Έκανα μαθήματα ιστιοπλοΐας για να μπορώ να καταλαβαίνω τους
στίχους του Καββαδία…
Πήγα στον προσκοπισμό με σκοπό να μάθω να στήνω σωστά τη
σκηνή στο κάμπινγκ και τα ανεμοδαρμένα μου στους εγκρεμνούς σχέδια…
Ξεκίνησα χορό ώστε να μπορώ να συντονίζω το χρόνο μου και να
οριοθετώ τον χώρο μου ανάμεσα σε άλλους ώστε να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια…
Γράφτηκα στη σχολή καταδύσεων με απώτερο στόχο να αποβάλω τη
φοβία μου, όταν τσαλαβουτάω στα δύσκολα…
Πήγα στο βουνό για σκι ώστε να γλιστράω ανάμεσα στα εμπόδια
της ζωής με slalom κινήσεις
και να τα παρακάμπτω έστω και ξώφαλτσα…
Προπονήθηκα στην ορειβασία για να τσαλαπατάω τις δυσκολίες,
όταν γίνονται βουνό…
Έμαθα να παίζω τένις για να μπορώ να αντικρούω αυτομάτως και
δίχως πολλή σκέψη τα αληθοφανή, αλλά μάλλον σαθρά επιχειρήματα των άλλων…
Υπήρξα αθλήτρια ενόργανης, γιατί η ζωή χρειάζεται σάλτα για να
επιβιώσεις και να αποφύγεις το salto mortale…
Έπαιζα πολλά χρόνια μπάσκετ για να σκοράρω στο καλάθι
τρίποντα και να ταπώνω όσους μου τη βγαίνουν μονίμως με έπαρση…
Και λιώνω τα αθλητικά μου παπούτσια στο τρέξιμο
για να το βάζω στα πόδια, όταν με κυνηγούν οι τύψεις….
Τελικά... από
τους αρχικούς σκοπούς μου τίποτα δεν πέτυχα! Το μόνο που κατάφερα ήτανε να με
φωνάζουν «Θεοπούλα»! :) :) :)
