Βλέπω το αποτέλεσμα παρακολουθώντας βήμα προς βήμα τη
διαδικασία. Βλέπω τα αστραφτερά σου δόντια, αλλά σε είδα πριν πώς τα
βούρτσισες. Μυρίζω το μοσχοπλυμένο σου σώμα, αλλά σε κοιτούσα την ώρα που
έτριβες την πλάτη σου στο μπάνιο. Θαυμάζω τα καλοχτενισμένα σου μαλλιά, αλλά σε
παρακολουθούσα την ώρα που τα ξέπλεκες μετά το λούσιμο... τίποτα δε με ξεγελάει
από το φαίνεσθαι, γιατί πολύ απλά παρακολουθώ τη βιτρίνα εν τη γενέσει της...
Επιπλέον, στα πλαίσια της ομάδας μαθαίνεις να μη λειτουργείς
σαν μονάδα. Στα πλαίσια της συμβίωσης είσαι έτοιμος να δεις, αλλά και να
δείξεις. Η ζωή σου είναι see through. Δεν κρύβει μυστήριο. Απογυμνώνεται
το «πώς». Γνωστοποιείς το «γιατί». Μοιράζεσαι το «πού» και το «πότε»... Κάπως
έτσι πέφτουν οι μάσκες. Κάπως έτσι μαθαίνεις να βλέπεις πίσω από αυτό που
κοιτάζεις. Κάπως έτσι μαθαίνεις να μην εμπιστεύεσαι τα ψιμυθιώματα και τα
κραγιόν. Μαθαίνεις να βλέπεις την αλήθεια στα μάτια. Και μαθαίνεις πως όλα
είναι δυνατά σε μία σχέση και πως ο «άλλος» δεν είναι πολύ διαφορετικός από
εσένα.
Αυτό θαύμαζα πάντοτε στις αποστολές με την εκάστοτε
γυμναστική ή χορευτική ομάδα στην οποία συμμετείχα και έτρεχα μαζί της σε
αποστολές ανά τον κόσμο. Το «ανήκειν» στην ομάδα μου έμαθε να μοιράζομαι, να
γδύνομαι, και να απογυμνώνω το «εγώ» μου μπροστά σε πολλά ζευγάρια μάτια, που
κάνανε παρόμοιες με μένα κινήσεις, μα ποτέ ίδιες. Μου έμαθαν ακόμη να
προσαρμόζομαι, να συμβιβάζομαι, να υποχωρώ και να υπακούω στον αρχηγό, τον
δάσκαλο, τον υπεύθυνο που με διατάζει εν είδει επιβολής μιας τάξης σε ό,τι
άτακτο προκύπτει. Ναι, επιβάλει, αφού όμως πάρει τη γνώμη της πλειοψηφίας. Και
ναι, αναγγέλλει, αλλά εσύ οφείλεις να
είσαι πάντοτε έτοιμος να ακούσεις και να υπακούσεις, να εκτελέσεις ό,τι
αποφάσισαν όλοι για σένα... μαζί με σένα. Και ναι, υποχωρείς και συγχωρείς. Και
ναι, παραχωρείς, προσφέρεις και προσφέρεσαι. Και ναι, δίνεις, αλλά και δίνεσαι...
Αυτοί είναι οι όροι του παιχνιδιού μέσα σε μια ομάδα. Αυτό
είναι το παιχνίδι μιας ομάδας που σε βάζει σε διαδικασίες δοκιμής: να δοκιμάζεις,
να δοκιμάζεσαι, να κρίνεσαι, αλλά και να συγκρίνεσαι. Σε κάθε αποστολή, σε κάθε
μάζωξη, σε κάθε εκδήλωση με τους άλλους βλέπεις πολλά, λες λίγα, ακούς περισσότερα.
Ο «άλλος» γίνεται ο καθρέπτης σου, το «εγώ» σου υπόκειται, το «εμείς»
υπέρκειται και αυτή η αίσθηση του συνανήκειν σου δίνει την εντύπωση ότι είσαι
ξεχωριστός, μα συνάμα πως είσαι κι ένα μικρό τόσο δα πετραδάκι με δικό του
χρώμα στο μωσαϊκό που φτιάχνεις με τους συμπαίκτες σου για μια ομάδα γεμάτη
κοινούς στόχους και κοινές επιδιώξεις.
Τότε όχι, δεν είσαι μάζα αλλά ομάδα!
