδήλατο και γυροφέρνανε τριγύρω από ένα σπίτι και μια γειτονιά ευχόμενοι να πέσουν πάνω Του δήθεν τυχαία. Όπως εκείνοι που γεμίζανε τα μαξιλάρια με πουπουλένια όνειρα οι βραδινοί αναστεναγμοί τους. Όπως εκείνοι που φούσκωναν πεινασμένα στομάχια χωρίς να έχουνε βάλει μπουκιά στο στόμα τους. Όπως εκείνοι που κόβανε τα πόδια αναίμακτα, αλλά και πάγωναν  το αίμα ένα καυτό καλοκαιρινό απόγεμα με 40 βαθμούς σαν έπεφτες πράγματι τυχαία επάνω Του. Όπως εκείνοι που σκηνοθετούσαν συνευρέσεις και ίδρωναν σεντόνια χωρίς λαχανιασμένες ανάσες, αλλά έτσι, νοερά και αθόρυβα, στην ιδέα και μόνο μιας χιμαιρικής ζεύξης.

Λένε πως:

Πρόκειται για εκείνους τους έρωτες στους οποίους κάνεις σενάρια τι θα Του πεις εάν..., όπως εκείνοι για τους οποίους κάνεις τα πάντα για να φανείς φυσιολογικός και αυθόρμητος όταν..., αλλά οι άλλοι από γύρω σου μαζεύουν πάντοτε τα σορόπια σου από το πάτωμα με τη σφουγγαρίστρα για να..., όπως εκείνοι που σε εξιτάρουν επειδή δε σου δίνουν καμία σημασία και σε στέλνουν αδιάβαστο για ενδοσκοπήσεις και επανα-αυτοπροσδιορισμούς του «είναι» σου και αναρωτιέσαι «Μα τι έχω? Τι μου λείπει?» και άλλα τέτοια υπαρξιακά για να ακούσεις τελικά δια στόματός Του το ισοπεδωτικό μα τόσο σύνηθες «Εσύ τίποτε! Εγώ δεν είμαι σε φάση... Πρέπει να σκεφτώ καλά», και που εάν πρέπει να σκεφτεί, βράσε όρυζα και φασκελοκουκούλωσ’ τα!! Πρόκειται για εκείνους τους έρωτες που όσο σε φτύνουν, εσύ όντας ρομαντικός νομίζεις ότι βρέχει και άλλο τόσο κολλάς σαν γραμματόσημο, για να βρεθεί κάποιος που θα ερωτευτεί εσένα τελικά, αλλά εσύ θα του αντιγυρίσεις την ίδια συμπεριφορά. Αυτή η διαστροφή είναι μάλλον στοιχείο δυναμικό στις σχέσεις και δείχνει μάλλον πως «ερωτεύομαι, άρα υπάρχω», «αγαπώ, άρα ζω», «απορρίπτομαι, άρα υφίσταμαι». Είναι στοιχείο της ανθρώπινης φύσης που σε εξελίσσει και προοδεύεις!

Και τέλος λένε ότι:

Οι πλατωνικοί και οι ανεκπλήρωτοι έρωτες τελικά πάνε στον παράδεισο. Οι ιδανικοί δεν πάνε πουθενά. Μένουν εγκλωβισμένοι στα κάγκελα του νου χωρίς να μπορούν να αποδράσουν από τα «θέλω», τα «πρέπει» και τα «είναι» που σε περικυκλώνουν σαν απόρθητοι φρουροί.

Χρόνια Ποιοτικά στους μη πλατωνικά ερωτευμένους!