Η αδυναμία είναι λύτρωση και δέσμευση. Απελευθερώνει το εγώ
σου και σε υποτάσσει στην υπηρεσία κάποιου άλλου. Τον κοινωνείς και τον
μεταλαμβάνεις σαν να είναι ο άλλος εσύ και εσύ ο άλλος. Δεν γίνεσαι
εγωκεντρικός. Έχεις και κάτι «άλλο» να σκεφτείς έξω από εσένα. Ωστόσο είναι και
δεσμά. Είναι σαν το λουρί που αισθάνεται ο σκύλος πως έχει στο λαιμό του, όταν
θέλει να τρέξει και να γαβγίσει. Τότε, που νιώθει πως έχει δύναμη να φοβερίσει
τον εχθρό, να του δείξει τα δόντια του και να του θυμίσει τη δύναμη που έχει.
Μα το λουρί τον κόβει. Του λέει «γύρνα πίσω! Μέχρι εδώ μπορείς!».
Έτσι είναι οι
αδυναμίες σε αυτόν τον κόσμο. Όσο ανεξάρτητος κι αν νιώθεις, όσο δυνατός για να
κάνεις το «δικό σου», τη ζωή σου, τα πρέπει σου, το πρόγραμμά σου, να δείξεις
τα δόντια σου και το κοφτερό σου μυαλό, κάτι υπάρχει που σου θυμίζει πως δεν
μπορείς να του πεις «όχι», πως δεν μπορείς να προχωρήσεις χωρίς να εκπληρώσεις
την επιθυμία του αφεντικού-αδυναμία σου.
Το «όχι» συνθλίβεται όπως το κύμα επάνω στα βράχια. Το «ναι»
είναι το πασαπόρτι που θα σε περάσει στην ομορφότερη φάση της μέρας σου, ακόμη
κι αν υποθηκεύει το μέλλον σου. Οι αδυναμίες (στη σοκολάτα, στον τζόγο, στον
έρωτα, στο θερμιδογόνο φαγητό, στο παιδί σου, στους γονείς σου...) δεν είναι κακό να υπάρχουν, απλά είναι
καταστροφικές, αν κυριαρχήσουν πάνω από το προσδόκιμο ζωής τους…
Και δυστυχώς ή ευτυχώς ο άνθρωπος δεν ξεχειλίζει μόνο από
λογική, όπως λένε, και όχι, δεν είναι τα πάντα στο μυαλό! Πολλά, ίσως και περισσότερα
βρίσκονται και στην καρδιά. Κι όταν η λογική σου λέει «φύγε», η καρδιά σου λέει
«μείνε», εσύ σαν τον ηλίθιο αρχίζεις να πηγαινοέρχεσαι χωρίς σταματημό!
