Κωνσταντίνα. Κωνσταντίνα με λένε. Αλλά
με φωνάζουνε και συντόμως (αλλά πολύ κακώς!) Ντίνα (μια βλακεία και μισή-αυτά
τα χαϊδευτικά πληγώσαν την ελληνική ταυτότητά μας), Ντινούλα
(χαριτωμενοχαϊδεμένο), Ντινάκι (φιλικά), Ντίνκα (στο χωριό), Ντινιώ (η μαμά),
Ντίνι (η θεία), Ντάι (η μικρή μου η γειτόνισσα 14 μηνών) και Κωνσταντινάκι (με
ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΛΥ), Κωνσταντινούλα (αδιάφορο!), Κωνσταντάν (οι φινετσάτες
συγχορεύτριές μου!), Κωνσταντινάτο ΜΟΥ (μια παλιά μου ΜΕΓΑΛΗ αγάπη!), Κωνσταντούλα
(η άλλη μου η γιαγιά, όχι η Χρυσή! Μπλιαχ!), Κωνσταντινιά (ένας παλιός μου
δάσκαλος! Πιο μπλιαχ-εις το τετράγωνο!) και γενικώς με φωνάζει, όπως θέλει ο
καθένας κι όπως του φανεί του Λωλοσταφανή, αλλά εγώ ονομάζομαι ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ!
Έτσι με βαφτίσανε!
Το όνομά μου είναι λατινικής προέλευσης από το
Constantia που σημαίνει «Σταθερότητα». Πράγματι,
η ταυτότητά μου γράφει Κωνσταντία, αλλά εμένα δε μου αρέσει , γιατί της λείπει
το –ν-. Και μπορείς να το καταλάβεις
ότι της λείπει ένα –ν-, γιατί το
αντίστοιχο ανδρικό όνομα είναι Κωνσταντίνος και όχι Κωνσταντίος!! Αλλά δεν ξέρω
αν από το Constantia προέκυψε πρώτα το Κωνσταντία και μετά
το Κωνσταντίνος με την προσθήκη ενός –ν-,
αλλά δε με νοιάζει τι προέκυψε από τι, αν τελικά το –ν- προστέθηκε ή αφαιρέθηκε, όσο το ότι αυτό που κατέληξε δεν έχει –ν-. Constantia λοιπόν
που προέρχεται από το cum + sto,
ελληνιστί πιθανώς συν + ίσταμαι! Δλδ συνίσταμαι! Από τι συνίσταμαι? Από χώμα και νερό, εικάζω, όπως
όλοι. Όχι, όχι! Συν + ίσταμαι που σημαίνει στέκομαι. Δλδ συστέκομαι. Κάτι σαν
το συμπαραστέκομαι? Στέκομαι δίπλα σε κάποιον άλλον και τον παρηγορώ? Ίσως.
Πάντως στέκομαι: Όρθια, στα πόδια μου, στο ύψος μου, αλλά και στο ύψος των
περιστάσεων. Καμιά φορά πέφτω κιόλας, κλυδωνίζομαι που λένε, και χάνω την
ισορροπία μου, χάνω σε σταθερότητα και χάνω την στατικότητα μου. Ε τότε γιατί
να με λένε Κωνσταντίνα, δλδ «Σταθερότητα»? Αφού δεν είμαι σταθερή! Νιώθω πως
πέφτω... Και πώς να με λέγανε δηλ?
Να με λέγανενεεεε, να με λέγανε...Ζωή!
Και τότε θα ήμουνα ωραία, γιατί η Ζωή είναι πάντοτε Ωραία... αλλά θα
στεναχωρούσα κάποιους που θα με είχανε αλλά δεν θα ξέρανε να ζήσουνε. Κι είναι
πολλοί αυτοί! Τότε ας με λέγανε Ελπίδα! Θα ήμουνα μακροβιότατη και θα πέθαινα
τελευταία από όλους... Μήπως να με λέγανε Νίκη? Μπα! Δε μου ταιριάζει.
Κουβαλάει μία υπεροψία. Είμαι πιο χαμηλών τόνων και κουβαλάω μια ηττοπάθεια. Ή να με λέγανε Χρυσή, όπως την άλλη μου τη
γιαγιά? Αλλά θα έπρεπε να είχα και κάτι χρυσό, όπως εκείνη που έχει καρδιά χρυσή.
Όχι.
Δώρα να με λέγανε, για να χαρίζομαι σε όλους απλόχερα. Ωστόσο θα προτιμούσα το
Ευτυχία...όμως... θα κρατούσα λίγο.
Κι αν με λέγαν Ζωγραφιά? Δε θα ‘ταν όμορφο?
Και θα ήμουνα και (πιο) όμορφη? Θα με στολίζανε ψηλά-ψηλά, όπως τους πίνακες
για να με θαυμάζουνε! Αλλά τότε θα έπιανα σκόνες και αράχνες. Το βρήκα!!!
Ίριδα! Ίριδα θα με λέγανε! Για να με προσέχουνε σαν τα μάτια τους! Ή καλύτερα
Ξανθή? Για να έχω τη «χάρη» μιας ξανθιάς? Να με λέγανε Πασχαλιά και να
‘φερνα τύχη σε όποιον πήγαινα? Μήπως να
με λέγανε Πηγή για να αναβλύζω όλα τα αγαθά? Όχι! Το «Σοφία» είναι ωραίο!
Λείπει από τον κόσμο τούτο. Τι πείραζε να είχαμε λίγη ακόμη? Και Σωτηρία ας με
λέγανε. Μπας κι έσωζα τουλάχιστον μια ψυχή. Τη δική μου! Αλλά και το Φιλαρέτη
είναι καλό και περίκαλο και πάγκαλο! Αγαπώ τις αρετές, αλλά μου αρέσει και το
Αστραδενή. Μου αρέσει το όνομα και η ηρωίδα που το εξύψωσε!
Όχι! Αποφάσισα! Θα ήθελα, αν δε με
λέγανε Κωνσταντίνα, να με λένε ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Και θα το έγραφα πάντα με όλα τα
γράμματα κεφαλαία. Και θα ίσχυε το οξύμωρο: όποιος θα με είχε θα έλεγε πως έχει την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του (για την ησυχία
του δεν εγγυώμαι!). Αλλά δεν θα ‘ταν παρά ένας ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΣ! Χα!
...αλλά δε με λένε Ελευθερία, γιατί
δεν πάω μακριά! Εδώ γύρω είμαι. Γύρω και τριγύρω. Σαν τους δολοφόνους γύρω από
το έγκλημά τους! Μόνο κύκλους κάνω. Γύρω από ονόματα και υποθέσεις. Έχω βάλει
το μολύβι μου στο κέντρο ενός λευκού χαρτιού διαγράφοντας τριγύρω «αν»... πολλά
«αν», πιθανότητες, πιθανές εξηγήσεις και
ονόματα. Η μύτη του στυλό σαν μύτη ενός διαβήτη, κι εγώ, διαγράφω (φαύλους) ομόκεντρους κύκλους
κρατώντας πάντοτε ένα σημείο Σταθερό στο Επίκεντρο... Εμένα που με
λένε Κωνσταντίνα!
Μήνυμα ελήφθη?
ΥΓ: Σας ευχαριστώ όλους
όσοι με τιμήσατε και με θυμηθήκατε!
Και του χρόνου...
