Αν ραγίσει το γυαλί...

Για τον κόσμο έχω ακούσει πολλά. Και από τον κόσμο έχω ακούσει περισσότερα. Κάτι πήρε το αφτί μου για κόσμους διαφορετικούς. Έχουν παγιωθεί στερεοτυπικές φράσεις για ταξικούς κόσμους, όπως τον Τρίτο κόσμο, αλλά ποτέ δεν έμαθα ποιος είναι ο πρώτος ή ο δεύτερος. Υπάρχουν βέβαια και οι ξεχωριστοί κόσμοι. Πολλοί ζουν στον δικό τους κόσμο. Άλλοι μιλούν για παράλληλα σύμπαντα. Άλλοι ψάχνουν για κόσμους μακρινούς και άλλοι περιχαρακώνονται σε «ωραίους κόσμους» και σε κοσμικούς κύκλους... σε κύκλους αεροστεγώς κλεισμένους και κλειστούς. Κύκλους όχι από κιμωλία, για να μην σβήνουν, αλλά σίγουρα αρκετές φορές φαύλους. Ή έτσι τους βλέπουμε εμείς οι άλλοι, οι μη ανήκοντες στους κοσμικούς, στους διάσημους, στους γνωστούς, στους επώνυμους, στους ελίτ! Οι εκ διαμέτρου δλδ αντίθετοι: οι άκοσμοι, οι άσημοι, οι άγνωστοι, οι ανώνυμοι, το κατακάθι! Τουλάχιστον όπως αυτό συνάγεται από την κοινωνιόλεκτο των φυλλάδων, των life-style περιοδικών, των ΜΜΕ. Και το ξέρουμε όλοι πως οι κόσμοι μας είναι διαφορετικοί, πως υπάρχει το επίκεντρο των κοσμικών κύκλων, των φρου-φρου και των αρωμάτων που για κάποιον λόγο είναι μακριά από τον δικό μας.

Οι διάσημοι κάθε μέρα δίνουνε και μία παράσταση μπρος στα μάτια του δικού μας κόσμου, αυτού των κοινών θνητών θεατών. Η παράστασή τους έχει από όλα: έρωτες, μίση, πάθη, χωρισμούς, διαζύγια, ίντριγκες, φόνους, παντρολογήματα, πάρτι, φιλίες, λυκοφιλίες, κουτσομπολιά και φώτα! Προβολείς και προβολές! Σκηνές και σκηνικά! Θέατρο και θεατρινισμούς! Χειροκροτήματα και χειροδικίες! Υποκριτική και υποκρισία! Αλλά όλα αυτά στο πάνελ. Όλα αυτά στον δικό τους κόσμο. Και για κάποιον περίεργο λόγο κανένας από τον δικό τους κόσμο και κοσμικό κύκλο δε θα ρίξει τη ματιά του ή τη μύτη του για έναν άλλον που προέρχεται από άλλον κόσμο, όχι μακρινό, αλλά άσημο, ασήμαντο, χωρίς πακτωλούς χρημάτων, χωρίς παπούτσια PRADA και χωρίς φώτα. Ναι χωρίς φώτα. Αλλά όχι σκοτεινό. Απλά χωρίς φώτα. Ακόμη και από μία κοινωνία φωτισμένη. Είναι σαν τη γνωστή σκληρή ρήση: οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους. Έτσι και οι διάσημοι με τους διάσημους, οι βασιλείς με τους βασιλείς και οι «ανώνυμοι» με τους «ανώνυμους».

 Και όταν τα ριντό πέφτουν, κανείς από τον άλλον κόσμο, τον δικό μας, των θεατών δεν αντιλαμβάνεται τι γίνεται πίσω από την κουρτίνα και πως η σκηνοθεσία έλαβε τέλος, πως η παράσταση σχόλασε, πως εάν οι θεατρίνοι ήτανε πειστικοί θα φαινόταν στο χειροκρότημα και πως ο κόσμος τους δεν είναι τελικά απαραίτητα παράδειγμα προς μίμηση, αλλά πολλάκις και προς αποφυγή! Η προβολή της ιδιωτικής ζωής κάποιου που παρεκκλίνει από ένα παραδοσιακό κοινωνικό μοντέλο δεν απενεχοποιεί αναγκαστικά και από του αυτομάτου την άνομη, παράνομη και έκφυλη ζωή των επωνύμων ούτε απαραίτητα την νομιμοποιεί. Η ζωή στην αφάνεια ίσως είναι περισσότερο πραγματική, μα λιγότερο σκηνοθετημένη και στημένη από τη ζωή στην επιφάνεια.

Ωστόσο η tv, τα tabloids, τα media θέλουν να ζευγαρώνουν γνωστούς δημοσιογράφους με πασίγνωστα μοντέλα, επιφανείς επιχειρηματίες με διάσημες τραγουδίστριες, επώνυμους ηθοποιούς με ανθρώπους της show biz, καλοπληρωμένους ποδοσφαιριστές με καλλίπυγους παρουσιάστριες και να τους στριμώχνουν στις γυαλιστερές σελίδες τους ή στις φανταχτερές οθόνες τους δημιουργώντας στο φιλοθεάμον κοινό θαυμασμό και προσδοκίες, οξύνοντας τις απαιτήσεις του, κατασκευάζοντάς του επίπλαστες ανάγκες στον δικό του κόσμο, ακόμη κι αν ξέρει καλά πως όσα βλέπει πίσω από το γυαλί δεν μπορεί παρά να είναι ό,τι λέει το αυτονόητο: ένας γυάλινος κόσμος στην πρώτη του ύλη πίσω από μία βιτρίνα τοποθετημένος. Πολύ θέλει να σπάσουν?

Μ.Μ.Ε. = Μη Μιλάς Ελευθέρα

Αν με στεναχωρεί κάτι σε αυτή τη χώρα είναι που δεν έμαθε ποτέ να ξεχωρίζει ποιος θέλει το κακό της και ποιος είναι προδότης της. Κι αν με εξοργίζει κάτι ακόμη περισσότερο είναι που οι πολίτες της ως αμαθείς ξεκινούν την άσκηση των πολιτικών δικαιωμάτων τους, ως ημιμαθείς συνεχίζουν να «πολιτεύονται» και ως αδιάφοροι εξακολουθούν να ψηφίζουνε. Καμία επαφή με όσα γίνονται. Καμία ευθύνη για όσα βιώνουνε. Κι αν η άσκηση του πολιτικού δικαιώματος ως ψηφοφόρου είναι ένα κεκτημένο για το οποίο χύθηκε πολύ αίμα, αλλά και κατακτήθηκε με αγώνες στους οποίους χύθηκε επίσης πολύς ιδρώτας, η στάση πολλών, η απόφαση περισσότερων, αλλά και το εκλογικό αποτέλεσμα της πλειοψηφίας αποδεικνύει περίτρανα πως η Ελλάδα κατάγεται σίγουρα από τον θεό-πατέρα Κρόνο ο οποίος έτρωγε τα παιδιά του.

Και μου είναι αδιανόητο έως ανόητο να χωνέψω πως σε μία χώρα που μέρα με τη μέρα βουλιάζει και «υποτίθεται» πως θέλει να σηκώσει κεφάλι, κρύβονται οι περισσότεροι πίσω από το δάχτυλό τους ή αν δεν κρύβονται οι ίδιοι βάζουν το δάχτυλό τους για να κρύψουν τους άλλους ή για να τους δείξουν, αλλά και να τους υποδείξουν. Να τους υποδείξουν πώς πρέπει να σκέφτονται, πώς πρέπει να μιλάνε ή πως πρέπει να μην μιλάνε, γιατί η ελευθεροστομία είναι αδίκημα, η απαγόρευση είναι νόμος και η υπαγόρευση νοημάτων σε αυτήν τη «δημοκρατική» χώρα κανόνας.

  Μα πιο πολύ με εξοργίζει η χαμηλή νοημοσύνη που μου επιβάλλουν να έχω, που κι αν εγώ δεν την θέλω, κάποιοι άλλοι με αναγκάζουν να αυθυποβάλλομαι πως την έχω, γιατί μου πλένουν τον εγκέφαλο και μετά μου τον ξεπλένουν με το νερό της λήθης για να καταλήξω ηλίθιος. Ειδήσεις-σβούρες, νέα-στρόβιλοι και γεγονότα-σίφουνες παρασύρουν κριτικές, ισοπεδώνουν απόψεις, εγκλωβίζουν σκέψεις και κατασκευάζουν ποδοσφαιρόμυαλες μάζες, όπως λέει και ένας σπουδαίος άνθρωπος αυτού του τόπου-από τους λίγους εναπομείναντες. Γιατί οι σπουδαίοι χάνονται κατά μία διαβολική σύμπτωση ο ένας πίσω από τον άλλον. Οι δήθεν σπουδαίοι «φαίνονται» και οι κενοί περιεχομένου κυβερνούν. Και το σπουδαιότερο, επιζούν. Επιζούν και διαιωνίζονται και καλλιεργούν κλώνους, παράγουν φερέφωνα που τα βαφτίζουν δημοσιογράφους, προωθούν το λαϊκισμό  που τον ονομάζουν «ενημέρωση» και κατασκευάζουν μάζες που τις αποκαλούν κατ’ ευφημισμό και κατά περίπτωση άλλοτε αναγνώστες, άλλοτε ακροατές και άλλοτε τηλεθεατές. Κι όλοι αυτοί, μαζικώς ή ορθότερα βοσκηματωδώς, καταπίνουν την πληροφορία αμάσητη ή μηρυκάζουν την εδώ και χρόνια επαναλαμβανόμενη είδηση σαν γευσιγνώστες δήθεν έμπειροι. Ωστόσο δεν είναι τίποτε παραπάνω από ανθρώπους που τρώνε φαγητό ξαναζεσταμένο ή απλώς κατεψυγμένο σαν τα κρέατα του στρατού με τη σφραγίδα που ‘χουν πάνω τους από το 1977.

Όχι! Δεν συντάσσομαι με αυτούς που με θέλουν πρόβατο! Όχι! Δε θέλω να ανήκω σε μάζα, αλλά σε ομάδα. Αποτάσσομαι το σύστημα μιας σκηνοθετημένης τηλεόρασης, αποτάσσομαι το δημοσίευμα μιας καλά στημένης εφημερίδας, αποτάσσομαι την ακρόαση ενός κατασκευασμένου ραδιοφωνικού σταθμού. Με εκνευρίζει η ανακατασκευή, με αποθαρρύνει το clopy paste, με απογοητεύει το αναμάσημα, μου είναι αδιάφορο το αντίγραφο, δεν με συγκινεί η εν λόγω ανακύκλωση και εν τέλει με θυμώνει το κακέκτυπο της είδησης: κατασκευές, κατασκευές, κατασκευές! Όχι ευχαριστώ!

Η δημοσιογραφία δεν ξέρω αν αποτελεί επιστήμη. Ξέρω όμως ότι θεωρείται γέφυρα ανάμεσα στα «όσα έχουν γίνει» και στον πολίτη! Δυστυχώς τα πράγματα άρχισαν να συγχέονται όταν οι δημοσιογράφοι δεν αρκούνταν πλέον στα «όσα είχαν γίνει», αλλά θέλησαν να δημοσιοποιούν τα «όσα γίνονται» και ακόμη χειρότερα τα «όσα θα γίνουν»! Παραβγαίνει η ταχύτητα της δημοσιότητας το ίδιο της το αντικείμενό! Αυτό δε μ’ ενοχλεί, γιατί πια το συνήθισα! Αυτό που με πειράζει είναι που δεν δείχνει πια τα «όσα έγιναν», αλλά επιλέγει με ελιτίστικη διάθεση για ποιο γεγονός θα ενημερωθώ και πώς! Ε λοιπόν ναι, ξανά αποτάσσομαι!

Συντάσσομαι όμως ανθρώπους Ελεύθερους με πείσμα και πυγμή που επιμένουνε σ’ αυτόν τον οχετό των συναδέλφων τους να σηκώσουνε κεφάλι χωρίς φόβο, αλλά με περισσό πάθος για να υπερασπίζουν και με το τίμημα της ζωής τους ακόμη ελεύθερα να αποκαλύπτουν τα όσα ανακαλύπτουν....

Ωστόσο το χαζοκούτι μου δε θέλει να με στηρίξει, γιατί οι δημοσιογράφοι που κατοικούν εκεί μέσα μου κλείνουν το μάτι στις ειδήσεις των οκτώ φωνασκώντας ότι

 Μ.Μ.Ε. σημαίνει Μη Μιλάς Ελεύθερα,

 αλλά εγώ το διάβασα αλλιώς και σου προτείνω:

Μη Μένεις Έτσι... φτύσ’ τους!