Σουλάτσα...

Η αδυναμία είναι λύτρωση και δέσμευση. Απελευθερώνει το εγώ σου και σε υποτάσσει στην υπηρεσία κάποιου άλλου. Τον κοινωνείς και τον μεταλαμβάνεις σαν να είναι ο άλλος εσύ και εσύ ο άλλος. Δεν γίνεσαι εγωκεντρικός. Έχεις και κάτι «άλλο» να σκεφτείς έξω από εσένα. Ωστόσο είναι και δεσμά. Είναι σαν το λουρί που αισθάνεται ο σκύλος πως έχει στο λαιμό του, όταν θέλει να τρέξει και να γαβγίσει. Τότε, που νιώθει πως έχει δύναμη να φοβερίσει τον εχθρό, να του δείξει τα δόντια του και να του θυμίσει τη δύναμη που έχει. Μα το λουρί τον κόβει. Του λέει «γύρνα πίσω! Μέχρι εδώ μπορείς!».

 Έτσι είναι οι αδυναμίες σε αυτόν τον κόσμο. Όσο ανεξάρτητος κι αν νιώθεις, όσο δυνατός για να κάνεις το «δικό σου», τη ζωή σου, τα πρέπει σου, το πρόγραμμά σου, να δείξεις τα δόντια σου και το κοφτερό σου μυαλό, κάτι υπάρχει που σου θυμίζει πως δεν μπορείς να του πεις «όχι», πως δεν μπορείς να προχωρήσεις χωρίς να εκπληρώσεις την επιθυμία του αφεντικού-αδυναμία σου.

Το «όχι» συνθλίβεται όπως το κύμα επάνω στα βράχια. Το «ναι» είναι το πασαπόρτι που θα σε περάσει στην ομορφότερη φάση της μέρας σου, ακόμη κι αν υποθηκεύει το μέλλον σου. Οι αδυναμίες (στη σοκολάτα, στον τζόγο, στον έρωτα, στο θερμιδογόνο φαγητό, στο παιδί σου, στους γονείς σου...)  δεν είναι κακό να υπάρχουν, απλά είναι καταστροφικές, αν κυριαρχήσουν πάνω από το προσδόκιμο ζωής τους…

Και δυστυχώς ή ευτυχώς ο άνθρωπος δεν ξεχειλίζει μόνο από λογική, όπως λένε, και όχι, δεν είναι τα πάντα στο μυαλό! Πολλά, ίσως και περισσότερα βρίσκονται και στην καρδιά. Κι όταν η λογική σου λέει «φύγε», η καρδιά σου λέει «μείνε», εσύ σαν τον ηλίθιο αρχίζεις να πηγαινοέρχεσαι χωρίς σταματημό!

Μήνυμα χωρίς (υπο)χρέωση!

«Είστε σε γραμμή αβεβαιότητας. Παρακαλώ περιμένετε! Για την ανασφάλειά σας, οι κλήσεις σας διαγράφονται!»

Άλλο ένα χαρτάκι έσκισα σήμερα στο ημερολόγιο. Από εκείνα που από πίσω έχουν το ρητό της ημέρας. «Μην υποτιμάς τον αντίπαλο» έλεγε! Λες και συνεννοήθηκε η μέρα με τις δυνατότητες και τις φουρτούνες που σήκωσε η διαφωνία μου η χθεσινή για άτομα ή ατομάκια, «ανθρωπάκια» που δε θα αλλάξουνε ΠΟΤΕ! Άκου «μην υποτιμάς τον αντίπαλο»!!!

 Κι αν υποτίμησες ή υπερεκτίμησες τι σημασία να ‘χει? Και στις δυο περιπτώσεις βγαίνεις χαμένος. Στη μία αδιαφορείς, ενώ στην άλλη αδιαφορεί. Η δίοδος συνομιλίας υπερβαίνει ενσύρματες και ασύρματες επικοινωνίες, καλωδιώσεις και δικτυώσεις κοινωνικού ή επαγγελματικού περιεχομένου. Εδώ μιλάμε για άλλη συχνότητα. Ο ένας εκπέμπει σε τόσα Hertz κι ο άλλος ούτε στα μισά.

«Τι να σου κάνει αγάπη μου ο γρήγορος επεξεργαστής και το τετραπύρηνό σου κινητό ακόμη κι αν οι ταχύτητες υπερβαίνουν εκείνη των ταχυδρομικών νεύρων που στέλνει ο εγκέφαλος στα ζωτικά σου όργανα να πάρουν μπρος? Όπως στη γλώσσα. Φυσικά και θα σε ξεπεράσει η Mac, αφού δεν έχεις καν συνάψεις στον εγκέφαλο! Και «γιατί να έχεις?» θα μου πεις. Αφού με την καρδιά κοιτάς καλύτερα! Να ‘ταν τόσο ηλίθιος ο Μικρός μας Πρίγκιπας σαν το ‘λεγε ή μεγάλωσε πια και είναι ξεπερασμένος? Χρειάζεται και εκείνος update ε? Ε βέβαια! Διότι εάν έχει έκδοση 2.1.8 και τώρα τρέχει η 9.7.1 δε θέλει απλά ενημέρωση, αλλά να τον στείλεις για ανακύκλωση και να τον κάνεις delete μια για πάντα! Και ασχολήσου με άλλες εφαρμογές. Την καρδιά άσ’ την στην άκρη! Μ’ αυτήν ασχολούνται οι καρδιολόγοι! Εσύ να κοιτάξεις να κάνεις κανένα downloading σε πιο χρήσιμες εφαρμογές. Να αξίζουν και τον κόπο και τον χώρο στη μνήμη βρε αδερφέ! Μη σου πιάνει μόνο GB από άλλα πράγματα που τρώνε και τρέφονται με μνήμη! Χαλάλι τους στο κάτω-κάτω! Αλλά και χάλι τους μερικές φορές. Αρκεί να το καταλάβεις νωρίς! Η μνήμη στον εγκέφαλο θα έπρεπε ώρες ώρες να είναι σαν αυτή του κινητού. Μια καρτούλα! Το ξεκοιλιάζεις και ωπ! Όλα σβήστηκαν με τη μία. Και πάμε πάλι από την αρχή! Φορμαρισμένο και με καινούργιο λειτουργικό πάει ο κόσμος μας μπροστά! Με άλλες ταχύτητες, πιο γρήγορες και με καινούργια γραφικά! Κι ας σε λένε γραφικό! Ένας γραφικός άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του και τη γραφικότητά του φοράει και καινούργια γραφικά! Γκλαμουριά, δε λέω! Αλλά... χωρίς εφέ πού πας βρε μπάρμπα? Στο κάτω κάτω δεν επιβιώνεις στον κόσμο της εικόνας σήμερα!   Ωστόσο έχε κατά νου, εκεί, στο πίσω μέρος της SD σου, πως  ό,τι λειτουργικό και να φοράς, όσα update κι αν κάνεις στο software και όσο συχνά, μια μπακατέλα θεωρείσαι στο hardware πια, τόσο παλιά, όσο η μέρα που γεννήθηκες κι αυτό σου το σκαρί δεν αλλάζει. Και avatar να αλλάξεις, και το μαλλί να κόψεις και να βάψεις, και καινούργια μπαταρία να αποκτήσεις, θα ‘σαι ένα παλιό ξεκούδουνο μηχάνημα. Είδες πολλά pc να γίνονται καινούργια, επειδή τα έβαψες απ’ έξω με λαδομπογιά?

 Γι’ αυτό σου λέω...η επικοινωνία μας εις το εξής ή διακόπτεται ή θα γίνεται παραδοσιακά: άλλοτε με ταχυδρομικά περιστέρια και άλλοτε με καπνό στην ταράτσα!

 Mail received?»

Παρ-ετυμο-λογικές ερωτα-πο-κρίσεις της καρδιάς!

Ώρες-ώρες μου γεννιούνται κάτι ερωτήσεις εύλογες, αλλά συγχρόνως παρά-λογες, δλδ δίπλα στο λόγο, τη λογική, αλλά όχι μέσα. Απλά κοντά. Εκεί γύρω. Την πλησιάζουν, την περιτριγυρίζουν αλλά... δεν την αγγίζουν καν. Ή μάλλον την ψιλοακουμπούν, ίσως όμως, μερικές φορές, έτσι ακροθιγώς, αλλά απομακρύνονται από κείνη σαν να δε θέλουν να ακούσουν την αλήθεια, να βρουν το έτυμο που λέγανε οι αρχαίοι, το αληθινό! Γιατί άκουσα πως η αλήθεια είναι σαν τη μύτη μας ώρες-ώρες. Για να την δεις, πρέπει να αλληθωρίσεις. Και απορώ. Απορώ με το στήσιμο ορισμένων λέξεων. Με το φτιάξιμο και το φτιασίδωμά τους. Δεν βρίσκω λογική στα έτυμα. Διψάω για λίγο κουτσομπολιό για την ιστορία τους. Θέλω να βουτήξω ανάμεσα στα γράμματα, να στριμωχτώ μεταξύ των φθόγγων, να καθίσω δίπλα σε συμπλέγματα συμφωνικά ή έστω παράφωνα και να κατανοήσω και να αφουγκραστώ το πώς παντρεύτηκαν. Από πού κι ως πού ταίριαξαν! Να ψάξω για τη λογική ή την παραλογία, την τρέλα που τα έφερε κοντά, που τα έφερε σε επαφή και φτιάξανε, γεννήσανε, παρήγαγαν καινούργιες λέξεις, νέα σημαίνοντα με νέα σημαινόμενα, σημασίες καινούργιες, αλλά σημασίες που κρύβουν έννοιες παλιές με άλλη ιστορία, με άλλο νόημα, κλασικές. Απορώ! Μα λογική δε βρίσκω καμία.

1. Γιατί ας πούμε η λέξη «διεκδίκηση» κρύβει μέσα της μίαν εκδίκηση? Την κρύβει? Την αγκαλιάζει απλά? Την προστατεύει από συνενοχή μήπως? Ή την κυοφορεί? Αυτός που διεκδικεί άραγε, θέλει ταυτόχρονα να εκδικηθεί, είναι κρυφός του πόθος, ακούσια συμπεριφορά? Ή μήπως  αναπόφευκτα χρησιμοποιεί την εκδίκηση ως μέσο να διεκδικήσει? Και πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να εκδικείται, ενώ ταυτόχρονα διεκδικεί? Κι αυτό που διεκδικείται, το αντικείμενο της διεκδίκησης, νιώθει την εκδίκηση? Στον έρωτα ας πούμε, μπορείς να διεκδικείς εκδικούμενος? Τι σόι έρωτας είναι τότε?

2. Κι ο έρωτας, πάλι, μιας και τον πιάσαμε, γιατί σε κάνει συνέχεια να ρωτάς? Να ρωτάς, να αναρωτιέσαι, αλλά σχεδόν ποτέ να μην απαντάς, να μην παίρνεις απάντηση εύκολα και από κανέναν. Κι αν απαντάς, κι αν ένα ερώτημα πιστεύεις πως το εξουδετερώνεις, τότε γιατί σαν την Λερναία Ύδρα ξεπετιούνται άλλα δέκα, δεκαπέντε νέα ερωτήματα, που το καθένα θα ‘χει τη δική του δυσκολία...? Κι αν τολμήσεις να την αντιμετωπίσεις, γιατί θα βρεθούνε κι άλλα πιο υπερβολικά, αλλά πέρα για πέρα αληθινά ερωτήματα?

3. Και τι είναι το  υπερβολικό? Γιατί το λένε έτσι? Είναι αυτό που βάλλεται υπέρ το δέον ή είναι το υπερβολικά βολικό? Εκείνο που βολεύεται μέσα στο «πολύ», πέρα από το «πάνω από», στον ορίζοντα της ποσότητας? Εκεί που δεν σταματά ποτέ κανένας και ειδικά η προσπάθεια? Όπως, ας πούμε, η προσπάθεια του να διεκδικείς τον έρωτα, έστω και σε υπερβολικό βαθμό? Βολικά, έχοντας επαναπαυτεί στη βολή σου και βαλλόμενος από τα ερωτήματα και τις συνεχείς απορίες? Ενίοτε μάλιστα και ως βλαμμένος? Ερωτοχτυπημένος δλδ, τυφλός διότι όντας παθιασμένος, η νηφαλιότητα, η τόσο σοβαρή αυτή σύμβουλος ξε-βολεύεται, παύει εν ολίγοις να είναι βολική ή βολεμένη και θέλει να αποφασίσει χωρίς πιέσεις να διαλέξει το πιο σωστό? Σωστό? Σωστό για ποιον? Για μένα, για κείνη, για εκείνον, για τους άλλους, για τη σχέση? Και ποιες ελπίδες γεννάνε οι κακές σχέσεις? Ποιες ελπίδες έχουνε ζωή και ποιες χαροπαλεύουν?

4. Χαροπαλεύουν? Τι χαρωπό έχει μέσα του ένας θάνατος, ο θάνατος μιας ελπίδας? Είναι αυτή η άλλη όψη του νομίσματος? Του νομίσματος που έχει δίπολα? Θετικά και αρνητικά πρόσημα ταυτόχρονα? Που έχει το «ναι μεν, αλλά»...? Που έχει το «από τη μία», αλλά και το «από την άλλη»...? Είναι αυτό που λένε ορισμένοι μοιρολατρικά «όλα για κάποιον λόγο γίνονται»? Παρηγοριές στον άρρωστο δηλ που ζει στο κρεβάτι του πόνου με επιδέσμους...?

5. Και ο επίδεσμος, γιατί έχει μέσα του τον δεσμό? Ο δεσμός είναι δεσμός, είναι εκούσια παραχώρηση της ελευθερίας σου ή επί-σύρει πληγές, μελανιές,  μπανταρίσματα, ράμματα, κλάματα και τραύματα από μαχαίρια που ανοίγουνε παλιές πληγές? Ε? Τι απ’ όλα?

6. Και τα μαχαίρια, αυτά που χώνονται μέσα σε πληγές και γυρίζουν, στριφογυρίζουν, στροβιλίζουν, ξύνουν παλιές πληγές και μπαίνουν όλο και βαθύτερα, ποιος τα βάζει εκεί? Ποια χέρια? Με ποιες προθέσεις, τι διαθέσεις και τι σκοπούς? Κι αν θες να τα βγάλεις από τη ζωή σου, να τα αφαιρέσεις, τότε γιατί σου λείπουνε? Από διαστροφή?

7. Κι όταν κάτι σου λείπει? Γιατί να σε γεμίζει λύπη? Πού είναι εκείνη «η άλλη μεριά», πού πήγε το νόμισμα με τις δύο όψεις και σ’ αυτήν την περίπτωση νομίζεις πως έχει πάντα μία μόνο πλευρά... μόνο λύπη, λύπη, λύπη?

Καθόμουνα με μια φίλη Κυριακή πρωί και πίναμε καφέ. Και κάπως έτσι απορούσαμε, και ρωτούσαμε, διερωτόμασταν, και αρχίσαμε τις ερωτο-αποκρίσεις...Κρίσεις? Ποιες κρίσεις? Κρίσεις από το κρίνω, ζυγίζω, σταθμίζω, μετράω, συμπεραίνω? Ή κρίσεις από τις άλλες, εκείνες του πανικού, της υστερίας, της έλλειψης λογικής, της απώλειας του  ελέγχου?

Αν θέλετε, βοηθήστε μας, απαντώντας σε μία προς μία λ-έξη... που κρύβει μέσα της την έξη! Γιατί αυτό είναι εξάρτηση, αρρώστια, εμμονή! Εδώ η επιστήμη της ετυμολογίας σηκώνει τα χέρια ψηλά. Και ίσως να αναζητάει τη λογική της καρδιάς...

μήπως να σπούδαζα καρδιολογία αντί για ετυμολογία?