Δεν είναι κάτι καινούργιο! Θέλω να πω δεν ξύπνησα μια μέρα και είπα «Θα το κάνω». Πρόκειται μάλλον για μικρόβιο υποτροπιάζον που λένε οι γιατροί. Κάτι από το οποίο «έπασχα» πάντα. Κατά τη θητεία μου στο σχολείο ως μαθήτρια μπορεί και να με θεωρούσανε «κάπως» που προσέγγιζα ΚΑΠΟΙΟΥΣ δασκάλους που μου αποπνέανε ένα θαυμασμό. Θαύμαζα ναι! Κι ούτε αισθάνομαι ή αισθανόμουνα ενοχές γι’ αυτό. Δεν σκόπευα να αποποιηθώ τη φύση μου για να μην νομίζουν κάποιοι ότι...για να μη δημιουργήσω παρεξηγημένες εντυπώσεις σε μικρόνοες πως... για να μην προκαλέσω κακόβουλα σχόλια σχετικά με... Άλλωστε καλοθελητές πάντα υπήρχαν. Να καταπιέσεις όμως την εκδήλωση της διαχυτικής σου συμπεριφοράς απέναντι σε ανθρώπους αξιόλογους, αυτό το θεωρώ ύψιστο κακό.... και ενδεχόμενο απωθημένο που δεν εξυπηρετεί καμία μου ανάγκη!
Και απόδειξη των παραπάνω αποτελεί η αναζήτηση από πλευράς μου ανθρώπων που πέρασαν από τη ζωή μου. Και εννοώ ανθρώπους, των οποίων οι ζωές διασταυρώθηκαν με κάποιον τρόπο κάποτε με τη δική μου. Ζωές με διακριτούς ρόλους, με διαφορετικές για το άτομο του καθενός προσδοκίες...
Και όταν το πέρασμα του χρόνου σου αφήνει γλυκές αναμνήσεις, αισθάνεσαι μιαν ανάγκη να αναστήσεις τις εμπειρίες που τις γέννησαν. Τι κι αν δεν είσαι πια μαθήτρια! Ψάχνεις σε τηλεφωνικούς καταλόγους, ρωτάς ανθρώπους, κοινούς γνωστούς, να σου δώσουν μια πληροφορία που θα αρχίσει να ξετυλίγει το κουβάρι, που θα αρχίσει να αποτελεί το μίτο στο λαβύρινθο των αναζητήσεών σου!
Και τότε ναι, μετά από καιρό, μήνες, χρόνια, πενταετίες ολάκερες το σύμπαν συνωμοτεί στις καλές σου προθέσεις, πέφτει φως στην υπόθεσή σου, και κάποια θεά που τη λένε Τύχη σου χαμογελά και σου δίνει την ευκαιρία να ξαναβρεθείς και να ξανασμίξεις με αυτούς τους σπουδαίους δασκάλους!
Κανονίζεις έναν καφέ «αρμένικο», που λένε! Πηγαίνεις στο ραντεβού, με μία προσδοκία πως ο καφές θα είναι μακρύς και πως θα προσπαθήσεις να πεις όσο περισσότερα προλάβεις. Η συνάντηση εκδηλώνεται πρώτα με φωνές και αγκαλιάσματα θερμά, με φιλιά και τα αρχικά σχόλια αφορούν την εξωτερική σου εμφάνιση: «έχεις ομορφύνει», «έχεις παχύνει», «έχεις μακρύνει το μαλλί», «το έχεις ίδιο από τότε», «έχεις γενικώς αλλάξει», «είσαι όπως σε θυμάμαι»! Και ξεκινάμε:
Ακατάσχετη λογοδιάρροια! Αφόρμηση από το καθημερινό που σε απασχολεί, όπως το πώς πίνεις τον καφέ ή αν έχεις πονοκέφαλο, για να προχωρήσεις στα πιο σοβαρά, στα μεγάλης βαρύτητας γεγονότα που στιγμάτισαν τη ζωή σου! Και δεν είναι που παραθέτεις περιστατικά στη σειρά, είναι που φιλοσοφείς ή αμπελοφιλοσοφείς πάνω σε αυτά. Μία διήγηση που τα έχει όλα: τριτοπρόσωπη ή πρωτοπρόσωπη (εγωκεντρική, θα έλεγα ορθότερα) αφήγηση, με έναν αφηγητή παντογνώστη ή απλό παρατηρητή, με ανάδρομες αφηγήσεις, πρόδρομες ή ιστορικές αναδρομές. Προοικονομία στα λεγόμενά σου, υπαινιγμούς, χιούμορ, καυστικότητα και σαρκασμό για τα καμώματά σου. Όλα τα συμπαρομαρτούντα της λογοτεχνίας συνοδεύουν το ξετύλιγμα της πορείας σου.
Και τρομάζω! Τρομάζω, σκεπτόμενη βαδίζοντας για το σπίτι όλη ετούτη τη συνάντηση, με πόση ευκολία διηγήθηκα τη ζωή μου! Σε πόσα δευτερόλεπτα στρίμωξα σχέσεις χρόνων, με πόσο λίγες λέξεις αναφέρθηκα σε έρωτες ζωής, με πόσο πολλά λόγια περιέγραψα κάτι για τρίτους ασήμαντο, για μένα όμως υπερπολύτιμο. Τρομάζω πώς με ένα και μόνο δάκρυ δηλώνει κανείς μια απέραντη στο υπερπέραν αδυναμία σε ανθρώπους των οποίων απλά αναφέρεται για κάποιο λόγο το όνομά τους. Τρομάζω για το πόση ώρα αναφέρθηκα σε περιστατικά ανθρώπων που δεν έχουν πια αξία για τη δική μου τη ζωή κι όμως... αφιέρωσα χρόνο που δεν τον αξίζανε, ή καλύτερα γεγονότα που δεν άξιζε τον κόπο να γίνουν, πόσο μάλλον να μνημονευθούν.
Ωστόσο εκτιμώ πως ξεφυλλίζοντας προφορικά σελίδες από το βιογραφικό μου, με έπιασα να επαίρομαι για όσα έχω κάνει! Κι αναρωτιόμουνα πού να οφείλεται όλη αυτή η έπαρση, δικαιολογημένη ή όχι. Σκέφτηκα πως ήθελα μάλλον να δει και η δασκάλα μου πως τους κόπους της τους ενσωμάτωσα στο «είναι» μου, τους αφομοίωσα στο γνωστικό μου αντικείμενο, τους εφήρμοσα ως στάση ζωής ιδιωτικής και επαγγελματικής συνάμα στην καθημερινότητά μου. Ήταν που ήθελα να της πω πως το «εκπαιδευτικό» και «παιδευτικό» της παράγωγο βρήκε ανταπόκριση, πως η ζωή μου υπηρέτησε σαν παραγγελιοδόχος τις παιδαγωγικές της τάσεις και στάσεις, πως τελικά εκείνη κατάφερε να καταλάβω πως αν δεν προσπόριζα τα οφέλη που απλόχερα μου χάρισε η διδασκαλία της, δε θα μαχόμουνα έτσι στο μετερίζι της πολύπλοκης επιστήμης μου.
Πώς το λένε άραγε όλο αυτό? Το λένε δικαίωση για εκείνη? Το λένε δικαίωμα για μένα? Ή σωστότερα υποχρέωση? Υποχρέωση σε ανθρώπους που μια ζωή την αφιέρωσαν στη διδασκαλία και καταρρίψανε στερεότυπα που θέλουνε τους δασκάλους άεργους και στυγνούς επαγγελματίες...
Όπως και να το λένε εγώ μια φορά υποκλίνομαι! Υποκλίνομαι σε ανθρώπους που με "έβαλαν" με τον τρόπο τους μετά από τόσα χρόνια να τους ψάξω, γιατί δεν ήτανε περαστικοί αλλά αφήσανε ανεξίτηλα σημάδια στη ζωή μου!
Αλλιώς δε θα τους γύρευα, έτσι δεν είναι?
Διευκρίνιση: η κυρία Μαρία Α. ήταν καθηγήτριά μου στα Αρχαία στο πρώτο έτος στη σχολή μου και η κυρία Ραλλού Π. καθηγήτριά μου στη Β’ Γυμνασίου. Είχα να τις δω 10 και 20 χρόνια αντίστοιχα και συμπτωματικά τις συνάντησα και τις δύο (χωριστά) την περασμένη εβδομάδα!
