Τα πρόσημα... το +

Αυτό το συν (+) ναι μεν θετικό, ναι μεν λέει «ναι» σε όλα, αλλά κουβαλάει όσο να πεις και έναν σταυρό. Άλλωστε αυτοί που είναι συγκαταβατικοί σε όλα, είναι συνάμα καταδικασμένοι να τραβούν τα περισσότερα βάσανα. Δεν ξέρουν τι είναι το «όχι». Δεν αρνούνται ποτέ! Γι’ αυτό,  αυτό το + πονάει πολύ!

Απ’ την άλλη πάλι το + οριοθετεί τα πράγματα. Θέτει συντεταγμένες, άξονες x και y, βάζει σε τάξη τις αταξίες. Προσανατολίζει δείχνοντάς σου τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, ταυτόχρονα όμως στοχοποιεί. Προδίδει το σημείο όπου βρίσκεσαι, καθώς κεντράρει πάντοτε τον στόχο. Και ο κόσμος πυροβολεί πάντοτε αυτόν που είναι στο επίκεντρο, που γίνεται εξ ορισμού στόχος!

Επιπλέον, το + τιμάει τη δημοκρατία, την ελευθερία της ψήφου, την αυτοδιάθεση. Οι δημοκρατίες θεμελιώνονται στην πλειοψηφία των + και κρύβουν σε αυτήν την πεμπτουσία τους. Το εκλογικό σώμα σταυρώνει τους υποψήφιους, ώστε μετά από λίγο να βρεθεί το ίδιο του στη θέση του εσταυρωμένου, αφού έχει σηκώσει το σταυρό + στην πλάτη του ανεβαίνοντας τον Γολγοθά. Είναι και η άγνοια βλέπεις. Ίσως αυτή να πονάει περισσότερο από έναν Γολγοθά. Πονάει όταν η άγνοια, η έλλειψη στοιχειώδους γνώσης, η αγραμματοσύνη υπογράφεται ως + !!! Γι’ αυτό δεν πρέπει να απαιτείς από την άγνοια. Έχει άλλοθι. Είναι αντικείμενο υπεράσπισης από την ανωνυμία της, γιατί το + οφείλεις να το υπερασπίζεσαι για να μη γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης. Από την άγνοια δεν απαιτείς. Απλά τη δέχεσαι.

Το + όμως είναι και δοκιμή. Σου επαληθεύει ή διαψεύδει όσα πολλαπλασίασες με ένα γερμένο στο πλάι x. Αναθεωρείς λοιπόν, εάν στη ζωή σου άφησες να αυγατίσουν λάθος πράγματα, διογκώθηκαν και γίνανε πολλά. Χωρίς λόγο. Λάθος πράγματα πολλαπλασίαζες! Και φυσικά λάθος πρόσθετες! Τότε τα βουτάς από τον λαιμό και τα σκοτώνεις, έστω κι αργά! Και τα παραχώνεις. Τα θάβεις και δεν τα μνημονεύεις ποτέ. Βάζεις και επάνω ένα + και αιωνία τους η μνήμη! Έχει και η μνήμη τις αρρώστιες της. Κενά τις λένε.

Αλλά όταν γέρνει, θυμώνει κιόλας! Δείχνει πως τραβάει ένα x. Και αποκλείει...

Από το +, ίσως μπορείς να κρατήσεις μόνο τη διασταύρωση. Τα σταυροδρόμια δυο δρόμων, δυο ζωών, τα σημεία όπου έστω για λίγο δυο άνθρωποι, από διαφορετικούς κόσμους, χρόνους ή τόπους ο καθένας, (προ)έρχεται, μετά συναντιούνται σε ένα σημείο και στο τέλος... συνεχίζει ο καθένας την πορεία μόνος του...Ο ένας τραβάει στην Ανατολή και ο άλλος στον Νότο με νόστο ή χωρίς σε μια επιστροφή. Κι ας ξέρει πως για να προχωρήσει μπροστά το μόνο που έχει να κάνει είναι απλά να αφαιρέσει τέτοια σημεία τομής-καμπής από τη ζωή του!

Στο κάτω-κάτω υπήρξαν προσωπικότητες στην ανθρωπότητα που δεν συναντήθηκαν ποτέ, κι όμως πολύ αργότερα τους ένωσε απλά κάποιο σταυροδρόμι... «Φανταζόταν» ο Ιωάννη Τσιμισκής ότι θα συναντηθεί δέκα περίπου αιώνες μετά θάνατον με τον Αριστοτέλη? Αφού το μόνο κοινό που έχουν αυτοί οι δύο είναι τα patafritas στη γωνία, άντε και ο Τερκενλής με τα τσουρέκια απέναντι!

Αξίες άξιες και αξίες ανάξιες (λόγου)...

Βγήκα από το χρυσοπωλείο με τα καινούργια μου τρόπαια! Κοστίζανε μια περιουσία όλα μαζί, πολύ περισσότερο από το αγαπημένο μου κρεματζούλι, εκείνο που εκλάπη κάποια νύχτα από το εργαστήρι χρυσού. Τα κοιτούσα και τα περιεργαζόμουνα σαν μικρό παιδί. Όπως κάνουνε τα μικρά, όταν βλέπουνε για πρώτη φορά κάτι περίεργο. Ήτανε και η φίρμα τους σε περίοπτη θέση, σφραγισμένη ανεξίτηλα επάνω σε μία πλακέτα χρυσού. Ο χρυσοπώλης μου είπε κοφτά: « Είμαστε εντάξει!», «Μααα...να πληρώσω τη διαφορά...»  «Είπαμε Ε-ΝΤΑ-ΞΕΙ! Καλά να ‘σαι! Αμάν κάναμε να βρεις χρόνο να ‘ρθεις να διαλέξεις κάτι. Πόσος καιρός πάει αλήθεια?» «Ε δυο χρόνια, σίγουρα!»... Μεταξύ μας, σιγά και που δεν είχα χρόνο να πάω να διαλέξω κάτι άλλο!! Είχα και παραείχα! Ξέρεις καμιά γυναίκα να μην έχει χρόνο για αγορά? Και χρόνο είχα αλλά και ελπίδες είχα. Ελπίδες ότι θα ξαναβρεθεί! Αλλά ελπίδες φρούδες...

        Ήταν Φεβρουάριος μήνας, όταν οι διαρρήκτες επισκέφτηκαν για δεύτερη φορά το σπίτι μου! (Έρχονται συχνά! Έχουμε γίνει κολλητοί!). Μου το ξαλάφρωσαν κατά κάτι εκατοντάδες ευρώ! Αυτή τη φορά σήκωσαν έναν φορητό υπολογιστή, χιλίων τριακοσίων ευρώ, ένα ολοκαίνουργιο κινητό, τριακοσίων ευρώ του κουτιού (μόνο το τιμολόγιο δεν πήραν από δίπλα, για να ‘χουν και την εγγύηση!!), και πήραν μαζί και τη «δουλειά» που είχε ο υπολογιστής, ανυπολόγιστης αξίας... το σταυρουδάκι σε σχήμα σπαθιού πάνω στο τραπέζι της κουζίνας δεν τους συγκίνησε και πολύ. Δεν ήξεραν οι άχρηστοι από αξίες -βασικά, δεν είχαν αξίες ούτε και ιδανικά, διότι αν είχαν, δε θα μου μαγάριζαν το σπίτι φυσικά. Περιχαρής (η δικιά σου), πανηγυρίζοντας στην ατυχία μου μέσα που είδανε οι κλέφτες το σταυρουδάκι-σπαθάκι και δεν το άγγιξαν, το μεταφέρω για μια επισκευή που χρειαζότανε στον χρυσοχόο! Αλλά... όταν η γκαντεμιά σε κυνηγάει, όπου και να πας θα σ’ εύρει!

Τζάάάάμπα πήγαινα κι ερχόμουνα στο χρυσοχοείο και το σταυρουδάκι ποτέ δεν ήταν έτοιμο. Κάθε βδομάδα, κάθε μέρα πήγαινα στον χρυσοχόο, ώσπου να μου σκάσει το μυστικό ότι «Δυστυχώς το σταυρουδάκι-σπαθάκι εκλάπη!!!!!!!»

        Τι τηλέφωνα σε καταστήματα που εμπορεύονται τη συγκεκριμένη φίρμα, τι επικοινωνία με την εταιρεία να μου φτιάξουν ένα κατά παραγγελία, τι...τι... τι... ! Χρυσούς τους έκανα! Εις μάτην...

        Το είχα πάρει απόφαση: Έπρεπε να προσαρμόσω τη ζωή μου χωρίς το σταυρουδάκι-σπαθάκι! «Ελάτε να διαλέξετε ό,τι θέλετε. Πάρτε από το μαγαζί ό,τι σας αρέσει!» επέμενε ο χρυσοπώλης!

 «Και τι να το κάνω κύριε εγώ το «ό,τι θέλω», μου λες? Ε? Ποτέ δε θα μου αρέσει όσο το σταυρουδάκι που είχε σχήμα σπαθιού και ήταν ιδιαίτερο και όποιος το έβλεπε έκανε ένα «ΑΑΑααα!!!» και το θαύμαζε και το έβρισκε πρωτότυπο και με ρωτούσε από πού το πήρα και πόσο έκανε και από τι ήταν φτιαγμένο!!! Και ό,τι και να μου δώσεις, κύριε,  δε  θα μου θυμίζει το ταξίδι μου στην Ιταλία από όπου το πήρα εκείνη τη βροχερή μέρα μαζί με ένα πορτοκαλί μπλουζάκι με βατραχάκια πράσινα ζωγραφισμένα που ήτανε πολύ αστεία, και ούτε θα μου θυμίζει τον άνθρωπο που μου το πήρε δώρο, και ούτε θα είναι τέτοιας συναισθηματικής αξίας που ήτανε εκείνο....

Και όποιος λέει ότι όλα αυτά είναι υλικά πράγματα, εγώ θα του πω να σταματήσει να λέει βλακείες! Γιατί αυτά είναι συναισθηματικά πράγματα και η αξία τους είναι χωρίς τιμή και είναι τα πιο ακριβά πράγματα στον κόσμο ΜΟΥ!

Ναι, είναι! Γιατί εγώ έχω φτιάξει και μου φτιάξανε έναν δικό μου κόσμο, γεμάτο αναμνήσεις, ιστορίες, βιώματα με πρωταγωνιστές εμένα και αυτούς που αγαπάω και εκείνους που αγάπησα και που μου χαρίσανε αξίες και πράγματα ανεκτίμητης αξίας και συναισθηματικής αξίας. Και τέτοιον κόσμο έχεις φτιάξει κι εσύ και ο διπλανός σου και όλοι μας, γι’ αυτό λέμε ότι είμαστε όλοι στον κόσμο μας!

        Κι εγώ θέλω το σπαθάκι μου πίσω και δε θέλω όλα αυτά τα ακριβά χρυσαφικά που μου χάρισε ο χρυσοπώλης σήμερα και που έχουνε πιο μεγάλη αξία σε ευρώ από το σπαθάκι μου αλλά μηδαμινή αξία σε σχέση με το πιο «άξιο» σπαθάκι για μένα στον κόσμο (ΜΟΥ), γιατί αξίζει όσο όλα τα σπαθιά-σταυρουδάκια και τα σπαθιά και τα σταυρουδάκια του κόσμου (ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ) και κάτι παρά πάνω και όλο αυτό το αξίζει, γιατί το κέρδισε με το σπαθί του!

        Άντε τώρα γιατί έβαλα τα κλάματα!