Ερεισίνωτο!

Το αποφάσισα τελικά! Το έπιπλο που μισώ είναι η καρέκλα. Ούτε ο μπουφές πάνω στον οποίο σκοντάφτω σαν τον μπούφο, ούτε η πολυθρόνα που αναπαύει τις κουρασμένες μου σκέψεις και τις αγκαλιάζει στοργικά με τα δυο της μπράτσα, ούτε ο καναπές που μου βουλιάζει τις σκοτούρες, ούτε το τραπέζι που με ταΐζει κάτι ψίχουλα υπομονής, φυσικά επ’ ουδενί η βιβλιοθήκη που μου υπενθυμίζει την άγνοια και το πόσο ακαλλιέργητη είμαι, σε καμία των περιπτώσεων το κρεβάτι που ό,τι και να κάνω με συγχωρεί κάθε βράδυ και με παίρνει αγκαλιά χαϊδεύοντάς με ώσπου να με παραλάβει ο Μορφέας, ούτε η συρταριέρα που συμμαζεύει την ακαταστασία της καθημερινότητας και του μυαλού μου (αν έχω…).

Την καρέκλα μισώ! Γιατί με καθηλώνει. Μου λέει: «Δούλεψε σκλαβάκι, εδώ δέσμια και μην τολμήσεις να κουνηθείς!». Μου καθίζει τον κορμό κάθετα στα μισά μου πόδια και τα άλλα μισά τα αφήνει να κρέμονται. Να αιωρούνται. Στο κενό. Με κάνει να αισθάνομαι πώς είναι να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.  Στήνει το κορμί μου σαν είναι δυο Γάμα Κεφαλαία και κολλημένα καρκινικά δλδ! Επιπλέον μου  καλλιεργεί και τον εγωκεντρισμό, γιατί είναι περιστρεφόμενη. Διαθέτει έναν κεντρικό άξονα, που ονομάζεται «Εγώ» και γύρω από τον οποίο μπορώ για ώρες ατελείωτες να περιστρέφω τον εαυτό μου. Ενίοτε και τους άλλους. Αλλά πάντα γύρω από τον άξονα «Εγώ».

Και τώρα που το σκέφτομαι, αν είσαι και δάσκαλος και όχι Δάσκαλος (?), σου δίνει και δικαιώματα να μιλάς από καθέδρας! Να την και η απολυταρχία!

Συν τοις άλλοις, η καρέκλα είναι και πιεστική. Μου πιέζει τους σπονδύλους. Κατά τ’ άλλα οι καθαρευουσιάνοι την είπαν «ερεισίνωτο»… Δήθεν γιατί στηρίζει τα νώτα! Λες και μπορεί να σε προστατεύσει κανείς από τις πισώπλατες μαχαιριές, από αυτές που πέφτουν, όταν κάθεσαι σε μια «καρέκλα».

Η καρέκλα γενικά είναι εγωιστικό πράγμα. Καλλιεργεί τη φιλαυτία. Όλα για μια καρέκλα γίνονται. Είτε είναι θρόνος, καρέκλα εξουσίας, είτε θεσούλα δημοσίου. Και τη θέλει ο άνθρωπος. Τρελαίνεται. Αυτό που δεν έχει καταλάβει είναι ότι οι καρέκλες όσο εξουσιαστικές κι αν είναι, κάποια στιγμή τρίζουν. Και κάποια στιγμή η ζωή τα φέρνει έτσι που όχι απλά μπορεί να την μετατρέψει σε ηλεκτρική, αλλά σε κάτι χειρότερο: αναπηρική!

Γύρω-γύρω όλοι και στη μέση το ΕΓΩ μου...

Τι κι αν οι άλλοι θεωρούν ότι είσαι ό,τι δηλώσεις? Εσύ? Δεν πρέπει να είσαι προσεκτικός στις δηλώσεις σου? Και φειδωλός μη σου πω! Η υπερηφάνεια για αυτό που είμαστε, που γίναμε ή μας κάνανε, δεν είναι αξιόμεμπτη. Η ψωροπερηφάνια όμως για όσα έχουμε και  για όσα κάναμε, θαρρώ πως βρίσκεται σε υψηλές τιμές στο αίμα μας! Και όπως όταν ανεβαίνουν τα λευκά ή τα ερυθρά αιμοσφαίρια, ο οργανισμός δίνει σήμα κινδύνου εκ των έσω, κάτι αντίστοιχο πρέπει να συμβεί  στην περίπτωση αυτή από ένα εξωτερικό αναγκαστικό αίτιο.

Θαυμαστά τα έργα μας, εντάξει. Παλέψαμε, στερηθήκαμε, θυσιάσαμε για να τα χτίσουμε. Γκρεμίσαμε κάποια άλλα. Δεν είμαστε οι μόνοι όμως. Οι περισσότεροι, για να μην πω όλοι, το ίδιο νιώθουν τουλάχιστον. Όταν καλείσαι να συντάξεις το βιογραφικό σου επιστρατεύεις ακόμη και τα κενά μνήμης. Δεν έχεις αμνησία ποτέ. Δε σε πιάνει η νόσος του Alzheimer. Ανασκαλεύεις και αποκαλύπτεις όσα έκανες και όσα νομίζεις ότι έκανες ή ακόμα και όσα δεν έκανες για να τα πλασάρεις γαρνιρισμένα με σοβαροφάνεια σε έναν κατάλογο.

Κάποτε απέκτησες πτυχία, κατέκτησες θέσεις, ταξίδεψες σε μέρη μακρινά ή ταξίδεψες τους άλλους ή τη φαντασία τους μέσα από τα γραφόμενά σου. Συμμετείχες σε σεμινάρια, παρακολούθησες μαθήματα, εξέδωσες βιβλία, πήρες στην πλάτη σου μία εκδήλωση ή ένα μέρος της. Κι όταν καλείσαι να συντάξεις το βιογραφικό σου, ακόμη και σύντομο, σπεύδεις να στριμώξεις σε λίγες γραμμές τις ανιαρές παρακολουθήσεις σεμιναρίων για να μπεις στο μάτι της ελεγκτικής επιτροπής ή του αναγνώστη.

Το βιογραφικό μας, για να στραγγίξει από ναρκισσισμούς και εγωπάθειες, για να αποξηρανθεί μετά την πλημμύρα του εγωκεντρικού έλους, όπου βάλτωσε, χρειάζεται να μείνει κρεμασμένο στο σύρμα έτη πολλά. Να το δει ο ήλιος της ωριμότητας για να αφυδατωθεί από ασημαντότητες διογκωμένες. Και βιογραφικό δεν είναι μόνο το έντυπο ή ηλεκτρονικό πια curriculum vitae. Είναι η πρώτη γνωριμία ή η δεύτερη συνάντηση με κάποιον ή η μία ακόμη σύναξη με την παρέα σου, όπου, όταν κάποια στιγμή πάρεις ή υφαρπάξεις το λόγο, θα αρπάξεις και την ευκαιρία να πεις αυτό που θα προκαλέσει το θαυμασμό: δήθεν εν τη ρύμη του λόγου, επειδή το έφερε η κουβέντα ή επειδή εσύ την κατηύθυνες εκεί.

Το παράδοξο είναι, όταν μιλάς, να έχεις την αίσθηση του «Εσύ και κανένας άλλος». Βλέπεις οι υπόλοιποι να μη μιλούν αλλά μόνο να (σε) ακούν. Δε σπεύδουν να συμπληρώσουν: «Α! Κι εγώ μία φορά έκανα αυτό ή το άλλο...» αλλά μένουν σε αυτά που λες. Το πιο παράδοξο είναι να πιστεύεις πως είσαι ο μόνος στον κόσμο που κατορθώνεις πράγματα. Και το πιο ηλίθιο από όλα είναι η ατάκα που τη χρησιμοποιείς ως όπλο: «Είσαι μικρός /-ή ακόμα. Εγώ στην ηλικία σου...».

Καταρχήν αυτό δεν είναι όπλο αλλά νεροπίστολο, διότι: εσύ στην ηλικία μου την οποία ενδεχομένως και να την έζησες π.Χ. είχες άλλα δεδομένα ζωής, πολύ πιο διαφορετικά από τα δικά μου. Επίσης γεννήθηκες από άλλον μπαμπά, από άλλη μαμά, με άλλα αδέρφια και ξαδέρφια, σε άλλο σπίτι και άλλες εικόνες, πράγμα που σημαίνει ότι και συνομήλικοι να ήμασταν τα περιβάλλοντά μας = ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ. Η θεωρία του Χάους σου λέει κάτι? Αν όχι, μάθε απλά ότι αυτό που κάνεις ή έκανες εσύ είναι συνισταμένη των όσων σε επηρεάζουν από αξίες, ιδανικά, βιώματα, γνώσεις, πληροφορίες, ανθρώπους που ‘χεις πλάι ή μακριά σου και της πεταλούδας που πέταξε κάποια στιγμή στην Κίνα ενώ εσύ άπλωνες τραχανά!. Αντίστοιχα για μένα ισχύει το ίδιο για όσα κάνω ή δεν κάνω. Επίσης την ηλικία στην οποία βρίσκεσαι να τη χαίρεσαι, αν τη βρίσκεις τόσο διαφορετική, σε ομήγυρη μοναχά συνομηλίκων σου για να μην αισθάνεσαι και γέρος. Και κάτι ακόμη φίλε ονόματι «Εγώ στην ηλικία σου...»: το τι έκανες ή δεν μπόρεσες να κάνεις είναι αποτέλεσμα των όσων σε πλαισίωναν από μικρό. Οι αντοχές, ο συνδυασμός και συντονισμός πολλών πραγμάτων στα οποία μπορεί κάποιος άλλος να καταφέρνει πιο καλά από εσένα ή να καταφέρνει σκέτο, ενώ εσύ δεν μπορείς, είναι προνόμιο λίγων. Όταν κάτι δεν μπορέσαμε να πετύχουμε εμείς, δε σημαίνει από του αυτομάτου ότι δεν το μπορεί κανείς. Γι’ αυτό λοιπόν άκου, βλέπε, θαύμαζε και το τι έκανες εσύ θα μας τα πεις μιαν άλλη φορά και όχι μέσα από συγκριτική μελέτη βιογραφικών.  

Δεν είμαι μυγιάγγιχτη. Δέχομαι τη συμβουλή. Και σέβομαι την εμπειρία. Απλά αποστρέφομαι τους διδακτισμούς με έπαρση. Μου αρέσουν οι χαμηλοί τόνοι. Κάνω προσπάθεια, ΝΟΜΙΖΩ, -γιατί μάλλον πλανώμαι πλάνην, και μάλιστα οικτράν - να χαμηλώσω και τους δικούς μου. Και επειδή την καμπούρα τη δική μου δεν μπορώ να τη δω, βλέπω αυτήν του μπροστινού μου. Χαριτωμένα σε μια παρέα να αραδιάζει πού ταξίδεψε ή τι σπούδασε, σοβαροφανώς να μου εκθέτει ένα βιογραφικό σημείωμα θεωρώντας ότι «Κανείς δεν έκανε παιδί μόνο η Μαριώ το Γιάννη», με περηφάνια να μου δείχνει όσα απέκτησε (ok! Κανείς δεν είπε ότι τα έκλεψε) και με επιδειξιομανία να μου τρίβει την ετικέτα που φέρει η μπλούζα που φορά.

Τα σέβομαι, εκτιμώ τους κόπους του, συγχαίρω τα κατορθώματά του αλλά ειδικά στα βιογραφικά με πιάνουν γέλια όταν βλέπω τραβηγμένα από τα μαλλιά σεμινάρια άνευ σημασίας, ξεχειλωμένες σημασίες που δίνονται σε μαθήματα που δεν παρακολούθησε αυστηρώς, διογκωμένες εκτιμήσεις, φουσκωμένες σαν το κέικ επάρσεις. Το θέμα είναι το target group. Πού χτυπάς? Σε ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα τι είναι τα όσα περιγράφεις και αναγράφεις? Τότε ναι θα σε θαυμάσουν. Σε ανθρώπους που έχουν κάνει όμως περισσότερα από εσένα? Να ξέρεις ότι αυτοί θα σε χλευάσουν.

Κι αν ενίσταται κάποιος τον καταλαβαίνω! Φυσικά και υπάρχουν οι με καλή τη προθέσει  συνδαιτυμόνες που από καρδιάς και μετά χαράς θέλουν να μοιραστούν τη χαρά της δημιουργίας, να αποσπάσουν ένα «Μπράβο!» που θα τους δώσει κουράγιο για το παρακάτω βήμα και οι φίλοι που, αν μοιραστούν τη χαρά τους, εκείνη θα γίνει διπλή! Και τους πιστεύω και δεν αναφέρομαι σε εκείνους! Και φυσικά υπάρχουν πάντα άνθρωποι που θα έχουν κάνει περισσότερα από μας, και σπουδαιότερα και καλύτερα. Κι αυτό δηλαδή τι σημαίνει? Ότι εγώ δεν έχω το δικαίωμα να καταθέσω τα κατορθώματά μου? Και στο κάτω-κάτω, τι είναι το σπουδαίο, τι το μη σπουδαίο και τι τ’ ανάμεσό του?

Δεν ξέρω! Δηλώνω άγνοια. Κι αυτό με κάνει να ζω ευτυχής! Αυτό που ξέρω είναι ότι: Όταν για πραγματικά σπουδαίους ανθρώπους θέλησα κάποια στιγμή κάπου, κάπως, κάποτε να ψάξω το βιογραφικό τους, δεν έβρισκα παρά μερικές επιγραμματικά γραμμένες πληροφορίες που τόνιζαν τον τόπο καταγωγής και τον τρόπο που μεγάλωσαν. Κι όταν καθόμουνα μαζί τους δε μου λέγανε τι κάνανε αλλά τι σκοπεύουν να κάνουν ή τι πρέπει να κάνουν.

Τότε ένιωσα πως ναι, δεν είναι τυχαίο πως η ταπεινότητα εκτόξευσε στα ύψη αυτούς τους ανθρώπους και τότε κατάλαβα τον Ποιητή που μου έμαθαν στο σχολείο ότι έλεγε:

«Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά!»

Συνισταμένη Αδυναμιών!!!

ΕΚΕΙΝΗ: Πάλι δεν ξέπλυνες το νεροχύτη?

ΕΚΕΙΝΟΣ: Δεν είχα χρόνο. Βιαζόμουνα!

ΕΚΕΙΝΗ: Εγώ δε βιάζομαι?

ΕΚΕΙΝΟΣ: Τότε γιατί δεν έβαλες άλλη πετσέτα στο μπάνιο, αφού αυτή που είχε την πήρες για τα μαλλιά σου?

ΕΚΕΙΝΗ: Γιατί το ξέχασα!

ΕΚΕΙΝΟΣ: Μετά εμένα λες!!

ΕΚΕΙΝΗ: Εσένα λέω, γιατί εσύ δεν κάνεις τίποτε σε αυτό το σπίτι εκτός από το να το λερώνεις!

ΕΚΕΙΝΟΣ: Κι εσύ τίποτε άλλο εκτός από το να γκρινιάζεις!

ΕΚΕΙΝΗ: Γκρινιάζω γιατί με αναγκάζεις! Αν ήσουνα εντάξει…

ΕΚΕΙΝΟΣ: Γιατί, εσύ είσαι? Επειδή δε σου τα λέω, νομίζεις ότι δεν τα κάνεις?

ΕΚΕΙΝΗ: Ε προφανώς δεν είναι και τόσο ενοχλητικά!

ΕΚΕΙΝΟΣ: Νομίζεις. Απλά είναι ασήμαντα για μένα, ώστε να φτάσω στο σημείο να μαλώσω!

ΕΚΕΙΝΗ: Και γιατί είναι ασήμαντα? Επειδή είναι καθημερινά? Είναι η καθημερινότητα ασήμαντη?

ΕΚΕΙΝΟΣ: Γιατί η γκρίνια σου έγινε συνώνυμο της «Καλημέρας» μέσα σ’ αυτό το σπίτι!

ΕΚΕΙΝΗ: Να φροντίσεις τότε να γίνει αντώνυμο της «Καλής μας μέρας» που έχει γίνει κακή, ψυχρή κι ανάποδη και που θα εξαρτάται από εσένα και από τα νεύρα που δε θα μου σπας!

ΕΚΕΙΝΟΣ-ΕΚΕΙΝΗ (ή ΕΚΕΙΝΗ-ΕΚΕΙΝΟΣ) : Διότι ξεκινήσαμε από το «εγώ», οραματιστήκαμε και επιδιώξαμε το «εμείς», αλλά καταλήξαμε ξανά εκεί από όπου ξεκινήσαμε: σε ένα «πληγωμένο» αυτή τη φορά «εγώ», εξ αιτίας ενός αλαζονικού «σου».

        Γιατί «εγώ» δεν ανέχομαι πολλά. Κι όταν με γνώριζες, σου το έδειχνα. Όταν με διάλεγες, σου το έλεγα κι όταν με παντρεύτηκες σου το απέδειξα! Κι εσύ πόνταρες στο ότι θα άλλαζα! Ότι θα συμβιβαζόμουνα, ότι θα ΜΕ απαρνιόμουνα και θα υποχωρούσα. Να υποχωρήσω? Σε τι? Γιατί? Πού? Πότε? Πόσο? Για πόσο?

        Τσαλαπατάς τη νοημοσύνη και την καλοσύνη μου! Μου βάζεις όρους απεχθείς! Αμφισβητείς! Τη στάση μου, τα «θέλω» μου, τα «έχω» και τα «δίνω» μου. Ποιος? Εσύ! Εσύ που μέσα στο «εμείς», είσαι ένα ολομόναχο «εγώ». Που δεν υποχωρείς, που αδιαφορείς. Εσύ που αλληθωρείς! Που περιμένεις κι απαιτείς, κι αλληγορείς! Που λες πως νοιάζεσαι, μα βιάζεσαι να αλλάξω, να βουλιάξω και να αράξω σε μια κατάσταση νωθρή, σε μια διάσταση σαθρή, χωρίς αντίσταση, σε κάθε περίσταση, δίχως «γιατί», δίχως «όχι», χωρίς άρνηση. Σε κάθε σου στάση, στέμμα η δική μου κατάφαση και η έγκρισή μου, συντροφιά. Και η υποχώρηση… μόνο απ’ τη μία πλευρά! Δε γίνεται αγάπη μου γλυκιά!! Οι σχέσεις φτιάχνονται από δυο! Όχι από εγωισμό! Γι’ αυτό καταντάνε ρημαδιό.

        Μεγάλωσα! Και δεν μπορώ άλλο πια να ανεχτώ, κανέναν πάνω από το δικό μου το «εγώ». Πόνεσα. Πάλεψα. Έχτισα. Νίκησα. Κι ήρθες εσύ: Με Πόνεσες. Με Τσάκισες. Τα γκρέμισες. Με Νίκησες! Κι αναζητώ τις ματωμένες μου ισορροπίες μέσα σε θλιμμένες αισιοδοξίες με ξεφτισμένες ανταρσίες γύρω από ένα σπιτικό, φτιαγμένο από μπετό και σκέτο εγωισμό!

        Κουράσανε τα άπλυτα τα πιάτα, τα ασιδέρωτα πουκάμισα, οι τσαλακωμένες αντοχές, τα ασκούπιστα δάκρυα, τα ξέστρωτα-ξενέρωτα κρεβάτια, τα κολλαριστά και  άπραγα κορμιά, οι μουχλιασμένες ιδέες, οι ανήλιαγες διαθέσεις, το γλυκό που δεν έψησες ποτέ σ’ αυτό το σπίτι, τα άνοστα φιλιά σου, η σκονισμένη πια ομορφιά σου και η ακατάστατη καρδιά σου…

        Όταν σε γνώρισα έδειχνες διάθεση να βοηθήσεις: και τα πιάτα έπλενες, και τα πουκάμισά σου μόνος σου σιδέρωνες, και το κρεβάτι το «στρώναμε» και το «αναστατώναμε» και το κορμί σου λύγιζες, το λίκνιζες, το γύμναζες! Τις ιδέες σου τις αέριζες, τις σκονισμένες και αραχνιασμένες απόψεις σου τις τίναζες και τις ξαράχνιαζες, και η διάθεσή σου ήτανε ευήλια. Κι αν το φαγητό δεν τρώγονταν, χόρταινα με τα νόστιμα φιλιά σου, την ανείπωτη για τα μάτια μου ομορφιά σου και την ολάνθιστη καρδιά σου…

        Τώρα, σου φταίει η καθημερινότητα, η γκρίνια και η αβεβαιότητα. Τα μούτρα μου που σέρνονται στο πάτωμα. Κι εγώ χαμένη, κι εσύ θλιμμένος, κι εσύ θλιμμένη, κι εγώ  χαμένος, μέσα σ’ αυτόν τον κύκλο, που τον λένε Φαύλο, ψάχνουμε από κοινού για το μίτο. Πού είναι η αρχή του κουβαριού, που αβγάτισε και γίνανε πολλά, «κουβάρια και μαλλιά», να δίνουνε λαβή στις λαϊκές παροιμίες, και εμείς, με τις δικές μας ιστορίες, να επιβεβαιώνουμε το λαό! Έχω παγιδευτεί σε έναν λαβύρινθο. Που κάνω να βγω και πέφτω σε τοίχο! Που μιλάω και η φωνή μου τρέπεται σε ηχώ. Χτυπάει πάνω του με ορμή και με οργή. Γυρίζει πίσω και τρυπά τα δικά μου τ’ αφτιά. Γιατί εσύ δεν ακούς. Μόνο μιλάς! Μιλάς! Μιλάς! Μιλάς! Αλλά δε λες τίποτα κυρία Κοκοβίκου! Κούφια τα λόγια σου, αφυδατωμένα και στραγγισμένα από ουσία, Αντωνάκη! Ζητάς εξουσία! Μα λύση δεν δίνεις καμία!

Ξεκίνησα εγώ, ξεκίνησες εσύ. Ξεκίνησα εγώ, το συνέχισες εσύ. Ξεκίνησες εσύ, το συνέχισα εγώ! Τι ‘ν’ το «εγώ», τι είν’ το «εσύ»? Και τι τ’ ανάμεσό του? Μια σχέση κάναμε κι οδυνηρώς και δυστυχώς φαντάζουμε άνθρωποι «άσχετοι» μεταξύ μας! Άσχετοι, γιατί δεν έχουμε ιδέα τι πάει να πει «σχέση»!

        Βρες μου την άκρη απ’ τα μαλλιά-κουβάρια, γιατί αν συνεχίσουμε θα μοιάζουμε με μπαλάκια του πινγκ-πονγκ. Ένα feedback  είναι οι σχέσεις μωρό μου! Ό,τι δίνεις παίρνεις. Ό,τι σπέρνεις, θερίζεις! Κι αν σπείρεις άνεμο, θα θερίσεις θύελλες.

        Αφού όταν ξεκινήσαμε, είπαμε πως θέλαμε να «ενώσουμε τις δυνάμεις μας», να προσθέσουμε τις δυνατότητές μας, να γίνουμε ΕΝΑ. Και τελικά, το μόνο που κάναμε ήταν να διαιρούμε το «εμείς» σε δυο «εγώ» πολλαπλασιάζοντας τις πιθανότητες διάλυσης και αφαιρώντας από το παιδί μας και τους εαυτούς μας το δικαίωμα να ζήσουμε ΩΣ -και όχι ΣΑΝ- οικογένεια!

Πες μου σε παρακαλώ: είναι αυτό σπίτι?