Η μαμά μου φωνάζει επί μονίμου βάσεως τη γιαγιά μου, γιατί η τελευταία δεν ξέρει πώς να χρησιμοποιεί το τηλέφωνο. Λογικό! Η γιαγιά, όταν γεννήθηκε, δεν υπήρχε τηλέφωνο. Εγώ φωνάζω επί μονίμου βάσεως τη μαμά μου, γιατί δυσκολεύεται να χρησιμοποιήσει το διαδίκτυο. Λογικό! Η μαμά, όταν γεννήθηκε, δεν υπήρχε διαδίκτυο! Εδώ δεν υπήρχε όταν γεννήθηκα εγώ! Και εν πάση περιπτώσει οποία απαίτησις από έναν άνθρωπο που λαχανιασμένος και ασθμαίνοντας τρέχει να προλάβει μία τεχνολογία-δρομέα με ταχύτητα sprinter! Μισή ώρα να υπαγορεύω στη μάνα μου τι? το e-mail μου και να της εξηγώ πως όταν λέμε @, κοινώς “παπάκι”, στην ηλεκτρονική διεύθυνση, δεν εννοούμε αυτό που πάει στην ποταμιά, ούτε εκείνο που βάζουμε στην μπανιέρα, όταν παίρνουμε το μπάνιο μας, αλλά το σύμβολο–δείκτη που υποδηλώνει όχι το ταχυδρομείο των ΕΛΤΑ αλλά του κυβερνοχώρου.
Θα μπορούσα να διηγούμαι ώρες και να καταγράφω εκατοντάδες δείκτες χάσματος γενεών σε θέματα τεχνολογίας, ωστόσο θαρρώ πως θα ήταν ανεξάντλητα, χωρίς σταματημό και ως εκ τούτου δίχως νόημα. Ωραία γελάω κι εσείς κι εγώ με τη μαμά να μην ξέρει το παπάκι, η μαμά με τη γιαγιά να μην ξέρει πώς να πάρει τηλέφωνο, η γιαγιά μου με την προγιαγιά μου να μην ξέρει πώς να ανοίξει την τηλεόραση αλλά αντιστρόφως με φαντάζομαι μπροστά σε ένα γιο χάκερ να σπάει κωδικούς υπολογιστών στο «πι και φι» και σε έναν εγγονό ακόμα πιο χάκερ να πραγματώνει μία πραγματικότητα που για μένα προς το παρόν φαντάζει απλά απραγματοποίητη! Ένα χ@σμ@ που χ@σκει χ@οτικά πάνω από γενεές δεκατέσσερις κι όλοι Σ@ν χ@νοι να προσπαθούμε να το μειώσουμε. Πλάνη!
Υπολογιστές, σκληροί, μαλακοί δίσκοι, usb, i-pad, i-pod, i-phone i- και άι και...-θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου- διότι όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Αλλάζουν τα επιτεύγματα της τεχνολογίας αλλά όχι η τεχνολογία ως οντότης. Αυτή μένει μεταλλάσσοντας απλά τις επαναστάσεις της. Από τον homo faber στην βιομηχανική επανάσταση, για να ακολουθήσει η ηλεκτρονική επανάσταση με θύτες, θύματα, τροπές, ανατροπές και αναπόφευκτες ντροπές για όσους μένουν πίσω.
Και δεν μας έφταναν οι οργανικά ή οι λειτουργικά αναλφάβητοι προστέθηκαν και οι ηλεκτρονικά. Δε συνεννοείσαι με αυτόν που δεν ξέρει να γράφει το όνομά του, δε συνεννοείσαι με αυτόν που δεν μπορεί να παρακολουθήσει τις κάθε είδους εξελίξεις, δε συνεννοείσαι ούτε με αυτόν που κουβαλάει μία e-λιθιότητα! Διότι πρόκειται περί e-λιθιότητος και μάλιστα μεγάλης. Να εξηγείς και να ξαναεξηγείς και ο άλλος να σε κοιτάει σαν χ@νος! Το λες όμως? Δεν το λες! Γιατί αν εγώ το πω στη γιαγιά μου, θα μου απαντήσει πως η γενιά της μπορεί να είναι @χρηστη η δική μου όμως είναι πιο άχρηστη που δεν ξέρει να φτιάχνει μια πίτα και μόνο ετοιματζίδικες πίτσες ξέρει να αγοράζει από έξω. Και θα ‘χει και δίκιο. Θα λέει πως η γενιά μου είναι αχαΐρευτη, γιατί δεν μπορεί να διαχειριστεί την κρίση, γιατί δεν μπορεί να ζήσει με τα λίγα, γιατί δεν έμαθε να σέβεται το χειροποίητο, γιατί δεν ξέρει να φτιάχνει κάτι μόνη με τα χέρια της, γιατί είναι σπάταλη και άτσαλη, γιατί μόνο ξοδεύει και δε συμμαζεύει, γιατί μόνο πετάει αλλά δε νογάει, γιατί δε σκέπτεται, δε νοιάζεται, δε σέβεται, γιατί ακυρώνει εύκολα, καταδικάζει ευκολότερα και μετανιώνει πολύ πολύ αργότερα. Και θα αρχίσει να αντιπαρατάσσει καταλόγους ηλιθιότητας έναντι στους δικούς μου καταλόγους e-λιθιότητας, γιατί εγώ περιστρέφω τον κόσμο γύρω από την τεχνολογία και εκείνη γύρω από τη ζωή που δεν έχει μόνο τεχνολογία αλλά και τέχνη: τέχνη είναι η πίτα της, τέχνη τα σεμεδάκια της, τέχνη οι μπλούζες που πλέκει, τέχνη ο λαχανόκηπος στην αυλή, τέχνη ο κήπος με τα λουλούδια της, τέχνη το πεντανόστιμο φαγητό της, τέχνη η γιαγιά με τη σοφία της και κάτσε εσύ κατέβαζε από βιβλιοθήκες τι είπε ο Πλάτων κι ο Επίκουρος φιλοσοφώντας!
Τώρα θυμήθηκα τι μας έλεγαν στο σχολείο στο μάθημα της έκθεσης: ένα κοσκινάκι είναι η παράδοση. Κοσκινίζεις τα γεγονότα, τις καταστάσεις, τα ήθη και τα έθιμα, τις συνήθειες, τον τρόπο ζωής. Ό,τι περάσει από μέσα του, διαιωνίζεται και μένει, ό,τι σκαλώσει στις τρυπίτσες του, πάει...προορίζεται για το μουσείο. Και οι σπιτικές οι πίτες της γιαγιάς δεν πήγαν ακόμη στο μουσείο, ούτε ο λαχανόκηπός της, ούτε τα μυστικά της, ούτε η σοφία της...αυτή δε θα πάει ποτέ. Θα υπάρχει και θα αιωρείται σαν τιμωρός στην ατμόσφαιρα για να σου θυμίζει πως το χάσμα μειώνεται με τη γενιά της καθώς μεγαλώνεις αλλά αυξάνει με την επόμενη γενιά που ξιπασμένη κι εκείνη θα σου κοτσάρει επιδεικτικά στη μούρη τις γνώσεις της για τα νέα επιτεύγματα της τεχνολογίας!!Α ρε πλάνη! Γνώσεις? Ποιες γνώσεις? Χειρισμούς ήθελα να πω.
Διότι άλλο να χειρίζεσαι την τεχνολογία και άλλο να γνωρίζεις την τέχνη της πίτας!
