Εντός εαυτού

Κάλεσα έξαλλη τον Εαυτό μου σε σύσκεψη. Έκτακτη συνέλευση: «Πρέπει να μιλήσουμε» του είπα με ύφος! Ήταν όλος αφτιά! Δεν πρόλαβε να αντιδράσει και με κοιτούσε ασκαρδαμυκτί. Κιχ δεν έβγαλε. Κατάλαβε πως επρόκειτο για ένα πολύ σοβαρό θέμα. Του είπα πως πρέπει να αρχίσει σιγά σιγά να βάζει ορισμένα πράματα στη θέση τους. Τι θα πει «Έτσι έχω μάθει και έτσι μου μάθανε και άλλες τέτοιες ανοησίες?» Του έθεσα κάποιες ερωτήσεις σαν εκείνες τις γνωστές-κλισέ σε συνεντεύξεις περιοδικών: Σε ρωτάνε «ποιο είναι το μεγαλύτερό σου ελάττωμα?» και απαντάς «Η Συνέπειά μου, η Τελειομανία μου και η Καλοσύνη μου.  Είναι η Κατανόηση, η Υπομονή και η Καρτερικότητα. Είναι η Φιλοτιμία, η Συν-πάθεια και η Αντοχή».

 Έτσι κι αυτός μου πέταξε: την Ανοχή, όταν ανέχεται συμπεριφορές που δεν του ταιριάζουν, αλλά δεν επαναστατεί! Την Ανεκτικότητα, όταν είναι ανεκτικός σε πράξεις που δεν τις θέλει, αλλά τις υπομένει... και τη Δοτικότητα, όταν δίνει σε ανθρώπους που δεν έχουν, αλλά κυρίως δεν πήραν καμιά φορά και ως εκ τούτου δεν έδωσαν ποτέ! Αλλά τρομάζουν! Τρομάζουν να βλέπουν ανθρώπους που δίνουν και δίνονται. Και φοβούνται! Φοβούνται να βλέπουν ανθρώπους να προσφέρουν και να προσφέρονται. Είναι και οι εποχές άλλωστε: κοιτούν καχύποπτα το «δούναι» ψάχνοντας πίσω του να βρουν πού είναι το «λαβείν». Και ψειρίζουν και  αναρωτιούνται. Υποπτεύονται προθέσεις πίσω απ’ τις κινήσεις. Ψάχνουν για μικροπρέπεια πίσω από τη μεγαλοψυχία. Γυρεύουν οφέλη πίσω από τη δωρεά.

Αλλά τι να πεις σε κάποιον άνθρωπο που με τέτοιες ανησυχίες γίνεται ανθρωπάκι? Είναι σαν να ζητάς να αγαπήσει κάποιος που ποτέ του δεν έχει αγαπηθεί. Πληγώνει όμως, γιατί έμαθε να πληγώνεται! Κι ας ξέρει ότι δεν είναι σωστό να περνάει από τη ζωή σου και να πληγώνει. Να δίνει χτυπήματα δυνατά κι όποιον πάρει ο χάρος!

 Αφού βρε συ είσαι τόσο βιαστικός! Γιατί ανοίγεις πληγές, εφόσον δεν έχεις χρόνο να τις κλείσεις?

....Κάπου εκεί λοιπόν, ανάμεσα στη μνήμη και το άλλο της μισό, τη λήθη, πάλευαν κάτι αναμνήσεις να σβηστούν από το χάρτη. Να διαπεράσουν το ανάμεσο αυτού του δυισμού και σφόδρα να στρογγυλοκαθίσουν στη μεριά της λήθης. Τι δεν τις έταξα! Τι δεν τις υποσχέθηκα! Αλλά πετάχτηκε η Μνήμη! Από τότε που τη θυμάμαι… ονειροτόκος μια ζωή: ζει με το παρελθόν για να χτίσει μέλλον. Ονειρεύεται όμως χωρίς να φοβάται. Κι ας ξέρει ότι μόνο κακά όνειρα θα δει. Διότι «όποιος δεν έχει εφιάλτες, μου λέει ειρωνικά, δεν έχει κι όνειρα!» Της είπα πως είναι μάταιο να ελπίζει. Μου απάντησε πως έχει δικαίωμα να απογοητεύεται, όχι όμως να τα παρατά. Της απάντησα ξιπασμένα πως η αφεντιά της δεν είναι παρά ένα νοητό ημερολόγιο –για να μην πω ανόητο!- που του σχίστηκαν κάποιες σελίδες, ενώ άλλες ξεθώριασαν από τον φθοροποιό χρόνο. Εκείνες που ήταν γραμμένες με μολύβι θόλωσαν κι οι άλλες με μελάνι μουσκεύτηκαν από δάκρυα και απλώς λερώθηκαν... άλλες πάλι σελίδες τσαλακώθηκαν, ενώ άλλες τσακώθηκαν. Μεταξύ τους! Δεν έχουν και κοινό παρονομαστή άλλωστε. Η μία κατέγραψε λάθη, η άλλη το σωστό, η τρίτη το πρέπον, μια τέταρτη τα «θέλω», μια άλλη τα «μπορώ». Ετερόκλιτες τελείως! Πώς να συνεχίσουν να συνυπάρχουν στο ίδιο βιβλίο?

Ωστόσο εγώ πρότεινα της Μνήμης να κρατήσει τα καλά, να πετάξει τα άσχημα χωρίς να την κόφτει αν κάποιος κάπου κάποτε μου αντιγύρισε γεμάτος τρόμο όσα του έδωσα φοβούμενος ότι θα ζητήσω από εκείνον άλλα τόσα. Αφού δεν έχει! Τι να μου δώσει? Έτσι νομίζεις ότι βγήκε το «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος»?

Οίκος Αντοχής!

Το ανέκδοτο της ημέρας

Ρωτάει ένα κοριτσάκι στη μάνα του: «Μαμά, γιατί στο κεφάλι σου έχεις βγάλει άσπρες τρίχες?» κι εκείνη του απαντάει με περισσή εξυπνάδα: «Γιατί όταν ένα κοριτσάκι στεναχωρεί τη μαμά του, εκείνη από τη στεναχώρια της βγάζει και μια άσπρη τρίχα»... «Αααα!» λέει το κοριτσάκι «Τώρα κατάλαβα γιατί η γιαγιά έχει όλο της το κεφάλι κάτασπρο!»

Αν ο καθένας πάρει το δισάκι του στον ώμο και απομακρυνθεί από το σπίτι του μετά τα 18, είναι πολύ δύσκολο να επανέλθει αναίμακτα! Μία, μία μόνο ήτανε η μέρα που χρειάστηκε να μείνω με την λοιπή μου οικογένεια, κάτι λιγότερο από ένα 24ωρο για να καταλάβω πως μας αρέσει περισσότερο να ξοδεύουμε τα χρήματά μας σε τηλεφωνικές επικοινωνίες του τύπου «Πώς είσαι? Τι έφαγες? Πώς τα περνάς?» παρά να είμαστε, να τρώμε και να περνάμε τoν χρόνο μας όλοι μαζί για πάνω από x ώρες! Σκορπισμένη η ευρύτερη οικογένεια εδώ και αρκετά χρόνια στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα εν Ελλάδι και ενίοτε στα εξωτερικά, είπε η τύχη, αν και μαύρη,  να μας «ενώσει» ένα Σαββατοκύριακο (εκτός από τα καθιερωμένα). Όπου το «ενώσει» αποτελεί σχήμα λόγου. Διότι η χημεία, απαραίτητο συστατικό των κάθε λογής σχέσεων,  έχει κι εκείνη τη διπλή της φύση. Και το να την αναζητούμε σε κάθε μας σχέση δεν προεξοφλεί μόνο χημικές ενώσεις, αλλά και χημικές αντιδράσεις, ενίοτε μάλιστα εκρηκτικές. Διανύοντας, λοιπόν, έκαστος διαφορετική δεκαετία στη ζωή του, άλλος την 4^η, άλλος την 6^η, άλλος την 7^η και άλλος την 8^η, το χάσμα δε φαντάζει απλά γενεών, αλλά μάλλον γενναίων, όπου πρέπει όλοι να επιδείξουνε θάρρος, αρετή και τόλμη για να υπερκεράσουνε το «εγώ» τους, το χτισμένο εδώ και πολλές δεκαετίες, για να μην πω οχυρωμένο σαν κάστρο απόρθητο σε πυρά και βέλη.  

Κανείς δε θέλει να βγει από το καβούκι του, κανείς να κάνει πίσω στη γραμμή του. Ο καθείς έχει μάθει με ένα δικό του modus vivendi, απαράβατο που λειτουργεί ως μέτρο για να μετρήσει του αλλουνού και να το αποδείξει λάθος! Ο ένας αναζητάει την ησυχία του, ο άλλος ζει με τη φασαρία, ο τρίτος θέλει να γκρινιάζει, ο άλλος να είναι στεναχωρημένος και να το δείχνει και γενικώς στο τέλος η ένταση κορυφώνεται για να γίνει υπερένταση που τρώει την ηρεμία τη δική του και τα σωθικά του άλλου, και καταπίνει κάθε ίχνος διακριτικότητας, ώστε να γίνουμε μαλλιά κουβάρια! Προβλήματα σοβαρά δεν έχουμε, αλλά μια χαρά τα κατασκευάζουμε. Τα «κατηγορώ», που δεν έχουνε σαφώς καμία κακία, εκσφενδονίζονται σαν δηλητηριώδη βέλη στον άλλον και σίγουρα λέγονται πάνω σε νεύρα και πιο σίγουρα αυτός που τα είπε δεν τα εννοούσε: «Δε θες κανέναν, έχεις μάθει μόνη σου!» φωνάζει η μάνα μου γεμάτη οργή! Που αν το «αναλύσεις» στην τελική ναι, όταν δουλεύω, που η δουλειά μου σημαίνει διάβασμα ΠΟΛΥ και γράψιμο, θέλω απομόνωση, ηρεμία και μία συγκέντρωση που όσο κι αν θέλω να βγάλω τη γυναικεία μου φύση -που θέλει ταυτόχρονα να μαγειρεύω, να μιλάω στο τηλέφωνο, να προσέχω το πιτσιρίκι, να σιδερώνω το πουκάμισο του άντρα μου και να μου διαβάζουνε το ζώδιό μου στην τηλεόραση- εγώ απαιτώ ΗΣΥΧΙΑ και να μην κουνιέται φύλλο! Καμιά φορά με ενοχλούν και οι ανάσες! Στο κάτω-κάτω ούτε πιτσιρίκι έχω για να το προσέχω, ούτε άντρα για να του σιδερώσω το πουκάμισο, ούτε τηλεόραση για να παρακολουθώ τα ζώδια! Και αν ποτέ αποκτήσω θα είναι από επιλογή μου, όχι από επιλογή άλλων. Στον αντίποδα της εξομολόγησης και υπεράσπισης του δικαίου βρίσκεται η λεγόμενη αντεπιχειρηματολογία, η οποία κραυγάζει με εκκωφαντικό κρότο και με μια φωνή που υποστηρίζει πως δεν φύτρωσα, αλλά γεννήθηκα από ανθρώπους που πάντα έτρεχαν για μένα, πάντα με νοιάζονταν και πάντα θυσιάζονταν. Αυτά περί τύψεων όμως, διότι ουδείς ισχυρίστηκε το αντίθετο! Ούτε μειώνει τις αποστάσεις! Άλλωστε οι αποστάσεις που μειώθηκαν είναι σαφώς μόνο οι χιλιομετρικές! Η τεχνολογία για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ανίκανη να μειώσει τις ψυχολογικές ή αυτές της συνεννόησης! Κι ας πληγώνονται οι τεχνοκράτες!

Οι σχέσεις είναι περίεργες και σαφώς οριακές! Μπορεί κανείς να παρατραβήξει το σκοινί και να θιχτείς. Μπορεί να τραβήξει και μια κλωστή και να ‘ναι αυτή από την οποία κρέμεται η σχέση. Στα πλαίσια της (ελληνικής) οικογένειας τα πράγματα είναι εντονότερα! Μας αρέσει το «όλοι», το οικογενειακό, το ζεστασιάρικο, αλλά οι ηλικίες έχουνε όρια. Όχι στις δυνατότητες, αλλά στις αντοχές και στις ανοχές! Όσο για ενοχές? Κανένα «εγώ» εν θερμώ δεν έχει ενοχές. Μόνο το «εσύ» είναι ενοχικό, και γι’ αυτό έχει φροντίσει μια χαρά το «εγώ». Και τι κρίμα που αυτά τα κυριακάτικα πρωινά δεν είναι πάντα σαν εκείνες τις οικογένειες της διαφήμισης του Βιτάμ, όπου όλοι είναι χαρούμενοι, τα παιδιά παίζουνε με το σκύλο στο σαλόνι, ο μπαμπάς φιλάει τη μαμά στο στόμα πεταχτά και την πιάνει απ’ τη μέση, καθώς εκείνη αλείφει τη φέτα, ενώ η γιαγιά-πεθερά στέκεται τρισευτυχισμένη πιο δίπλα που το παιδί της έκανε τον τέλειο γάμο! Και αναρωτιέμαι: «Λετε να φταίει που για πρωινό προχθές δε φάγαμε Βιτάμ, αλλά τραχανά?»

Εσωτερικός διάλογος (σε φόντο ροζ)

-Μα τι κάνει?

-Αγοράζει!

-Τι?

-Τη μοναξιά των άλλων! 

-Πόσο κοστίζει?

-Κοστίζουν οι ζωές?

-Ε δώσε μου μία τιμή!

-Η τιμή τιμή δεν έχει!

-Πουλιέται η μοναξιά?

-Ξε-πουλιέται!

-Κι ο άλλος γιατί  να την αγοράσει?

-Για να τις κάνει δύο!

-Ούτε η μοναξιά δεν αντέχει μόνη δλδ σε αυτόν τον κόσμο!

-Ούτε!

-Τι δε φοράει?

-Ό,τι είναι απαραίτητο στα επίμαχα σημεία!

-Τι καπνίζει?

-Τα αποκαΐδια από το σπίτι της! Έπεσε πάνω κεραυνός!

-Για πόσο?

-Ώσπου να γίνει στάχτη!

-Και πού θα μένει?

-Στο πεζοδρόμιο!

-Τι ηλικία έχει?

-Γερασμένη!

-Μα είναι μικρή!

-Δεν υπήρξε ποτέ!

-Δεν έπαιξε δλδ?

-Αυτή όχι! Οι άλλοι ναι! Παίζουνε στα ζάρια την τύχη της!

-Έχει τύχη?

-Άτυχη!

-Γονείς?

-Στέκονται σε μια γωνιά πιο κάτω!

-Τι προστατεύουν?

-Το τομάρι τους!

-Δεν αηδιάζει?

-Συνηθίζεται!

-Συνηθίζεται η αηδία?

-Αν δεν έχεις γνωρίσει την έλλειψή της!

-Δεν τη λυπούνται?

-Για ποιον λόγο?

-Που τη σκοτώνουν κάθε μέρα!

-Μα έχουν άλλοθι: Είναι επάγγελμα! Το αρχαιότερο μάλιστα!

-Ποια θέλει να ασκεί τέτοια «καθήκοντα»?

-Κάποια που δεν έμαθε να κάνει κάτι άλλο!

-Μόνο?

-Όχι. Πολλές περιπτώσεις και υπο-περιπτώσεις με πολλές επιπτώσεις!

-Πάνω της?
 

-Και κάτω της!

-Χρήματα?

-Κρίματα!

-Στο λαιμό της?

-Στο κορμί της ολάκερο!

-Στην ψυχή της?

-Πληγές!

-Βαθιές?

-Ανεπούλωτες και ανοιχτές!

-Υποφέρει?

-Δεν το ξέρει!

-Θα το μάθει?

-Θα ‘ναι αργά!

-Γιατί δε φεύγει?

-Να πάει πού?

-Αλλού!

-Δεν ξέρει!

-Να φεύγει?

-...να καταφεύγει, να αποφεύγει, να διαφεύγει...

-Για ποιον δουλεύει?

-Για χρέη!

-Είναι χρεωμένη?

-Κατ’ αρχάς  χρεοκοπημένη, κατόπιν υποχρεωμένη και τέλος υπερχρεωμένη!

-Σε ποιον?

-Στον προστάτη της!

-Τι προστατεύει?

-Το δυνάμει πορτοφόλι του!

-Υπάρχουν προστάτες του κακού?

-Και του κάκου!

-Γιατί?

-Η αρχή της αρμονίας!

-Να υπάρχουν οι ευτελείς?

-Ναι, για να «αναγνωρίζεις» τους τελειομανείς!

-Δε θέλω!

-Ποιος σε ρώτησε?

-Μα δε μου αρέσει!

-Η ασχήμια στον κόσμο υπάρχει για να εκτιμούμε την ομορφιά!

-Δε φοβάται?

-Φοβάται ο λύκος στην αντάρα?

-Δεν της λείπει το «φυσιολογικό»? Το «όπως όλοι»?

-Μα δε σου λείπει κάτι που δεν είχες ποτέ!

-Δλδ θα «ζει» έτσι ώσπου να πεθάνει?

-Πεθαίνει κάτι που δε γεννήθηκε?

-Πως λέγεται αυτή η περιοχή?

-Παραγκούπολη μέσα στον πολιτισμό και κάτω από το φεγγάρι!

-Μα το φεγγάρι είναι ρομαντικό! 

-Μερικές φορές όχι, όπως εδώ. Το σεληνόφως (σε) αγριεύει. Το λυκόφως σε κάνει λυκάνθρωπο. 

-Ένας άλλος κόσμος δλδ! 

-Ένας κόσμος κάτω από το μέσο όρο δεν είναι κόσμος αλλά υπόκοσμος!

 -Και «αναδύεται» με τη δύση του ήλιου?

-Μάλλον «πνίγεται» με την ανατολή του κόκκινου φαναριού. Οι δρόμοι πλημμυρίζουν φιγούρες που επαγγέλλονται «υπηρεσίες».

-Δεν έχουν πάγκους?
 

- Μόνο πωλήτριες!

-Το πιο ωραίο πράγμα δλδ σ’ αυτή τη ζωή, η πεμπτουσία της ευγονικής, η ζεύξη και η σμίξη της αγάπης καταπατάται καταργείται και αναιρείται!

-Μα δεν το γνωρίζει αυτό κανείς σε αυτούς τους δρόμους. Βολτάρει με προκλητικά κολλητά λειψά φορέματα πάνω σε τακούνια πανύψηλα!

–Για να ψηλώσει?

-Για να πέσει πιο χαμηλά!

-Πού συχνάζει?

-Επί της Γιαννιτσών. Μόνιμος κάτοικος στην Ιερά Οδό. Στημένη ανίερα και ανιαρά εκλιπαρεί να την αγοράσουν, να την ξεπουλήσουν για κάτι ψιλά. Να μετοικήσει για ένα μισάωρο σε ένα αμάξι!

-Για να βγάλει τα «προς το ζην»?

-Τα «προς το θνήσκειν»!

-Γδύνεται?

-Ξεγυμνώνεται η αξιοπρέπεια και ντύνεται κατάντια και η ανέχεια μεταμφιέζεται ανοχή. 

-Σε ποιον?

-Φρενάρει η δυσωδία και ο «χωρίς οικογένεια» οδηγός ως ψωμί και  νυχτοκάματο μπροστά της. Διαπραγματεύεται τον εξευτελισμό. 

-Τον δικό της?

-Και των δύο. 

-Πόσο θα κοστίσει?

-Ακριβά! Πολύ ακριβά!

-Σε τι νόμισμα? Σε ευρώ ή σε ψυχές? 

-Και στα δύο. Το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις!