Τι θα κάνετε το Πάσχα? Εσείς πού θα πάτε? Δεν έχετε άδεια φέτος? Κρίμα! Εμείς έχουμε εναλλακτικές πολλές: στους γονείς που μας κυνηγάν με το τουφέκι να ψήσουμε μαζί τον οβελία. Στα πεθερικά που θέλουν να δουν τα εγγόνια, να τα χαρούν μιας και δε θα ‘χουνε σχολείο. Στην Κέρκυρα που είναι in. Στα Μετέωρα που είναι γραφικά. Στη Ρώμη που είναι φανταστικά. Στην πόλη που είναι άδεια. Στο χωριό που θα είναι γεμάτο. Οικογενειακά!
Θα ανταμώσουμε με τα ξαδέρφια, θα τα πούμε με τα αδέρφια, θα δούμε τους παππούδες και τις γιαγιάδες. Θα συναντήσουμε τους γνωστούς που συναντούμε κάθε χρόνο τέτοιες μέρες στο χωριό όπου συμπτωματικά θα πάμε κι εμείς κι εκείνοι. Θα φιλήσουμε σταυρωτά, σαν τον Ιούδα, τον ενθουσιασμό του ανταμώματός μας και θα αγκαλιάσουμε τις οικογενειακές μας περικαλλείς σμίξεις. Θα δειπνήσουμε νοσταλγικά με το σόι μας την πασχαλινή μας χαρά και θα μεταλάβουμε με τις θείες και τους θείους όλα τα παρελκόμενά τους, τα πικρά αλλά και πικρόχολα παράπονα και σχόλιά τους. Θα μας ρωτήσουνε πάλι πού είμαστε, γιατί χαθήκαμε και γιατί δεν παίρνουμε κανά τηλέφωνο. Θα τους απαντήσουμε κι εμείς για τις δικαιολογημένες μας τηλεφωνικές αποχές λόγω τρεχαμάτων, δουλειών και υπαρχουσών υποχρεώσεων συνοδευομένων από κούραση και τα γνωστά που δε χωρούν τέτοιες χρονοβόρες περισσές επικοινωνιακές φλυαρίες και θα σύρουμε το χορό των κουρασμένων διαθέσεων τσουγκρίζοντας αβγά κόκκινα, διαθέσεις οξύθυμες και ποτήρια που «έχουν ξεχειλίσει» εδώ και καιρό γεμάτα ρακόμελο και ενίοτε δηλητήριο κι άλλοτε γεμάτα εγκάρδια αλλά και επιφανή χαμόγελα. Θα ψήσουμε τσουρέκια αλλά και το ψάρι στα χείλη μερικών «κοντινών» αλλά συνάμα τόσο «μακρινών» προσώπων και θα ψάλουμε τροπάρια σε συγγενείς, τα ίδια κάθε χρόνο από συμπαράσταση στην Κασσιανή. Ίσως κεράσουμε και κανά μεζεδάκι και αντί για ουζάκι χολήν άμα και όξος στα μπατζανάκια..., ήτοι:
«Ο πεθερός της δεν έπρεπε να μιλήσει έτσι, διότι ο πατέρας της παρεξηγήθηκε. Κι η μάνα η δική σου μέσα στην σπόντα πάλι. Πώς κρατήθηκα, ένας Θεός ξέρει! Η κουνιάδα μου με έγδυνε με το μάτι της. Και κείνα τα χέρια της η συννυφάδα της δεμένα τα ‘χε και δεν έπιασε ούτε ένα πιάτο να πλύνει? Όλη μέρα με ένα τσιγάρο στο χέρι! Αμ την ξαδέρφη πού την πας! Από τότε που τη θυμάμαι, μια ζωή τρωγόταν με τα ρούχα της κι άνθρωπο να μην είχε δίπλα της»... Ωστόσο θα γευματίζουμε και θα δειπνούμε για ένα τριήμερο μυστικά και υπομονετικά! «Πώς θα περάσουν τόσοι εσπερινοί με την εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσαν νύφη σου? Ίσως χρειαστεί να τη σουβλίσεις ανάμεσα στο κατσικάκι και το κοκορέτσι για να στραγγίξουν τα ζουμιά και η φαρμακερή της γλώσσα. Αλλά εσύ, χρυσή μου, είσαι ανώτερος άνθρωπος. Κερρρία με τα όλα της! Ας όψεται ο Νυμφίος κανακάρης σου. Για το χατίρι του σου δίνει ο Θεός μεγαλοβδομαδιάτικη υπομονή να σηκώσεις το σταυρό με τα αμαρτήματα του χαραμοφάη του κουνιάδου σου! Ο αχαΐρευτος! Ο χαΐβανος! Ακόμα έτσι είναι? Ανύπαντρος και ά(ν)εργος? Ξέρω! Τον βοηθάει ο άντρας σου αλλά τι τα θες? Από την τσέπη τη δική σου βγαίνουν αυτά. Λεφτά που θα μπορούσε ο άντρας σου να τα ρίξει στο σπίτι!
-Δεν πειράζει χρυσή μου, Πάσχα έρχεται. Γι’ αυτό είν’ οι γιορτές: Για να σχωρνάμε τις αμαρτίες του κόσμου! Να ανταμώνουμε, να τα λέμε, να γελάμε, να χορεύουμε! Άσε για τα μεθεόρτια τις πισώπλατες μαχαιριές και τα μυστικά τηλεφωνήματα. Τότε θα βγάλουμε τα παράπονα και τα μαχαίρια. Θα κυριαρχήσει η ρήση στον τηλεφωνικό μας καφέ ότι «τους φίλους τους διαλέγουμε, τους συγγενείς όμως όχι» και κάποιοι θα σπεύσουν να δικαιολογήσουν την επιλογή τους να περάσουν το φετινό Πάσχα κάτω από το Big Ben, γιατί βαρέθηκαν κάθε χρόνο τα ίδια.
Μικροί, μεγάλοι με τις μικροπρέπειές τους! Όλοι αντιλαμβάνονται την πολιτική τους κατά τον Αριστοτέλη φύση αλλά και τη μίζερη τους ταυτότητα και συμπεριφορά όταν βρεθούν δίπλα στους άλλους. Η μοναξιά μπορεί να μην αντέχεται αλλά και η οικογενειακή ανακατωσιά... μόνιμο παράπονο του καθενός, επίσης δε χωνεύεται! Σου πέφτει βαριά, σαν το αρνί! Όλοι κάποια στιγμή πλήγωσαν και πληγώθηκαν, μαχαίρωσαν πισώπλατα και μαχαιρώθηκαν, σταύρωσαν κάποιον και σταυρώθηκαν. Δεν φταίνε μονίμως οι άλλοι. Κι αν φταίνε κάποιος τους έδωσε το δικαίωμα. Κι αν δεν είσαι εσύ αυτός που τον πλήγωσε για να σου το αντιγυρίσει, κάποιος άλλος θα τον πλήγωσε και τώρα την πληρώνεις εσύ! Γιατί? Γιατί η ζωή είναι ένα ΝΤΟΜΙΝΟ. Μήπως όταν χαρίζεις σε κάποιον περιμένεις να σου γυρίσει αντίχαρη? Περίμενε! Ο Θεός μια φορά από αλλού θα σου το φέρει!
People... άνθρωποι! Οικογενειακοί και μη δεσμοί. Μπανταρισμένοι. Πληγωμένοι εγωισμοί, σχέσεις στο γύψο, με κατάγματα κάπου, κάπως, κάποτε από μια παρεξήγηση, από μικρότητες και ζηλοφθονίες. Μετά ο ασθενής-οικογένεια πρέπει να ζήσει. Χειρουργείται. Όχι όμως πάντα με εκείνα τα λεπτεπίλεπτα χειρουργικά νυστέρια, κατόπιν ολικής ή μερικής αναισθησίας αλλά και με το κουζινομάχαιρο. Εκείνο που βάζεις στην πληγή και μετά το στρίβεις, το στρίβεις και όταν ο ασθενής χειροτερεύει εσύ έχεις το θράσος κι απορείς: «Μα γιατί? Θα ζήσει γιατρέ?». Και με αναισθησία, βέέέεέβαια! Αλλά όχι του ασθενή. Του χειρουργού. Ή καλύτερα του χειρούργου, κακούργου και πανούργου. Μετά έρχονται τα ράμματα. Τα παυσίπονα, τα παυσίλυπα και οι αλκοόλες. Κι όταν τον δέσεις γύρω-γύρω με επιδέσμους, τρομάζεις να βλέπεις στο κρεβάτι μια ζωντανή μούμια. Δε βαριέσαι! Πάσχα έρχεται. Κι ο Λάζαρος αναστημένος έτσι ενεφανίσθη μετά το «Δεύρο έξω». Ελπίζουμε! Θα ξαναμονιάσουμε, οι πληγές θα κλείσουν ακόμη κι αν κακοφορμίσουν. Ο Θεός και η ιατρική κάνουν θαύματα.
Ίσως και οι σχέσεις πρέπει να περάσουν από Λάθη και Πάθη για να καθαρθούν ψυχές. Ίσως ο κύκλος της ζωής, η άνοιξη, η αναγέννηση της (ανθρώπινης) φύσης να μη συνδέεται τυχαία με το Πάσχα, με το πέρασμα από τη μία κατάσταση της ζωής, τη Λάθος και τη Λήθη, στην άλλη...
Πάντως όπως και να ‘χει Άξιον εστί το αντάμωμα έστω κι έτσι μια δυο φορές το χρόνο, γιατί Αι γενεαί πάσαι είχαν παντού και πάντα την ίδια κατάληξη: την «ΖΩΗ», δλδ, ΕΝ ΤΑΦΩ και δε νομίζω να υπάρχει κανείς που να μη θέλει τέτοιες μέρες το ξαλάφρωμα της ψυχής του... γιατί από αυτή τη ζωή περαστικοί είμαστε και γιατί μέσα στις φλέβες μας δεν κυλάει μήτε ιχώρ μήτε νερό αλλά Αίμα Κατακόκκινο σαν τα πασχαλιάτικα αβγά...
Καλό Πάσχα!
