Εγώ πάντως με την κεκτημένη ταχύτητα
έχω ένα θέμα! Όχι πως δεν την έχω μπόλικη, όπως όλοι άλλωστε, αλλά δεν την πάω
ρε παιδί μου, πώς το λένε? Όλη την ώρα χώνει τη μούρη της παντού. Είναι
υπεύθυνη και συνυπεύθυνη για τα λάθη μου και για τις μελανιές στο πόδι μου.
Αρπάζει με τα κοφτερά της δόντια την ηρεμία μου και τον ελεύθερό μου χρόνο
και μου τα κάνει αμφότερα χίλια κομμάτια! Γενικώς βολεύεται τρυπώνοντας στα μηνίγγια
μου ή ακόμα πιο βαθιά στην άβυσσο μίας κυρίας που τη λεν ψυχή και μου πετάει στα
μούτρα κάτι λόγια, όπως: «Τι κάνεις τώρα και κάθεσαι?» και κάτι τέτοια...
Πάντως φυτρώνει όπου δεν την σπέρνεις και κλοτσάει –εκτός από την τύχη μου- και
τη μνήμη μου να πάει πιο πέρα. Ωστόσο όσο να πεις, οι προσπάθειες αναστήλωσής της
με τα γνωστά πολύτιμα χαρτάκια υπενθύμισης ή με άλλα δεκανίκια του μνημονικού σου
δεν την παραβγαίνουν. Κι αντί να ξεχάσεις κάτι άσχημες αναμνήσεις, ξεχνάς να
φας ή να πάρεις τα παιδιά από το σχολείο!
Α ναι βέβαια! Παίρνει πάσα η λήθη.
Αυτή παντρεύτηκε με την αφηρημάδα και είχανε κουμπάρους τα προβλήματα, τους
προβληματισμούς και το άγχος! Και αυτή το ίδιο! Χώνεται παντού! Τις προάλλες, ας
πούμε, η γειτόνισσα άφησε τα κλειδιά έξω από την πόρτα να κρέμονται, ενώ έφυγε!
Λες κι είναι εποχές Πουλόπουλου «Άσε την στην πόρτα το κλειδί!». Δε μας φτάνει
που μας ανοίξανε και τις δυο το σπίτι μας δυο φορές! Ενώ η Μαρία! Άλλη κι
εκείνη! Έφαγε τον τόπο να ψάχνει στα πράγματά μας τα γυαλιά της που φορούσε στο
κεφάλι της –ποιος ξέρει τι σκοτούρες είχε μέσα του- ενώ εγώ, η καλύτερη (!!!), έψαχνα κάποτε το κινητό μου να το βάλω στην
τσάντα μου, ενώ το είχα στο αφτί και μιλούσα!
Μεγαλώνουμε και πάμε πακέτο με όλα
αυτά τα συμπαρομαρτούντα ή έχει αλλάξει ο κόσμος γύρω μας? Προσωπικά έχω γίνει
και προσεκτικότερη στις ταμπέλες που λέγαμε τις προάλλες! Κάποτε έβριζα αβέρτα
όποιον έκανε καμιά βλακεία από στραβομάρα, αφηρημάδα ή ό,τι άλλο. Τώρα απλά το
βουλώνω. Αναρωτιέμαι πόσα να έχει και εκείνος ο άνθρωπος στο κεφάλι του. Ποια
λύτρωση γυρεύει και ποια αξιοπρέπειά του σέρνεται στο πάτωμα. Τι εκκρεμότητες
τον κυνηγούν, όπως τον Ορέστη οι Ερινύες και πόση όρεξη έχει για μαλώματα.
Άλλωστε δεν θα ‘χει ούτε κι εκείνος χρόνο. Η ταχύτητα που λέγαμε η κεκτημένη
σβαρνίζει τους πάντες και τα πάντα απ’ τη μύτη και μετά τους ρουφάει σαν τη
σκούπα. Παρασέρνει στο πέρασμά της ό,τι βρει: ευκαιρίες, χρόνο, λάθη, ζημιές,
σκουντουφλιές... Το πιο επικίνδυνο? Τα αυτοκίνητα νομίζεις πως μετακινούνται με
αυτόματο πιλότο. Οι οδηγοί κοιτάζουν μα δε βλέπουνε, βιάζονται, αλλά χωρίς
σκοπό ιδιαίτερο. Στραβοτιμονιάζουν, στραβοτιμονιάζω, βρίζουν, βρίζω, μουντζώνουν,
γελάω. Κάποτε έβριζα περισσότερο. Τώρα έχω για όλους μια καλή δικαιολογία:
ζούνε όλοι για να δουλεύουνε. Δουλεύουνε όσοι έχουνε δουλειά. Η δουλειά πρέπει
να έχει αξιοπρέπεια. Η αξιοπρέπεια γιατί υπάρχει πια ως λήμμα στο λεξικό?
Homo ksehasiarius, homo grigorus, homo epicindinus, homo afirimenus, homo vlammenus…όπως και να τον πεις, η ουσία είναι μία:
διαφορετικές πτυχές ή εκφάνσεις του homo synchronus!
Όσο για τις ερωτήσεις του τύπου: Πώς
τα προλαβαίνεις όλα αυτά? Πώς γίνεται να είσαι ταυτόχρονα και εδώ και εκεί? Πώς
γίνεται να κάνεις τόσο πολλά πράγματα? Πώς γίνεται να δουλεύεις σε δύο δουλειές
ταυτόχρονα? Και τρεις μη σου πω... Πες μου πώς γίνεται και πες μου πώς γίνεται?
Ε γίνεται! Αν ξεχνάς καθώς γερνάς...Άλλωστε με τόσα που κάνω -από κεκτημένη
ταχύτητα φυσικά, γιατί νόημα δεν ξέρω αν έχουν- αισθάνομαι πράγματι σαν τον
Υπαρκτό Σοσιαλισμό του Στάλιν: Πλασάρω με τη θεωρία μου το Ιδεατό: όλα
γίνονται, άρα όλα τα μπορώ, αλλά στο τέλος ΦΥΣΙΚΑ και καταρρέω παίρνοντας στον
λαιμό μου ό,τι και όποιον βρω...
Γι’ αυτό να (με) προσέχετε!
