Το αποφάσισα τελικά! Το έπιπλο που μισώ είναι η καρέκλα. Ούτε
ο μπουφές πάνω στον οποίο σκοντάφτω σαν τον μπούφο, ούτε η πολυθρόνα που
αναπαύει τις κουρασμένες μου σκέψεις και τις αγκαλιάζει στοργικά με τα δυο της
μπράτσα, ούτε ο καναπές που μου βουλιάζει τις σκοτούρες, ούτε το τραπέζι που με
ταΐζει κάτι ψίχουλα υπομονής, φυσικά επ’ ουδενί η βιβλιοθήκη που μου
υπενθυμίζει την άγνοια και το πόσο ακαλλιέργητη είμαι, σε καμία των περιπτώσεων
το κρεβάτι που ό,τι και να κάνω με συγχωρεί κάθε βράδυ και με παίρνει αγκαλιά
χαϊδεύοντάς με ώσπου να με παραλάβει ο Μορφέας, ούτε η συρταριέρα που
συμμαζεύει την ακαταστασία της καθημερινότητας και του μυαλού μου (αν έχω…).
Την καρέκλα μισώ! Γιατί με καθηλώνει. Μου λέει: «Δούλεψε
σκλαβάκι, εδώ δέσμια και μην τολμήσεις να κουνηθείς!». Μου καθίζει τον κορμό
κάθετα στα μισά μου πόδια και τα άλλα μισά τα αφήνει να κρέμονται. Να
αιωρούνται. Στο κενό. Με κάνει να αισθάνομαι πώς είναι να χάνεις τη γη κάτω από
τα πόδια σου. Στήνει το κορμί μου σαν
είναι δυο Γάμα Κεφαλαία και κολλημένα καρκινικά δλδ! Επιπλέον μου καλλιεργεί και τον εγωκεντρισμό, γιατί είναι
περιστρεφόμενη. Διαθέτει έναν κεντρικό άξονα, που ονομάζεται «Εγώ» και γύρω από
τον οποίο μπορώ για ώρες ατελείωτες να περιστρέφω τον εαυτό μου. Ενίοτε και
τους άλλους. Αλλά πάντα γύρω από τον άξονα «Εγώ».
Και τώρα που το σκέφτομαι, αν είσαι και δάσκαλος και όχι
Δάσκαλος (?), σου δίνει και δικαιώματα να μιλάς από καθέδρας! Να την και η
απολυταρχία!
Συν τοις άλλοις, η καρέκλα είναι και πιεστική. Μου πιέζει
τους σπονδύλους. Κατά τ’ άλλα οι καθαρευουσιάνοι την είπαν «ερεισίνωτο»… Δήθεν
γιατί στηρίζει τα νώτα! Λες και μπορεί να σε προστατεύσει κανείς από τις
πισώπλατες μαχαιριές, από αυτές που πέφτουν, όταν κάθεσαι σε μια «καρέκλα».
Η καρέκλα γενικά είναι εγωιστικό πράγμα. Καλλιεργεί τη
φιλαυτία. Όλα για μια καρέκλα γίνονται. Είτε είναι θρόνος, καρέκλα εξουσίας, είτε
θεσούλα δημοσίου. Και τη θέλει ο άνθρωπος. Τρελαίνεται. Αυτό που δεν έχει
καταλάβει είναι ότι οι καρέκλες όσο εξουσιαστικές κι αν είναι, κάποια στιγμή
τρίζουν. Και κάποια στιγμή η ζωή τα φέρνει έτσι που όχι απλά μπορεί να την
μετατρέψει σε ηλεκτρική, αλλά σε κάτι χειρότερο: αναπηρική!
