Ευρωπαϊκή Ένωση

Κεφάλαιο: «Μέλη»

1+1=7x2=64...Δεν τα λέω καλά? Αφού ο παππούς μου από την πλευρά της μητέρας μου έχει 7 αδέρφια. Η γιαγιά μου από την ίδια πλευρά έχει 8 αδέρφια. Ο μέσος όρος παιδιών του καθενός από τα αδέρφια είναι 2, τα οποία όλα πλην ενός είναι παντρεμένα και έχουν από 2 παιδιά! Ερώτησις 1^η: πόσο μεγάλο είναι το σόι μου από πλευράς της μητέρας μου? Πιάστε κομπιουτεράκια και υπολογίστε! Εμείς έχουμε σταματήσει το μέτρημα. Το μόνο που κάνουμε είναι να αναρωτιόμαστε γιατί είναι παροιμιώδης του Κουτρούλη ο γάμος και όχι του Μαγκούφη! Που όπως αποδεικνύεται, μόνο Μαγκούφη δεν τον λες τον προπάππο μου… Διότι,  κάθε 9 με 12 μήνες έχουμε τουλάχιστον έναν γάμο, αν όχι βάφτιση! Ερώτησις 2^η: Φταίω εγώ που με λένε Βασίλω για το όπου γάμος και χαρά? Βασίλης ήτανε ο προπάππος μου και Ελένη η προγιαγιά μου. Έχουμε έναν Βασίλη, μία Βασιλική και πέντε Ελένες. Τη χάρη της Βασίλως όμως την έχουνε όλοι, διότι…

Κεφάλαιο: «Κοινοβούλιο-Επιτροπές-Συμβούλια»

…τους γάμους κάποτε τους κάναμε χωρίς λίστες. Α λα παλαιά! Καθόταν ο καθένας όπου έβρισκε. Τώρα, σε «εκπολιτισμένα» μαγαζιά, που δεν είναι το καφενείο του παππού του Βασίλη, μήτε η ταβέρνα, αλλά τα κτήματα συνεστιάσεων,οι αίθουσες συνεδριάσεων και τα συναφή, δίνουμε λίστες με ονόματα για να καθίσουμε σε τραπέζια! Ματαιότης ματαιοτήτων! ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΚΑΘΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ! «Γκιζιρνούμι»* από θέση σε θέση σαν να παίζουμε τις μουσικές καρέκλες! Επιπλέον…

Κεφάλαιο: «Κινητικότητα-Σταθερότητα»

…πέρα από τους γάμους, έχουμε όλοι ένα άτυπο ραντεβού κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και Δεκαπενταύγουστο στο ορεινό μας χωριό και θα πρέπει να υπολογίζουμε πολλές στρωματσάδες, καζάνια με φαΐ και πολλά ταψιά με πίτες χωριάτικες. Σαν βγούμε έξω, έστω οι μισοί έχουμε ρεζερβέ τουλάχιστον τη μισή καφετέρια ή ταβέρνα και γενικά η βόλτα στα σοκάκια του χωριού θυμίζει διαδήλωση του ΚΚΕ. Κατά τι περισσότεροι φυσικά από τη συντροφική παράταξη…

Κεφάλαιο: «Ισονομία, Ισηγορία, Ισοπολιτεία και Ανθρώπινα Δικαιώματα»

Συζητάμε... Τρόπον τινά! Διότι η πολυλογού -μαντέψτε!- δεν είμαι εγώ. Πολλές φορές έχουνε γίνει αναρίθμητες προσπάθειες να καθίσουμε όλοι αντάμα και να πούμε τα νέα μας ή τις απόψεις μας, αλλά τελικά περισσότερο θυμίζουμε χάβρα Ιουδαίων. Καταλήγουμε πηγαδάκια, πηγαδάκια, πηγαδάκια, κι ο Θεός να σε φυλάει μην πέσεις σε κανένα μέσα!!! Μιλάει ο ένας και δεν προλαβαίνει ποτέ να ολοκληρώσει. Να πάρει σειρά? Από και κλείεται! Διότι έχει πολλές πιθανότητες να τον διακόψει κάποιος άλλος που θέλει να μιλήσει επάνω στη φωνή του άλλου και να πει τα δικά του. Ήτοι, όλοι έχουμε δικαίωμα να διακόψουμε τον άλλον!

Κεφάλαιο: «Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, Αναπτυξιακά πακέτα ΕΣΠΑ»

Όλοι οι θείοι είναι πια συνταξιούχοι! Τώρα αρχίσανε και τα ξαδέρφια… Ο αγαπημένος όλων κι ο μέντορας πιο όλων είναι ο θείος από την Αμερική που ζει εν Αθήναις και όχι στην Αμερική, αλλά έχει όλες τις ιδιότητες ενός θείου από την Αμερική! Κανείς δεν κάνει κίνηση στη ζωή του, εάν πρώτα δεν υποβάλει αίτηση και δεν πάρει έγκριση για κινήσεις οικονομικές, πολιτικές και κατ’ επέκταση κοινωνικές! Παρίσταται παντού και πάντα, τρώει ΤΟ δούλεμα από όλους, τον αγαπάνε απαξάπαντες, αγαπάει τους πάντες, αλλά αποδίδει τα του Καίσαρος των Καίσαρι… κάτι σαν το Διεθνές (και όχι απλά το Ευρωπαϊκό) Δικαστήριο της Χάγης!

Κεφάλαιο: «Συμμαχίες-ΝΑΤΟ»

Όχι βέβαια! Ποιος μίλησε μόνο για υπερβάλλουσα και ξεχειλίζουσα αγάπη! Πέφτουν και μαχαιριές! Απλά δεν είναι πισώπλατες! Διότι θα σου την πετάξει ο άλλος με τέτοια ταχύτητα μέχρι να πεις «κύμινο», άρα δεν προλαβαίνεις να την φας στην πλάτη! Πέφτει κατάστηθα!

Το περασμένο, λοιπόν, Σάββατο νυμφεύσαμε τον χαμογελαστό μας Γιαννάκη με την πιο χαμογελαστή Ευρώπη, ους ο θεός συνέζευξε άνθρωπος μη χωριζέτω: εν ολίγοις ο γάμος μπορεί να ονομαστεί Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου συγκεντρώθηκαν οι G15 και είχε όλα τα χαρακτηριστικά της οικονομικής και πολιτικής ένωσης:

- Ήμασταν όλοι κουστουμαρισμένοι

-Υπήρχανε δείπνα και γεύματα

-Μας χαρακτήριζε μια πολυγλωσσία, καθώς οι μισοί, πριν πάνε στο τραπέζι, «πεινούσανε» και οι άλλοι μισοί «πεινάγανε»

-Η πολιτική συζήτηση πήγαινε σύννεφο, αλλά τα προβλήματα δε λύθηκαν, απεναντίας μπερδεύτηκαν κι άλλο

-Οι μισοί μιλούσαν από θέση ισχύος, συνταξιούχοι γαρ

-Το προλεταριάτο φωνασκούσε σαν την υποψήφια κυβερνώσα αριστερά που ποτέ δε θέλει να κυβερνήσει, αλλά επαναστατεί εν τέλει αναίμακτα και μια χαρά δέχεται τα δανεικά κι αγύριστα από τους δυνατούς κεφαλαιούχους της Δύσης….

-Τι άλλο να σας πως για να σας πείσω πως είμαστε μια Ένωση με όλα τα συμπαρομαρτούντα?

Γιάννη και Ευρώπη ΝΑ ΖΗΣΕΤΕ και σας ευχαριστούμε πολύ για το υπέροχο Σαββατοκύριακο!

 Να ‘μαστε πάντα καλά και να ανταμώνουμε!

*γυροβολάμε 

Ένα μικρό αφιέρωμα στο πολυαγαπημένο μου σόι:

Η δε γυνή... αλλά και ο μεν ανήρ...

Το πρόβλημα, λέει μία πολύ καλή μου φίλη, είναι ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΟ! Είναι έτσι, ρε  παιδί μου, από τη φύση τους. Ελάχιστες εξαιρέσεις λόγω θέσης τους αναγκάζουν να υπερβούν τον εαυτό τους -όχι όμως τις απαιτήσεις της ζωής- και να δείχνουν λιγάκι διαφορετικοί. Να δείχνουν όμως. Όχι να είναι! Για παράδειγμα, στο σπίτι μας καταλαβαίνεις ποιος πήγε σούπερ μάρκετ την εβδομάδα που μας πέρασε. Όλες οι συσκευασίες των προϊόντων είναι γίγας! Άρα? Ο μπαμπάς! Αντίστοιχα, στης φίλης μου της Άννας το σπίτι, όταν βλέπεις διπλές και τριπλές συσκευασίες καταλαβαίνεις ότι πήγε ο άντρας της. Γιατί? Για να μην τους ξαναστείλεις σύντομα. Τις προάλλες η θεία μου έστειλε τον θείο μου να αγοράσει μικρές σουπιές να τις μαγειρέψει κι αντ’ αυτών της έφερε μία σουπιά από δω μέχρι απέναντι με τόσο μελάνι που περίσσευε, λέει, και για τον εκτυπωτή να βγάλει καμιά 300αριά φωτοτυπίες.... Όλες οι παραπάνω περιπτώσεις απόδειξη του: α. να μη με ξαναστείλεις σύντομα για ψώνια β. μου μιλάς, μου εξηγείς, αλλά δεν πολυκαταλαβαίνω τον λόγο για τον οποίο πρέπει να σε ακούσω γ. λεφτά υπάρχουν. Εγώ τα φέρνω στο σπίτι. δ. ε όχι! δε φτάνει το μυαλό μου πού θα τα βολέψεις. Αν δεν έχεις χώρο στα ράφια, βάλ’ τα στο πάτωμα...

Ρατσίστρια όχι, δεν είμαι. Οι σεξισμοί ως εκ τούτου δε μου ταιριάζουν. Στους άντρες πιστεύω. Ωραίο φύλο είναι. Καλά που υπάρχουνε να ομορφαίνουνε τη ζωή μας. Υπάρχει νόημα. Υπάρχει παιχνίδι. Υπάρχει ενδιαφέρον. Όμως... Θα διαφωνήσω με τον Θεό. Ή με τον κάθε θεό, μ’ αυτόν τέλος πάντων που θεωρεί τον άντρα ΙΣΧΥΡΟ φύλο... Διότι αναρωτιέμαι «Από πού κι ως πού?». Ισχυρό σε τι? Σε δύναμη μυϊκή? Οκ! Του το δίνω! Αλλά για εποχές caveman. Τότε ίσως και να είχε σημασία: «Άντρας κυνηγάει, γυναίκα συλλέγει». Τη σήμερον, σας παρακαλώ πείτε μου, για ποια δύναμη μιλάμε? Που και τη μυϊκή να μην διέθετε, όλα μια χαρά μοναχές μας, με τη βοήθεια του θεού και της τεχνολογίας τα καταφέρνουμε. Και τα βαζάκια ανοίγουμε, που λέει ο λόγος. Στη μηχανολογία? Οκ! Στο καζανάκι του μπάνιου που χάλασε? Στη ρόδα του αυτοκινήτου που ξεφούσκωσε? Καλέ εδώ η γυναίκα φέρνει βόλτα ένα σπίτι από μόνο του, θα δυσκολευτεί να αλλάξει λάστιχο στο αυτοκίνητο? Το μόνο που θα φοβηθεί είναι μη σπάσει κανα νύχι.

 Όχι δεν ισοπεδώνω, αλλά ώρες-ώρες απορώ με τα πιο απλά πράγματα: γιατί να μην μπορεί κανείς να συνδυάσει κινήσεις, να συνταιριάξει σκέψεις, να επεξεργαστεί ρε παιδί μου δεδομένα και να βγάλει στο λεπτό αποφάσεις, να διαχειριστεί κρίσεις, να καταστρώσει σχέδιο επί χάρτου και να το εφαρμόσει, να υπάρξει πανικός και να τον εξοντώσει.

Δουλειά, δουλειά, δουλειά. Μόνο δουλειά-σπίτι-δουλειά. Ορισμένοι δουλεύουν και υπέρ το δέον. Κι όταν γυρίζουνε στο σπίτι πρέπει να αράξουνε να ξεκουραστούνε. Να αράξουνε μπροστά σε μία τηλεόραση. Να καθίσουνε ξάπλα και να ταβανοσκοπήσουνε. Να τους πάρει ο ύπνος έστω και με τα ρούχα. Αυτές είναι αντοχές?

 Και όλα τα υπόλοιπα μέσα σε ένα σπίτι πώς γίνονται? Ποιος το συμμαζεύει? Τα ρούχα ποιος τα πλένει και ποιος τα σιδερώνει? Το φαγητό ποιος το μαγειρεύει, τα παιδιά ποιος τα διαβάζει, τα λουλούδια ποιος τα ποτίζει, τους λογαριασμούς ποιος τους τακτοποιεί, τα κρεβάτια ποιος τα στρώνει, τα σεντόνια ποιος τα αερίζει, τα ψώνια ποιος τα τακτοποιεί, τα χαλιά ποιος τα απλώνει, τη διακόσμηση ποιος τη φροντίζει, το σπίτι ποιος το ορίζει, ποιος το διοικεί, ποιος το φέρνει βόλτα τέλος πάντων? Όχι! Απαντήσεις μεμονωμένες στα ως άνω περιστατικά δε γίνονται δεκτές. Μιλούμε για ικανότητα συνδυαστική που συνδέεται με κέντρο λήψης αποφάσεων στον εγκέφαλο και βρίσκεται σε εκείνο το κεφάλι που έχει μέσα κάτι χρήσιμο προς επιβίωση και όχι απλή διαιώνιση... Θου, Κύριε!

Και να το πάω πιο πέρα: Η γυναίκα είναι φύσει και θέσει multitask. Οk? Οk? Το δεχόμαστε και το αποδεχόμαστε αυτό. Θα παρακολουθεί τηλεόραση μιλώντας ταυτόχρονα στο τηλέφωνο, ενώ σιδερώνει και ενώ μαγειρεύει καθώς ο γιος της της λέει το μάθημα της ιστορίας για τους Βαλκανικούς απ’ έξω. Οι άντρες, όλα αυτά με μαθηματική ακρίβεια ή δεν θα τα κάνουν όλα μαζί ή στην καλύτερη κάτι θα θυσιάσουν: ή το πουκάμισο στο σιδέρωμα θα κάψουν ή η τηλεόραση ένα βουιτό θα τους φανεί ή ο γιος τους θα πει πως οι Βαλκανικοί γίνανε το 1821 και θα συμφωνήσουν και θα το προσπεράσουν... μια φορά όλα μαζί ΑΠΟ και ΚΛΕΙΕΤΑΙ να τα παρακολουθήσουν χωρίς παράπλευρες απώλειες. Δεν το απαιτούμε! Το κατανοούμε. Αλλά σε καταστάσεις κρίσεις, πανικού, γιατί μια ζωή αυτοί οι «άντρηδες» –που λέει κι η γιαγιά μου- θα πρέπει να φέρουν την καταστροφή? Γιατί θα πρέπει να χάσουν την ψυχραιμία τους? (Θα μου πείτε ποιος την έχασε να τη βρουν εκείνοι?) Γιατί θα πρέπει να αναστατώσουν το σύμπαν? Γιατί θα βρεθεί το πιο απλό πρόβλημα και θα πρέπει να το θεωρήσουν το πιο σύνθετο? Γιατί να πελαγώσουν, να τα ανακατώσουν και από πάνω να στραβώσουν?

Και επειδή η απάντηση είναι γνωστή, ίσως θα πρέπει να συμφωνήσουμε σε αυτό που λένε: «από τότε που η γυναίκα ζήτησε ισότητα με τον άντρα, έπεσε στο επίπεδό του...»

ΥΓ: Χρόνια μας πολλά. Ευτυχώς το προσδόκιμο στις γυναίκες είναι μεγαλύτερο, γιατί οι χήροι δίχως χείρα βοηθείας καταντούν σαν χοίροι, ενώ τη χήρα μια φορά «μη χειρότερα» δεν τη λες! Δυστυχώς όμως από την άλλη, γιατί ζωή χωρίς άντρα είναι κυρία Κοκοβίκου δίχως τον Αντωνάκη της....

Συζητώντας για «τρίχες»

[Όχι ότι πηγαίνει με μεγάλη προθυμία πάντοτε και είναι από τις φανατικές του είδους! Αλλά να! Την επηρεάζουν κάτι προπαγάνδες που θέλουν να μην ξεχνάει τη «ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ» της φύση και οφείλει συν τοις άλλοις να είναι και περιποιημένη, γυναίκα που λένε με τα Όλα και με τα Ούλα της, αν θέλει να σέβεται τον εαυτό της! Καλώς! Πειράζει όμως που για άλλη μια φορά δε θα ‘ναι στο ραντεβού της συνεπής? Να βάλει το φαΐ στη φωτιά να σιγοβράζει, το πλυντήριο να σβουρίζει, τη σκούπα να ρουφάει, τα πιάτα να πλένονται, τα παιδιά να ντύνονται, τον άντρα της να τρώει και τα ψώνια σε μια λίστα κι έρχεται! Δεν αργεί...Έφτασε! Ώπα! Το ρεζερβουάρ είναι άδειο. Δυο λεπτά να γεμίσει και θα είναι εκεί. Σταματάει με αλάρμ στον ψαρά να της κρατήσει τα ψάρια τώρα που είναι πρωί και θα ‘ναι φρέσκα. Στο μανάβη να πάρει σπανάκια για πίτα, στο φούρνο ένα ψωμάκι ζεστό. Έρχεται σου λέω! Φτουουου! Δε βρίσκει πάρκιγκ!]

 «Μα τι κάνουν όλοι αυτοί τέτοια ώρα έξω?»

[...ό,τι κι εσύ!]

«Καλημέρα σας! Άργησα λιγουλάκι αλλά...»

«Δικαιολογίες! Όλο τα ίδια λέτε. Τι θα σας κάνουμε σήμερα κ. Κοκοβίκου?»

 «ΑΝΘΡΩΠΟ! Ή τουλάχιστον ανθρωποειδές! Κόψιμο, βάψιμο, φορμάρισμα, γενικά...σουλούπωμα»

«Πολύ καλά, καθίστε και ξεκινάμε. Ένα περιοδικό?»

«Ναι αμέ! Είναι η μόνη ευκαιρία στη ζωή μου να διαβάσω βλακείες»

[Και ξεκινάει η διαδικασία. Η κομμώτρια κόβει, χτενίζει, βάφει, στεγνώνει. Η κυρία Κοκοβίκου ξεφυλλίζει τα tabloids...και οι απορίες ξεπετιούνται σαν τις φυσαλίδες στο νερό που βράζει...Όλοι αυτοί σε αυτές τις στήλες είναι «επώνυμοι»? Κι αυτή τι είναι? Ανώνυμη? Γκοτζάμ Κοκοβίκου! Τι τη νοιάζουν τα πάρτι τους? Και πώς γίνεται όλοι αυτοί να είναι φίλοι και να τρέχουν από το ένα πάρτι στο άλλο? Και είναι όλες οι κυρίες καλοχτενισμένες, βαμμένες, βλαμμένες αλλά βαμμένες! Και τα καλοπροαίρετα σχόλια, τα γραμμένα με θαυμασμό προς το πρόσωπό τους για το καλοβαμμένο, το καλομακιγιαρισμένο, το φτιασιδωμένο, το καλοσουλουπωμένο... Σώμα! Το ιδανικό του αιώνα. Το σώμα που γεννάει αλλά επανέρχεται στο μέγεθος extra small εντός σαράντα ημερών για να πάρει τα εύσημα του ρεπόρτερ της στήλης. Μα δε θα ασχοληθεί κανείς με τη ΜΑΝΑ? Εξιδανικεύουν μόνο το ΜΑΝΟΥΛΙ? Μια στήλη για τη μάνα που θηλάζει? Για τη μάνα Μαίρη Παναγιωταρά? Που γεννάει, θηλάζει, σιδερώνει, δουλεύει και μαγειρεύει ταυτόχρονα? Λάθος περιοδικό διάλεξε. Μπα! Λάθος εποχή! Το θηλυκό δίνει προτεραιότητα στη «γυναίκα» που ορίζεται ως ναός ομορφιάς. Ακατοίκητος μεν, αλλά ναός! Άδειος, κενός, αλλά ναός. Τα κάστρα τα βενετσιάνικα, τα απόρθητα μας τελείωσαν.]

«Καλημέρα σας κορίτσια!»

«Καλημέρα κυρία Τούλα μας! Πρωί-πρωί σήμερα»

«Συγνώμη κορίτσια, αλλά δεν περνούσε η ώρα και δεν είχα τι να κάνω, κι είπα να έρθω λίγο νωρίτερα. Στο σπίτι μια μοναξιά»

[...Μια μοναξιά? Και το κομμωτήριο ένα λιμάνι για παρεΐστικη συντροφιά, για κουτσομπολιό, για ανθρώπινη επαφή? Κάτω από κάσκες, τυλιγμένη με αλουμινόχαρτα, σε ήχους σεσουάρ και μυρωδιές λακ ή χημικών βαφών... το κομμωτήριο θα αγκαλιάσει απαξάπασες: γυναίκες νοικοκυρές ή ανοικοκύρευτες, που τρέχουν να προλάβουν το χρόνο ή που προσπαθούν να τον σκοτώσουν, που βρίσκουν μια ευκαιρία για χαλάρωση ή που ακόμη κι αυτό το κάνουν αγχωτικά, από υποχρέωση. Το κομμωτήριο είναι υποχρέωση ή το μεγάλο δικαίωμα, γιατί είσαι «γυναίκα» και σου το υπενθυμίζει με τον καλύτερο τρόπο.  

Και οι κομμώτριες? Έχουν κι αυτές το ρόλο τους. Ο κυριότερος είναι αυτός της ψυχοθεραπεύτριας. Θα σε λούσουν κάνοντάς σου ταυτόχρονα ένα μασάζ, θα σου κεράσουν καφέ, θα είναι εκεί να ακούσουν όλα όσα θα ήθελες να πεις σε κάποιον και να σε ακούσει. Είδος υπό εξαφάνιση κι αυτοί οι ακροατές σήμερα. Μόνο ομιλητές έχουμε. Θα μιλήσεις για το φαΐ που μαγείρεψες, θα πεις για το φαγητό που έκαψες χθες, θα ανταλλάξετε μια συνταγή για πετυχημένο ρολό στη γάστρα και θα φροντίσει να σε ταξιδέψει σε βραδιές-gala μέσα από τις σελίδες περιοδικών που πουλάνε προτεραιότητες σε φιλίες των πάρτι, σε αλλεπάλληλες ερωτικές σχέσεις για το αυτό πρόσωπο, σε εικόνες της σύγχρονης γυναίκας διάφορες, άλλοτε αδιάφορες, κυρίως «αδιάφθορες», καλομακιγιαρισμένες και πλαστικώς χειρουργημένες γαρ, μα σίγουρα διαφορετικές από αυτήν που ξέρεις εσύ, η κοινή θνητή γυναικούλα που στρίμωξες το κομμωτήριο μετά βίας ανάμεσα στο μαγείρεμα και στο «πρέπει να θυμάμαι ότι είμαι ρομπότ αλλά γένους θηλυκού».]

«Θα τα χτενίσουμε?»

«Όχι! Ένα απλό στέγνωμα μόνο. Δεν προλαβαίνω!»