Αυτά τα αγάλματα καμιά φορά τα λυπάμαι που μένουν μέσα στην
ακινησία την αιώνια, βρέξει, χιονίσε! Είχα πάντοτε την απορία πώς δεν πάσχουν
από αυχενικό! Δεν έχω δει κανένα άγαλμα με κολάρο ωστόσο, ούτε να τρέχει για
φυσικοθεραπείες και βελονισμό. Στέκονται απλά σαν στήλες άλατος. Λες και
έμειναν ενεοί από κάποια έκπληξη που έπαθαν!
Αν το καλοσκεφτείς, μπορεί και να έπαθαν: κι ο Κασομούλης με
το μποτιλιάρισμα της Αγγελάκη, και ο Μέγας Αλέξανδρος στην παραλία χαζεύοντας
προς Ανατολάς ό,τι κακό συναπάντημα μαζεύει ο βρόμικος πια Θερμαϊκός, και ο
ναύαρχος Βότσης λίγο πιο κάτω προς Δυσμάς επιβλέποντας τους νεαρούς στα
καφωδεία της παραλιακής, και ο Χρυσόστομος Σμύρνης στην Αγίας Σοφίας μαλώνοντας
τον κόσμο που σύνδεσε το όνομά της με την κατανάλωση!
Άλλωστε, είναι να μην εκπλήσσεσαι όταν σε αναγνωρίζουν μετά
θάνατον και ακόμα χειρότερα όταν δε σε γνωρίζουν καν οι διαβάτες και σε
προσπερνάν αδιάφορα? Έφυγαν με τις χειρότερες προϋποθέσεις, κι εμείς με το
στανιό να τους ανα-στήσουμε και να τους στήσουμε στο κέντρο μιας άδειας
πλατείας. Ή στον τοίχο! Τον Μεγαλέξανδρο χωρίς τον Ηφαιστίωνα από δίπλα, τον
Κασομούλη να αναζητά τη Φιλική που μετατράπηκε σε Εχθρική, τον Βότση να ψάχνει
για θωρηκτά χωρίς την επέλαση του δωδεκάποντου σε γαμογκαλά συνεστιάσεις, και
τον Χρυσόστομο Σμύρνης να απορεί που ο κόσμος πλέον «συνωστίζεται» για άλλους
λόγους και ψάχνει τη σωτηρία του στη φυγή που χαρίζει το shopping και όχι η Ελλάδα.
Κόπτεται ο Νεοέλληνας για την ένδοξη πατρίδα του και το
ενδοξότερο παρελθόν του, υπονομεύοντας η παντελής άγνοιά του το μέλλον του.
Περηφανεύεται για τη γλώσσα του, κι ας την κατακρεουργεί ως ορκισμένος
ανορθόγραφος. Κοκορεύεται για την ιστορία του, αλλά την αγνοεί. Ζητάει πίσω τα
αρχαία αγάλματα που του ανήκουν, αλλά τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία
τα περιφρονεί. Επικαλείται προσωπικότητες-σύμβολα των οποίων τον βίο και την
πολιτεία δεν κατανοεί, αλλά κάποιοι του
γέμισαν το κεφάλι με περισσό εγωισμό, μετατρέποντας τον πατριωτισμό σε
εθνικισμό να βαφτίζει τα παιδιά του με αρχαιοελληνικά ονόματα, να ζωγραφίζει
ανεξίτηλα με tattoo στο
σώμα του πανοπλίες και σάρισες και να μισεί αλλόθρησκους, αλλόφυλους και
αλλοεθνείς!
Ο Αιγέας συνδέθηκε απώτερα με την Aegean, ο Ίκαρος με τον
εκδοτικό οίκο, ο Δαίδαλος έγινε απλώς συνώνυμο του περίπλοκου, και ο Σίσυφος του
επίμοχθου έργου. Προσωπικότητες που δε συναντήθηκαν ποτέ στα σοκάκια της
ιστορίας ή που υπήρξανε άσπονδοι εχθροί, συμφιλιώθηκαν σε γωνίες οδωνυμίων,
όπως ο Αριστοτέλης με τον Τσιμισκή, και
ο Ευριπίδης με τον Αριστοφάνη!
Τα αγάλματα και οι ονοματοδοσίες είναι οι τύψεις που κυνηγούν
την κοιμισμένη κυρίως –ίσως καμία φορά από σπόνδα ξάγρυπνη- συνείδηση ενός λαού,
όταν στριφογυρίζει βασανιστικά στα αιματοβαμμένα του σεντόνια. Είναι πληγωμένες
εξεγέρσεις και τσαλαπατημένα φρονήματα, εθνικά ή μη, κυρίως όμως εθνικιστικά.
Κατάλοιπο απόκοσμο, σαν έρχεται από το ξεθωριασμένο παρελθόν και διεισδύει τόσο
βαθιά στο DNA, γενεές δεκατέσσερις. Εξιλέωση, από προσωπικότητες-σύμβολα, που για
άλλους είναι απλά «κάτι αγάλματα»: αρχαία, νέα, ύστερα! Για άλλους όμως κόποι
και βραβεία ζωής, όπως για τον Απάρτη, τον Μουστάκα, τον Καλεβρά ή για τον Δημητριαδη
τον Αθηναίο.
