Χαρά στο κουράγιο της! Γιαγιά με 5 εγγόνια! Συνεπής όμως ε? Κάθε μέρα, στημένη στις 10.00 έξω από το γυμναστήριο να περιμένει να ανοίξει. Μετρίου αναστήματος, με μία περιφέρεια η οποία μαρτυρά την καταγωγή της και για την οποία μαρτυρεί η μέση της να την κουβαλάει... Με μαλλί περμανάντ, ετεροχρονισμένα μοντέρνο, μιας άλλης, παρωχημένης μοδός ντύσιμο, αδιάφορα ωστόσο σχολιάσιμο, η κυρα-Αφρούλα βρέχει την κόμη κάθε πρωί, στοιβάζει στην πλαστική σακούλα του σούπερ μάρκετ την υποτυπώδη της αθλητική περιβολή και εμφανίζεται φρεσκαδούρα και με πλήρη όρεξη πουρνό-πουρνό να γυμνάσει το υπέρβαρό της σώμα.
Έχει μάθει να κινείται στο χώρο, όπως ακριβώς –φαντάζομαι- μέσα στην κουζίνα της. Γυμνάζει τετρακέφαλο, απαγωγούς, προσαγωγούς, στήθος, κυλιέται με άνεση στο πάτωμα για να κάνει κοιλιακούς και τρελαίνεται για τις ασκήσεις με το λάστιχο. Το αποκορύφωμα όμως είναι ο διάδρομος. Βαδίζει τουλάχιστον ένα μισάωρο ημερησίως! Και διαλέγει πάντοτε εκείνον το διάδρομο που βρίσκεται απέναντι από την tv! (Ξέρετε, από αυτές τις tv που γίνανε μόδα τα τελευταία χρόνια και παίζουν παντού, σε οποιοδήποτε χώρο. Που αντικατέστησαν τους πίνακες ζωγραφικής σε πολλές περιπτώσεις, γιατί η τέχνη του Rembrandt ή του Λύτρα είναι στατική, ενώ της Fashion tv κινούμενη! Έχει κι εκείνα τα κορίτσια-πρότυπα μιας anorexia nervosa που μας υπενθυμίζουν ότι δεν πρέπει να τρώμε ποτέ και που μετά από κάποια ώρα μας κάνουν και μαθήματα υποκριτικής σε ταινία πορνό!)
Η κυρα-Αφρούλα όμως, πήρε νωρίς χαμπάρι την κοροϊδία της tv και γι’ αυτό πλέον παραγγέλνει από το γυμναστή ένα πρωινάδικο! «Βάλε Ant-1, βάλε Star, Mega» τον καθοδηγεί, πριν αλλάξουνε ρόλους και αρχίσει εκείνος να της λέει τι πρέπει να κάνει. Κι ο γυμναστής υπακούει, να ικανοποιήσει τα «θέλω» της κυρα-Αφρούλας, ασχέτως αν εσύ έχεις πάει στο γυμναστήριο για να κάνεις κάτι διαφορετικό από όσα κάνεις στο σπίτι σου. Κι αν είσαι από εκείνους που έχεις ρίξει επάνω στη δική σου tv ένα σεμεδάκι-δηλωτικό της αποστροφής σου στο απαράμιλλο αυτό είδος διασκέδασης, γιατί απλά δεν έχεις ακόμη το θάρρος να ρίξεις την ίδια την tv από το παράθυρο, θα καθίσεις τώρα με περισσό ενδιαφέρον να μάθεις πώς φτιάχνουν λαγό στιφάδο με σάλτσα ή αφράτο γιαουρτοκέικ με πορτοκαλόπιτα και κρούστα ζελέ από καραμελωμένα δαμάσκηνα. Έτσι! Επειδή η κυρα-Αφρούλα το θέλει και το περιβάλλον σού το επιβάλλει!
Εσύ στο μεταξύ προσπαθείς να συνεχίσεις το έργο σου -με την κυρα-Αφρούλα πάντα στο πλάι σου- να ιδρώνει η καημένη στο διάδρομο, αλλά με τα δυο της μάτια γουρλωμένα και κυριολεκτικά πάνω στην οθόνη, να της τρέχουν τα σάλια και να φωνάζει, την ώρα που η μαγείρισσα περιχύνει με σοκολάτα το κέικ: «Αααχ να είχαμε ένα κομμάτι!!! Αααχ! Μόλις θα πάω σπίτι να δεις τι θα φτιάξω!» (μας απειλεί!) «Χθες έφτιαξα ένα κιουνεφέ κανταΐφ κι ένα σάμαλι με σεκέρ παρέ. Τα ‘βαλα κάτω με τον άντρα μου, ήρθαν κι ο Γιωργάκης με τη Βασιλικούλα του γιου μου, παν τα γλυκά, Νίτσα μου! (η κυρα-Νίτσα εν τω μεταξύ στο διπλανό διάδρομο, συμΠΑΣΧΕΙ). Τελειώσανε στο άψε-σβήσε! Σήμερα λέω να κάνω βεζύρ παρμάκ και κανά ραβανί που τ’ αρέσει η κόρη μου...» βροντοφωνάζει με καμάρι και έχει γεμίσει νοερά το διάδρομο με σορόπια και κυριολεκτικά τα στόματα των αθλουμένων με σάλια!
Ωστόσο η πολίτικη καταγωγή της μετενσάρκωσης της Λωξάνδρας προσκόπτει ενίοτε στις συμβουλές του θεράποντα ιατρού για τη μέση της, που της συνέστησε, εάν θέλει να γίνει καλά, να γυμνάζεται και να χάσει –τι άλλο?- κιλά! Τον θυμάται πάντως πού και πού το γιατρό!: «Αλλά πρέπει να κάνω δίαιτα! Ο γιατρός μου είπε ότι άλλη λύση δεν υπάρχει!» μνημονεύει τα λόγια του, καθώς βογκάει πάνω στο διάδρομο που αδυνατεί να την ανέχεται κι εκείνος!
Πάλι καλά κυρα-Αφρούλα που το καταλαβαίνεις! Το να αναγνωρίσεις ότι υπάρχει το πρόβλημα είναι το νούμερο ένα για να το λύσεις! Έπεται η εφαρμογή των οδηγιών. Σάματις είσαι η πρώτη ή η τελευταία σε τούτον εδώ τον τόπο που χαρακτηρίζεται από διαστροφή στις συνήθειες? Που αγκομαχάει στο διάδρομο αλλά ονειρεύεται ραβανί, που τρώει λιπαρά αλλά κάνει λιποαναρρόφηση, που πίνει Coca-Cola αλλά τη διαλέγει light, που σαβουρδιάζει στις ταβέρνες μετά τις 23.00 αλλά φοράει κορσέδες και κρέμες αδυνατίσματος όλη μέρα, που ξελιγώνεται στη δίαιτα αλλά ονειρεύεται και τρώει μετά βουλιμίας γλυκά με την πρώτη ευκαιρία, που δουλεύει ακατάπαυστα εξουθενώνοντας το κορμί του και εξαντλώντας τα αποθέματα δύναμής του αλλά δίνει στα γεράματα τα κομποδέματά του στους γιατρούς, καιαιαιαι..........
που γλεντάει με τους «φίλους» του αλλά πίσω από την πλάτη τους τους θάβει,
που πηγαίνει στην εκκλησία, νηστεύει, κάνει ένα σταυρό από την Ανατολή ως τη Δύση αλλά κακολογεί και καταριέται,
που δουλεύει εκτός σπιτιού αλλά πληρώνει άλλους να του κάνουν τις δουλειές του σπιτιού γιατί δεν προλαβαίνει,
που αγαπάει τον σύζυγο αλλά τον κερατώνει,
που βρίζει τους πολιτικούς αυτού του τόπου αλλά ψηφίζει μονίμως τους ίδιους,
που συλλέγει πτυχία αλλά του λείπει η σοφία,
που μιλάει για γνώση αλλά μαζεύει στον εγκέφαλο μονίμως άχρηστη πληροφορία,
που παραδέχεται ότι η τηλεόραση «δεν έχει τίποτε» αλλά την παρακολουθεί αδιαλείπτως,
που γνωρίζει τους εγκληματίες της χώρας του αλλά διασκεδάζει και χασκογελάει μαζί τους,
που γνωρίζει και αναγνωρίζει τους απατεώνες αλλά ΞΕΧΝΑΕΙ, όχι γιατί συγχωρεί αλλά γιατί αδιαφορεί,
που μαστίζεται από ανεργία αλλά σκυλοβαριέται όταν του δοθεί μια θέση εργασίας και κοιτάει πως θα τη σκαπουλάρει κοροϊδεύοντας παράλληλα αυτούς που δουλεύουν,
που υπερηφανεύεται για την καταγωγή του αλλά προσβάλει με τα έργα του τους προγόνους του,
που κυνηγάει μόνο την καριέρα στην πιο «παραγωγική» του ηλικία και αναρωτιέται γιατί στα 45 δεν μπορεί να βρει σύντροφο και να κάνει οικογένεια,
που καταστρέφει το περιβάλλον με την αδιαφορία του αλλά συμμετέχει σε οργανώσεις οικολογικές και κάνει ανακύκλωση για να το σώσει (να σε κάψω Γιάννη να σ’ αλείψω λάδι!),
που κοροϊδεύει τον τουρίστα με την άσπρη κάλτσα και το δερμάτινο πέδιλο αλλά στο παραδοσιακό ταβερνάκι απέναντι από τον αρχαιολογικό χώρο τα «τραπεζάκια έξω» έχουν καρέκλα σε μωβ πεθαμενατζίδικο (!!!) και άσπρο από το γύφτο,
που δουλεύει υπερωρίες για να μη λείψει τίποτε από τα παιδιά του αλλά τα λείπει η παρουσία του και τα λυπεί η απουσία του,
που μερικοί νομίζουν ότι είναι deep αλλά τελικά «δεν έχουν ντιπ» ή «είναι ντιπ για ντιπ»... που... που... που...
Συνεχίστε....
