Αγώνας Τρόμου... των εχθρών και των φίλων της ΖΩΗΣ

...θανάτω θάνατον πατήσας... Σας εύχομαι από καρδιάς

Καλή Ανά(σ)ταση!!!

Η ώρα είχε πια φτάσει. Ήτανε όλα έτοιμα. Το βοηθητικό γήπεδο είχε γεμίσει από τους αθλητές που εδώ και ώρα έκαναν την προβλεπόμενη προθέρμανσή τους. Μία νευρική υπερκινητικότητα, γνωστή πριν τον αγώνα, είχε καταβάλει απαξάπαντες που κουνιόντουσαν ατάκτως στο γρασίδι κάνοντας διατάσεις πριν μπουν στο terrain. Άλλος έκανε επικύψεις, άλλος διέτεινε τους τετρακεφάλους και άλλος χαλάρωνε με κυκλικές κινήσεις τους καρπούς των χεριών του. Περιμένανε όλοι μέχρι που να ακουστεί το σύνθημα και να λάβουν θέσεις στο ταρτάν. Το σύνθημα δόθηκε από τα μεγάφωνα. Ο Μαραθώνιος Αντοχής θα ξεκινούσε σε λιγότερο από ένα λεπτό. Το μόνο σίγουρο ήτανε πως ο αγώνας θα ήτανε αγώνας ΖΩΗΣ και οπωσδήποτε για γερά νεύρα.  

Ακούστηκε ο κρότος και τότε άρχισαν όλοι να τρέχουν με αρκετά γοργό ρυθμό, όχι όμως τον ταχύτερο δυνατό. Άλλωστε το στοίχημα ήτανε να κρατήσουν ένα σταθερό tempo για να αντέξουνε μέχρι τέλους. Πρώτη είχε βγει μπροστά η Μάσκα-Υποκρισία. Ήθελε εξ αρχής να φαίνεται πως είναι πρώτη, καλύτερη και με διαφορά, ενώ ξωπίσω της έτρεχε η Ματαιοδοξία που με μία γκριμάτσα σνομπαρίας έδειχνε πως είναι θέμα χρόνου να περάσει πρώτη. Μεγάλωσε με την ψευδαίσθηση ότι οι πρωτιές και τα αξιώματα έχουν επάνω της την αποκλειστικότητα. Άλλωστε τρέχοντας, είχε το κεφάλι της στραμμένο στο κοινό που την αποθέωνε σε κάθε της βήμα, όταν περνούσε μπροστά από την κερκίδα μία αιθέρια με στητό κορμί ύπαρξη. Γι’ αυτό επέλεξε να τρέξει στον έξω διάδρομο. Τρίτη στη σειρά η Απώλεια. Το ζούσε τόσο πολύ, σαν να της είπανε πως αύριο θα πεθάνει. Έτρεχε καταϊδρωμένη να προλάβει να το ζήσει, να τρέξει για τη δόξα, να τρέξει για να τρέξει, κι όχι απαραίτητα  για να νικήσει.

 Όμως... μία φωνή  ακούστηκε πίσω της και γύρισε να δει ποιος ήτανε. Της φάνηκε γνώριμη, γιατί την άκουγε συχνά: «Παράτα τα! Είσαι εσύ τώρα για αγώνες και τρεξίματα? Κάτσε καλύτερα στο σπίτι σου!». Ξαναγύρισε όμως το κεφάλι μπροστά, γιατί το Φλερτ που ερχότανε πίσω της κόντευε, όπως νόμιζε, να την ξεπεράσει! Τι λάθος! Το Φλερτ ήτανε γεννημένο πειραχτήρι. Ποτέ δεν το ‘νοιαζε να βγει νικητής. Ο στόχος δεν ήτανε γι’ αυτό η Ιθάκη, αλλά ο πηγαιμός. Γι’ αυτό, μία σπίνιαρε να φτάσει τη Μάσκα και μία έκοβε ταχύτητα να πάει δίπλα και να πειράξει τη Ματαιοδοξία. Άλλωστε αυτή κολακευότανε και το Φλερτ είχε καταλάβει το ψώνιο της. Φούσκωνε και τα κομπλιμέντα λίγο παραπάνω και δώσ’ του εκείνη φούσκωνε με τη σειρά της σαν το παγώνι.

Ύστερα, έκοβε ακόμη περισσότερο ταχύτητα για να πατήσει μια ματιά στην Απώλεια, ώσπου... να σου και τους προσπερνάει η Παραίτηση που δεν είχε βάλει γλώσσα μέσα. Γκρίνιαζε και ωρυόταν και αναρωτιότανε τι θέλει η αλεπού στο παζάρι. Μονολογούσε όλη την ώρα: «Τι μας έπιασε και μπλέξαμε εμείς με τον αθλητισμό!? Δεν καθόμουνα καλύτερα στην αγαπημένη μου tv. Είναι αυτά της ηλικίας μου?» και έλεγε... Έτρεχε και έλεγε... Μουρμούριζε σαν τις βλάσφημες κακορίζικες γριές στα παραμύθια. Μα το Φλερτ, δεν έδινε σημασία στα λεγόμενα της. Εξακολουθούσε να κάνει κόρτε ακόμη και μ’ αυτήν την γκρινιάρα Παραίτηση!

Όμως, καθώς ο χρόνος κυλούσε, ο αγώνας είχε εκπλήξεις! Η Μάσκα τελικά σκόνταψε και ως εκ τούτου «έπεσε» και ο πόνος που προκλήθηκε από το πέσιμο, αλλά και τα λόγια της Παραίτησης την καθήλωσαν στο πάτωμα και δεν έκανε καν να σηκωθεί. Έμεινε εκεί, δείχνοντας τον πραγματικό της εαυτό, πως δεν είναι αυτή για μεγάλους αγώνες και μεγαλοστομίες. Έκανε το κομμάτι της για λίγο, έτρεξε πρώτη να φανεί, αλλά ο χρόνος και η αντοχή της έδειξαν ποια πραγματικά είναι.

Τώρα, ήταν η ευκαιρία της Ματαιοδοξίας να γευτεί εκείνη τους καρπούς των κόπων της. Πέρασε πρώτη, όχι γιατί το άξιζε, αλλά γιατί οι συγκυρίες την κάνανε. Άλλωστε το τόσο φτιασίδωμα και τα τόσα αναβολικά κάποια στιγμή θα της ξεγύμνωναν την αλήθεια. Όπερ και εγένετο! Την ξεπέρασε η Απώλεια στην επόμενη στροφή, η οποία όμως έπνεε τα λοίσθια μετά το καρδιακό επεισόδιο που υπέστη στο terrain. Ο αγώνας όμως δεν έπρεπε να σταματήσει, αλλά όλοι να συνεχίσουνε. Οι γιατροί θα αναλάμβαναν από κει και πέρα. Δυστυχώς όμως οι προσπάθειές τους έμειναν άκαρπες, αλλά δεν ανακοίνωσαν τίποτε εκείνη την ώρα μέχρις ο αγώνας να λάβει τέλος.

Από ό,τι έδειχναν τα πράγματα ο πιο χαλαρός αθλητής ήτανε το Φλερτ. Ήταν ξεκάθαρο πως πήγε εκεί για το χαβαλέ. Κι ενώ μια πείραζε τη Ματαιοδοξία και μία την Παραίτηση κατάλαβε πως ξωπίσω του κάθιδρη έτρεχε ασθμαίνοντας μία ακόμη αθλήτρια, σιωπηλή και ταπεινή, που του άπλωσε το χέρι για να τρέξουν μαζί τα τελευταία 100 μέτρα. Ξεπέρασαν επιδεικτικά την Παραίτηση και λίγο πριν το τέλος  και τη Ματαιοδοξία. Τότε το Φλερτ τράβηξε απότομα το χέρι σταματώντας ξωπίσω από την Ελπίδα που έκοβε νικήτρια πια το νήμα φωνάζοντας δυνατά σε ένα κοινό που την αποθέωνε: «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!» 

Εχθροί και φίλοι της ΖΩΗΣ: όσο ζω....

            Η μία ελιά από τις δύο που είχα στο μπαλκόνι μου πέθανε. Για την ακρίβεια την πέθανα με τον μοναδικό τρόπο που ξέρω να σκοτώνω τα φυτά. Η δεύτερη βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο. Ακολουθεί την πεπατημένη της πρώτης.
        Όλα ξεκινούν από το ξερό χώμα και τα ανεμοδαρμένη ύψη του πέμπτου ορόφου, την υπερβολική δλδ έκθεση στον άνεμο, στην αμέλεια και την παραίτηση. Δε θυμίζει τις ελιές των νησιών στα ύψη τα πελαγίσια. Δε θυμίζει τους χρυσούς ελαιώνες της Κρήτης με τον αλμυρό αγέρα μήτε τη φύση του Αιγαίου με αμπέλια και χρυσές ελιές.
            Ένα κακέκτυπο από φυσικό τοπίο πήγα να φτιάξω, εγκλωβισμένο πίσω από κάγκελα και μέσα σε πέντε τετραγωνικά. Περιόρισα τις ρίζες του σε μία γλάστρα. Ρίζες βαθιές ατίθασες εν τη γενέσει τους. Κομμένη η σχέση με το χώμα, με το άφθονο κελαρυστό νερό και το οξυγόνο χωρίς μάσκες αντιασφυξιογόνες! Αντ’ αυτών προσφέρω τροφή ελάχιστη μέσα από ποτιστήρια-ορούς μαζί με διοξείδιο της πόλης. Τώρα σαν ασθενής κλινήρης στο νοσοκομειακό κρεβάτι ζητάει υποκατάστατα από εμένα, τον άθλιο κηπουρό. Να το ποτίζω με φαρμακευτικά σκευάσματα με τη σταγόνα.
            Όχι, δεν είμαι η κατάλληλη. (Νομίζω ότι...) Προσπαθώ μα δεν τα καταφέρνω. Η ελιά μου μας άφησε χρόνους. Ξεράθηκε. Έσπασε κι ο σπάγκος που την κρατούσε στα κάγκελα μην πέσει. Έμοιαζε τόσον καιρό με τα σκυλάκια που αγαπάμε οι ζωόφιλοι και τα ‘χουμε στα μπαλκόνια. Την έριξε ο αγέρας ο πολύς. Έσπασε κι η γλάστρα. Γέμισε χώμα το μπαλκόνι κι η τεθνεώσα η ελιά έγειρε με τρόπο στο πάτωμα. Κυλιόταν μέρες εκεί έξω τροχήλατη πάνω στην κυλινδρική της γλάστρα. Δεν την είδα γιατί το μπαλκόνι μου δεν το επισκέπτομαι, όταν δεν είναι η εποχή του. Την πρόσεξα μια μέρα κατά λάθος, γιατί τη φύσηξε ο άνεμος μπρος στο οπτικό μου πεδίο. Με λύπη μου τη σήκωσα.
            Οι απεγνωσμένες προσπάθειες να ξαναζωντανέψεις αυτό που πέθανε σαν να μην έχουν νόημα. Η απόφαση μετράει σε αυτές τις περιπτώσεις. Κάποια πράγματα ή πρόσωπα ή φυτά ή καταστάσεις τα χάνεις. Και πρέπει να το πάρεις απόφαση. Να καταλάβεις ότι πρέπει να ζήσεις χωρίς αυτά. Κι ότι μπορείς... Ακόμη κι αν σε πονάει!  Μπορείς! Κάνουν τον κύκλο τους ή βίασες ή παραβίασες τον κύκλο τους κι εκείνα έφυγαν. Τι θες να τα αναστήσεις?
            Μα...!!! Εκεί που πήγα να σηκώσω τη σπασμένη γλάστρα με τον ξερό ολόξερο κορμό της πεθαμένης ελιάς, πρόσεξα πως ανάμεσα στα φρυγανά της φύλλα, ξεπρόβαλε μία φουντίτσα πράσινη από ολόφρεσκα πρασινωπά και τρυφερούτσικα φυλλαράκια! Από τότε τα φυλλαράκια της γινήκαν φιλαράκια μου και...
            Κρατάς μυστικό? Μου ‘ρθε στο νου ο ποιητής που λέει ότι «Τούτα τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό» και  βάφτισα την ελιά μου ΕΛΠΙΔΑ!

Εχθροί και Φίλοι της ΖΩΗΣ: μην την υποβάλεις ποτέ!

        Προσοχή. Είναι ύπουλη. Ζηλεύει το χταπόδι και απλώνει τα πλοκάμια της παντού. Σφηνώνει στον εγκέφαλο και πολλές φορές τον κυριεύει. Έχει άλλοθι την ηλικία και άλλοτε την κατάσταση. Ζητάει σημασία περισσότερη από αυτήν που της ανήκει. Είναι λαίμαργη και ρουφάει σαν την ηλεκτρική σκούπα την ενέργεια και την καλή διάθεση. Σε εξωθεί σε μελαγχολία και στοχεύει στην κατάθλιψη. Χαίρεται όταν λυπάσαι. Λυπάται όταν χαίρεσαι. Κάνει το σώμα σου πλαδαρό και ευάλωτο σε ψυχοσωματικά σύνδρομα.
       Φυτρώνει και σε μέρη όπου δεν τη σπέρνεις. Απρόσκλητη φωλιάζει στο σαλόνι σου. Σαν τη γειτόνισσα κουτσομπόλα, κρύβεται πίσω από την κουρτίνα και παραμονεύει να σε δει να ξεμυτίζεις από το σπίτι σου, να πας για έναν καφέ, βρε αδερφέ, ένα ποτάκι, ένα θέατρο. Αν την πάρεις χαμπάρι ξαναγυρίζεις πίσω. Γεμάτος ενοχές πετάς τα ρούχα από πάνω σου. Το καινούργιο συνολάκι το ξανακρεμάς στη ντουλάπα. «Τι τα θες τα σκουλαρίκια? Βάλε τη ρόμπα που σου πάει!» σου σιγοψυθιρίζει στο αφτί. «Είσαι εσύ για κομμωτήρια και περιποιήσεις? Κάτσε σπίτι σου να υπηρετείς τους ρόλους σου έναν-έναν» Φωνάζει... Σε ξεκουφαίνει. Της λες «Σταμάτα!» αλλά δε σε ακούει. Την υπακούς. Ακούς υποτακτικά. Με το κεφάλι σκυμμένο, τα μάτια θλιμμένα και με μία αίσθηση ήττας!
          Κατέβασες τα στόρια στα παράθυρα και τα σφάλισες ερμητικά. Το μόνο παράθυρο στο σπίτι σου είναι η tv. Ορθάνοιχτη όλη μέρα για να μπαίνει μες στο σπίτι σου άπλετο το σκοτάδι. Καμιά φορά αν τολμήσεις να κατεβάσεις κανά βιβλίο από το ράφι σου φωνάζει: «Μηήήή! Τρελός είσαι? Τι πας να κάνεις? Ώρα είναι να μας πεις πως θα ανοίξεις το μυαλό σου!! Θες να πάρει αέρα?»... Και κάνεις πίσω. Διστακτικά, αλλά κάνεις πίσω. Μετά την παραδέχεσαι. Λες «Ε κάτι θα ξέρει! Για να μου το λέει αυτή!»
         Πώς και ποιος να σε πείσει ότι είναι λάθος? Δεν πρόκειται για καμία κυρία σιδηρά. Τρέφεται από την υπακοή σου, καλλιεργείται από την ακαλλιέργητη φυσιογνωμία σου, μεγαλώνει από το νωχελικό σου χαρακτήρα και ριζώνει βαθύτερα χάρη στη φιλοξενία που της προσφέρεις στον καναπέ του σπιτιού σου.
        Ε κλείσ’ της την πόρτα πια. Έτσι στα μούτρα. Βγες έξω κι άσ’ τηνα να  κοιτάει πίσω από την κουρτίνα. Ανέβασε τα πατζούρια στο σπίτι σου μπας και σε επισκεφτεί και κανείς άλλος πέρα από αυτήν. Ο ήλιος για παράδειγμα. Πάρε από το χέρι όλους σου τους ρόλους, ας είναι και πολλοί και βολτάρετε μαζί τους στην παραλία. Και χτενίσου επιτέλους που είσαι σαν αναμαλλιασμένος τρελός επιστήμων. Μη νιώθεις τύψεις που έχεις Εαυτό και Αξιοπρέπεια. Και βάλε κλειδαριά στο ψυγείο. Υπάρχει απόλαυση και έξω απ’ αυτό.
          Εκείνη τη δουλειά της κάνει. Πάλι τύψεις θα σου πουλήσει. Εσύ, ως γνήσιο υπερκαταναλωτικό ον του δυτικού κόσμου, θα αγοράσεις περισσότερες από όσες σου χρειάζονται. Έτσι ρε παιδί μου, από ανασφάλεια! Γιατί έχουμε πέντε πακέτα μακαρόνια στο ντουλάπι της κουζίνας? Και θα πας και θα ‘ρχεσαι στα 70 τετραγωνικά σταματώντας μόνο όταν πέφτεις σε τοίχο. Και πάλι πίσω. Στον απέναντι τοίχο. Σαν τα αγρίμια. Ώσπου να ευνουχιστούν οι ορέξεις σου για περπάτημα, τρέξιμο ή κυνηγητό. Να γίνεις ένα εξημερωμένο ακίνδυνο αγρίμι του τσίρκου. Να δίνεις παραστάσεις στους άλλους που θα θαυμάζουν την υποτακτικότητά σου, το πώς περνάς μέσα από πύρινα στεφάνια πηδώντας από το ένα κλουβί στο άλλο. Αρνήθηκες τη φύση σου. Ηττήθηκες. Από απέναντι σε χειροκροτεί στις κερκίδες η νικήτρια. Έτσι είναι. Ο νικητής είναι πάντα υπεράνω. Χειροκροτεί τον ηττημένο. Βλέπεις δεν έχει τίποτε να χάσει.
          Α ναι! Να σας συστήσω: Το όνομα αυτής «ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ»