Να σας πω την αμαρτία μου...

Η μόνη μου σχέση πια με τη γεωμετρία είναι η απίστευτη αγάπη που έχω στα Τρίγωνα! Πανοράματος φυσικά! Μέχρι εκεί! Λατρεύω εκείνη την αρμονία των πλευρών που με μαθηματική ακρίβεια αγκαλιάζουν την παχύρρευστη κρέμα, έτοιμη με την πρώτη δαγκωματιά να αποδράσει από το σιροπιασμένο φύλλο κρούστας στους γευστικούς μου κάλυκες! Βέβαια για να μην αδικώ, κι ο μπακλαβάς δεν είν’ κακός, αν και ρομβοειδής! Μη μου πεις ότι μπορείς να αντισταθείς σε μια πολίτικη συνταγή με σοροπιασμένα φύλλα τεμπέλικα ξαπλωμένα το ένα πάνω στο άλλο, αλλά κρατώντας συνάμα αποστάσεις εξ αιτίας των παρενθετικών καρυδιών! Δεν είπα, βέβαια, ότι παραβγαίνει σε νοστιμιά τον ανεξίτηλο και ολοστρόγγυλο κουραμπιέ! Μάλιστα, ανεξίτηλος. Και οχυρωμένος! Αν πεις να τον δαγκώσεις στα κρυφά, μη μου άπτου γαρ, σε πιάσανε! Εγώ έχω σταματήσει να κλέβω κουραμπιέδες! Αφήνω ίχνη. Ακόμη κι ο δίσκος θα το πει! Μένει ίχνος σαν αυτό που αφήνει η πατημασιά στο χιόνι. Γι’ αυτό, το αεροδυναμικό μελομακάρονο θαρρώ πως είναι πιο αθώο! Βέβαια, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως έχει μια ταχύτητα λόγω σχήματος να εισβάλει χωρίς άμυνα στο στόμα και ως εκ τούτου μια υπεροψία. Θανάσιμη μάλιστα! Παχαίνει ύπουλα! Σου χαρίζει τέτοιο υποδόριο λίπος, μέρες που ‘ναι, που πραγματικά καταλαβαίνεις γιορτές! Έχει αυτοπεποίθηση αυτό το γλύκισμα. Ό,τι  και να λένε οι ξενέρωτοι «που δεν είναι του γλυκού» (άκου δυστυχία που υπάρχει στον κόσμο-να μην σου αρέσουν τα γλυκά!), ένα μελομακαρονάκι για το καλό θα το ψιλοτσιμπήσουν!

Η σοκολάτα πάλι είναι αφενός αγεωμέτρητη, αφετέρου όμως πιο εύρωστη και πιο παιχνιδιάρα! Ερωτική πολύ, γι’ αυτό και ερωτοτροπεί με τους πάντες και τα πάντα. Βουτάει στα ζυμάρια για να γίνουν πιο σκληροπυρηνικά. Χύνεται πάνω από αυτά για να γίνουν πιο εξαρτημένα. Εισχωρεί στα φρούτα για να γίνουν πιο μυστήρια. Ανακατεύεται με την καραμέλα για να γίνει πιο ανταγωνιστική. Χώνεται ανάμεσα σε καρύδια και φουντούκια για να γίνει πιο αδιάκριτη και ενοχλητική. Άλλοτε συναναστρέφεται το γάλα για να γίνει πιο φθηνή, αλλά αμαρτωλή, κι άλλοτε το αποστρέφεται για να παραμείνει καθαρόαιμη και αυτοκρατορική. Εν ολίγοις είναι εκτός συναγωνισμού.

 Τα κέικ, όμως, και τα κάθε είδους παντεσπάνια είναι λιγάκι ετερόφωτα. Δεν έχουν αίγλη αν δεν πάρουν λίγο από την λάμψη της κρέμας, από τη δόξα του φρούτου και από την illustration έκδοση του σιροπιού. Ωστόσο και σκέτα, φρεσκοκομμένα και αχνιστά τσαλαβουτηγμένα σαν κολυμβητές σε ζεστό μυρωδάτο καφέ ή τσαγάκι αρωματικό χειμωνιάτικο, είναι ικανά να μποτιλιαρίσουν τις λεωφόρους του πεινασμένου σου πεπτικού συστήματος απ’ άκρη σ’ άκρη!

Αλλά και οι φυσικοί καρποί, ξηροί ή αφυδατωμένοι, αποξηραμένοι ή βαφτισμένοι στις γλυκές κολυμπήθρες του ζαχαροπλάστη που βράζουν σαν τα καζάνια της κολάσεως δεν είναι καθόλου άσχημοι. Κρύβουν την αμαρτία τους κάτω από το προσωπείο της φύσης. Τι παραβγαίνει το γλυκό του κουταλιού? Μεταξύ μας όμως ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί τα λεν γλυκά του κουταλιού. Εγώ, εάν ξεκινήσω να τρώω το μελιτζανάκι ή το καστανάκι ή στη χειρότερη το καρυδάκι, σιγά μη μείνω στο κουτάλι! Θα φάω το βάζο ολόκληρο. Διότι, εάν κάνεις μια αμαρτία, οφείλεις να σέβεσαι τον εαυτό σου και την κάνεις ολόκληρη, από την αρχή μέχρι το τέλος σωστά!

Σωστά? 

Γι’ αυτό κι εγώ σας εύχομαι να περάσετε τα πιο γλυκά και ζαχαροειδώς αμαρτωλά Χριστούγεννα της ζωής σας, να τα νιώσετε όσο πιο ζεστά γίνεται. Από την πόρτα μόλις έρθω να σας πω τα κάλαντα (γιατί θα έρθω, να το ξέρετε, αλήθεια σας λέω, η μαμά μου δε μ’ αφήνει να λέω ψέματα), θέλω να μυρίσω το φρεσκοψημένο κέικ, να σπάσει η μύτη μου από το καμένο βούτυρο που σιγοκαίγεται στην κατσαρόλα, να λιγώσω από το σιγοβρασμένο με λεμόνι -για να μην κόψει- σιρόπι για τον μπακλαβά και να δω επάνω στη σόμπα σας φλούδες μανταρίνι και ένα μεγάλο γυάλινο βάζο γεμάτο καρύδια, κάστανα, φουντούκια, κανέλα και αμύγδαλα στο τραπέζι να περιμένουν να τα παίξετε την Πρωτοχρονιά στο ΠΑΡΤΑ ΟΛΑ! Μη φορέσετε στενούς κορσέδες για να δείχνετε όμορφοι. Είστε! Μην αγχώνεστε αν δεν μπορείτε να διασκεδάσετε «έξω». Να βάλετε απλά ζεστές πυτζάμες, χουχουλιάρικες για να είστε άνετοι. Και να πάρετε κιλά! Θα σας χρειαστούν. Προστατεύουν από το κρύο και έχετε αποθέματα στις πείνες που έρχονται. Αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο να χαρεί την ήττα του από τη ζάχαρη. Και περιμένετε τον Αϊ-Βασίλη να σας φέρει Σ.Υ.Κ.Α. (Σοφία Υγεία, Κουράγιο, Αντοχή)και όχι τον i-Βασίλη να σας φέρει i-phone, i-pad και i-pod! Η επικοινωνία δεν καθορίζεται από την Apple, αλλά από το πόσα ΜΗΛΑ θα σφάξετε στο βωμό της μηλόπιτας που θα μοιραστείτε με τους ανθρώπους που αγαπάτε!

 Και του χρόνου!

Εμείς θα τα πούμε του χρόνου πια! Όχι όμως του χρόνου τέτοια μέρα, γιατί μου λείπετε και μόνο στην ιδέα! Στη ζωή μου έχω κόψει αρκετές εξαρτήσεις. Αυτή που δεν μπορώ εύκολα να κόψω είναι η εξάρτηση από τη σοκολάτα, από την αγάπη και από την αγάπη σας e-φίλοι μου (και όχι μόνο e-…)!

Καλές Γιορτές, εξομολογηθείτε τις αμαρτίες σας σε όσους αγαπάτε και να θυμάστε ότι εγώ ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΩ!

Φιλιά

Κωνσταντίνα

ΥΓ: αν ξέρετε καμιά καλή χριστουγεννιάτικη συνταγή, ορίστε, μοιραστείτε την!

Συνταγή για Μελο-μακάριους!

Υλικά:

100 γραμμ. υπομονή στην καθημερινότητα

1 κουτ. του γλυκού πείσμα στα εγχειρήματα

2 φλυτζανια περιέργεια στη γνώση

2 φλυτζ. του τσαγιού ειλικρίνεια με τους ανθρώπους

250 γραμμ. πίστη σε ό,τι κάνετε

1 πρέζα εγωισμό στις συναλλαγές

1 φλυτζ. του καφέ  τρέλα ανακατεμένη με αυθορμητισμό

300 γραμμ. γενναιοδωρία στην προσφορά σας

1 φλυτζ. πραότητα στην καθημερινότητα

300 γραμμ. σοφία σε κάθε ενέργεια

50 γραμμ. χρόνο στις σχέσεις

200 γραμμ. δημιουργικότητα στη ζωή

2 ½ φλυτζ. του τσαγιού ηρεμία στην αντιμετώπιση της βλακείας που δέρνει τον κόσμο γύρω σας

1 κιλό σεβασμό στους μεγαλύτερους

¾ του κιλού ελπίδα για το άμεσο μέλλον

100 γραμμ. αυτοσυγκράτηση στα νεύρα

2 κιλά αφοσίωση στην οικογένεια

1 κουτ. της σούπας οργή αν χρειαστεί

3 κιλά ευγνωμοσύνη που στέκεστε στα πόδια σας

Αγάπη όσο πάρει

Για το σιρόπι:

2 κιλά Γλύκα

1 ½ κιλό Μέλι

Ηδονή κατά προτίμηση

Εκτέλεση:

Θα πάρετε την ελπίδα και θα την κοσκινίσετε ώστε να πετάξετε την απογοήτευση. Στη συνέχεια, σε ξεχωριστό μπολ χτυπάτε το πείσμα στα εγχειρήματα με την περιέργεια στη γνώση και την πίστη σε ό,τι κάνετε για να δέσουν καλά μεταξύ τους!

Παράλληλα λιώνετε σε μία κατσαρόλα την αυτοσυγκράτηση στα νεύρα σας με την πραότητα της καθημερινότητας και προσθέτετε, αν έχετε, την οργή. Αφού λιώσουν, τα ανακατεύετε με μία ξύλινη κουτάλα και ρίχνετε από πάνω τη σοφία για κάθε σας ενέργεια, αφήνοντάς την να απορροφηθεί σιγά-σιγά από το μείγμα.

Κατόπιν, χτυπάτε στο μίξερ την ηρεμία στην αντιμετώπιση της βλακείας που δέρνει τον κόσμο γύρω σας, την  τρέλα που είναι ανακατεμένη με αυθορμητισμό και την υπομονή στην καθημερινότητα. Μετά από αρκετή ώρα το μείγμα θα βγάλει πάνω-πάνω άγχος, ταραχή και  σύγχυση. Με ένα στεγνό κουτάλι της σούπας το αφαιρείτε και το πετάτε. Αν το αφήσετε, το γλυκό δε θα δέσει και θα σας χαλάσει.

Τέλος, παίρνετε την ειλικρίνεια με τους ανθρώπους, την  γενναιοδωρία στην προσφορά σας και τον εγωισμό στις συναλλαγές σας, τα ανακατεύετε καλά και σιγά-σιγά ρίχνετε από πάνω το χρόνο στις σχέσεις. Και αφού σε μία μεγάλη λεκάνη έχετε βάλει τον σεβασμό στους μεγαλύτερους, την αφοσίωση στην οικογένεια και την ευγνωμοσύνη που στέκεστε στα πόδια σας προσθέτετε όλα τα υπόλοιπα υλικά, τα ζυμώνετε πολλή ώρα και προσθέτετε Αγάπη όσο πάρει, με το μάτι. Η ζύμη σας πρέπει να είναι αφράτη, να μην κολλάει πουθενά, ούτε στις δυσκολίες, ούτε στις μικροπρέπειες. Να πλάθεται με τα χέρια εύκολα. Καθώς την ανοίγετε με τον πλάστη κόψτε την και  φτιάξτε σχήματα: καρδούλες, αστεράκια, φεγγάρια.

        Προθερμάνετε τον φούρνο της ζωής στους 180^ο βαθμούς και αφού κάψει καλά φουρνίστε τα γλυκίσματα. Το μυστικό είναι να ψηθούν καλά! Κι αν κανένα σας καεί δεν πειράζει. Στο πρόγραμμα είναι.

        Προετοιμασία για το σιρόπι:

Σε μια μεγάλη κατσαρόλα βάζετε μαζί να βράσουν την γλύκα, το μέλι και την ηδονή. Μην προσθέσετε λεμόνι από φόβο μη σας ζαχαρώσει το σιρόπι, εκτός αν είστε ξινοί άνθρωποι. Ας ζαχαρώσει: αυτός είναι ο στόχος! Βράστε το και κατεβάστε το από τη φωτιά μετά από δέκα λεπτά. Αφήστε το στην άκρη να γίνει χλιαρό. 

Στη συνέχεια, αφού βγάλετε τα γλυκίσματα από το φούρνο βουτήξτε τα στην κατσαρόλα και με μία τρυπητή κουτάλα βγάζετέ τα σε μία μεγάλη πιατέλα ένα-ένα. Πασπαλίζετε με μπόλικη δημιουργικότητα για να έχει νόημα η ζωή σας και για να μη βγάλουν τεμπελιά τα γλυκά εκτός ψυγείου.

Σερβίρετε πάντα σε μεγάλα πιάτα και τρώτε άφοβα όσο θέλετε κάθε μέρα μετά το φαγητό. Κερνάτε πάντα όποιον έρχεται στο σπίτι σας.

Η συνταγή ενδείκνυται  για διαβητικούς, ανθρώπους της δίαιτας αναβλητικούς ακόμη και για όσους δεν είναι του γλυκού.

Καλή επιτυχία και του Χρόνου!!!!

Θα σας τα «ψάλω»… μέρες που ‘ναι!

Η ξενάγηση στο μουσείο κινηματογράφου στην Α αποθήκη στο λιμάνι τελείωσε στις 12.35. Το ραντεβού είναι στην Ικτίνου στις 13.30. Ο ξαφνικός αέρας (μέχρι χθες είχαμε 23 βαθμούς)  σφυρίζει από τα μαύρα ακόμα μεσάνυκτα τσουχτερός και λυσσομανής  σε συνεργασία με τα δόντια του ήλιου κι εγώ πρέπει να βρω τρόπο να ροκανίσω  τη μία μου ώρα ευχάριστα και ζεστά, αν δε θέλω να με βρουν παγωμένη με χαμόγελο που δεν οφείλεται σε ευτυχία αλλά στο ψύχος.  

        Περπατώ κατά μήκος της λ.Νίκης. Δεν αντέχω πολύ τον αέρα, αδυνατώ να δω την πεντακάθαρη θέα που απλώνεται μπροστά από το μάλλινο σκούφο μου και ανάμεσα από το τρυπητό πλεκτό κασκόλ μου και περνώ απέναντι ανηφορίζοντας την Κομνηνών. Τα στενά ανακόπτουν τον αέρα κι όπως στρίβω στη Μητροπόλεως… μια περαντζάδα ανείπωτη!!! Στην χιλιοδιαφημισμένη στοά Χιρς βλέπω ανθρώπους να αναδεύονται με άλλους ανθρώπους, με ήχους, με χρώματα, με χαμόγελα, με τεράστιες χάρτινες τσάντες επώνυμων εταιριών στα χέρια καλοντυμένων γυναικών, καλοστεκούμενων ανδρών, αμήχανων παιδιών...

        Εδώ είμαστε… θα μπω μέσα! Ευκαιρία να ζεσταθεί το πουντιασμένο κοκκαλάκι μου! Κι αυτό ήτανε η αφορμή. Αναδεύτηκα κι εγώ με τον κόσμο και στο πρώτο μεγάλο κατάστημα που μπήκα ήτανε ένα εορτοστόλιστο βιβλιοπωλείο  γεμάτο βιβλία πρώτης «ποιότητος». Από αυτά που έχουν ωραίο περιτύλιγμα αλλά επί της ουσίας ίσως δε λένε και πολλά ή λένε λιγότερα από όσα υπόσχεται το εξώφυλλο. Έκανα βόλτες, πάνω-κάτω, ξεφύλλιζα τα φρεσκοκομμένα στο τυπογραφείο φύλλα των βιβλίων, υποδυόμουν τον λαθραναγνώστη σε υποψήφιους αγοραστές βιβλίων που αναφωνούσαν δυνατά την έκπληξη και την αρέσκειά τους σε αυτό που κρατούσε η χούφτα τους  και σκεφτόμουνα πού οφείλεται το όργιο παραγωγής  τόσων πονημάτων.

Βγήκα από το βιβλιοπωλείο και ανέβηκα με τις ηλεκτρικές σκάλες στον επάνω όροφο. Όχι ότι ήθελα κάτι. Έτσι! Από περιέργεια! Γελούσα, γιατί θυμήθηκα πόσο με αγχώνανε οι σκάλες  αυτές, όταν ήμουνα μικρή. Νόμιζα ότι  θα πατήσω στο κομμάτι της σκάλας που θα γίνει εν κινήσει το κάθετο κομμάτι του σκαλοπατιού και θα πέσω… Φςςς!!! Σαΐνι στη μηχανολογία! Και πήγα στον πρώτο όροφο και μετά στο δεύτερο. Κι όταν κίνησα για τον τρίτο γύρισα πίσω. Δεν ήθελα να δω τίποτε άλλο. Μου έφτανε το  μουσειακό μου σεργιάνι (τύπου «βλέπετε αλλά μην εγγίζετε») μέχρι εκεί. Έβλεπα απλώς φίρμες γραμμένες σε περίοπτες ταμπέλες που διαλαλούσαν τα ρούχα τους, γιορτινά και με κορδέλες κόκκινες. Και πιο πέρα άλλες φίρμες διαφήμιζαν τα φιλικά προς το περιβάλλον προϊόντα καθημερινής χρήσης και με αυτό το πρόσχημα είχαν ακριβότερες τιμές από τα «εχθρικά» προς το περιβάλλον προϊόντα! «Κοίτα να δεις πόσο πιο ακριβά «πουλιέται» η φιλία» σκέφτηκα  «ενώ τους εχθρούς τους έχεις τζάμπα!»

Ξανακατέβηκα τις σκάλες που μου δημιουργούσαν κάποτε άγχος, και ξαναμπήκα στο βιβλιοπωλείο. Αφού το ξέρω. Εκεί είναι ο χώρος μου. Αφού είμαι σαν τη μέλισσα, που όπου κι αν πάει, θα σταθεί πάνω από τη γύρη, εν προκειμένω τα βιβλία. Αν με πάρεις από εκεί είμαι σαν το ψάρι έξω απ’ το νερό. Και προς μεγάλη μου έκπληξη, έξω από το τζάμι, μέσα στη στοά, είδα κόσμο να φωτογραφίζει και να απαθανατίζει με τα σύγχρονα κινητά κάτι. Τι ήταν αυτό το «κάτι»; Το αυτονόητο των ημερών αυτών: Μια χορωδία να ψέλνει   Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα!!!!!!!!

Ωραία ήταν! Αλλά έγιναν τα Κάλαντα απλά θέαμα προς απαθανάτιση? διερωτήθηκα. Ο συνειρμός με έστειλε 20 χρόνια πίσω. Κι ενώ περπατούσα επί της Τσιμισκή, πήγα σε εκείνα τα Χριστούγεννα που ήτανε «κατεψυγμένα» κάθε χρόνο, που ξυπνούσες πρωί-πρωί, χωρίς να έχεις χορτάσει ύπνο, γιατί όλη νύχτα έκαιγες λάστιχα, κούτσουρα και τη φόρμα της γυμναστικής (αυτήν την τελευταία κατά λάθος πάντα) στο κόλντε* της γειτονιάς,  που έψαχνες διπλές κάλτσες ορειβάτη για να μην πας από κρυοπαγήματα και που έδινες ραντεβού με την παρέα σου νωρίς το πρωί για να προλάβεις να γυρίσεις ψέλνοντας όλα τα σπίτια του χωριού μέχρι το σούρουπο. Εγώ πήγαινα πάντα με την ξαδέρφη μου τη Σοφία. Καμία προσπάθεια δεν ευόδωσε για μεγαλύτερη παρέα. Όσες φορές κι αν προσπαθούσαμε να την αβγατίσουμε στη μέση της διαδρομής ή και  νωρίτερα χωρίζαμε. Στο ένα χέρι είχαμε το τρίγωνο, στο άλλο τη σακούλα. Ο μποναμάς δεν ήτανε μόνο λεφτά αλλά και μανταρίνια, καρύδια ή κάστανα και καραμέλες. Ξενέρωτα βέβαια αλλά τι να πεις?: «Αυτά δεν μπαίνουνε στον κουμπαρά και άρα δεν τα παίρνω?» Τα παίρναμε και λέγαμε κι ευχαριστώ. Φαγητό? Ούτε που μου πέρασε ποτέ από το μυαλό, παραμονή Χριστουγέννων να φάω κανονικά μεσημεριανό στην ώρα μου! Αν δεν τελείωνα και το τελευταίο σπίτι στην άκρη του χωριού, εγώ σπίτι μου ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΑ!

Και φέτος λέω, να αντισταθώ σε αυτό το καταναλωτικό όργιο των μεγαλεπήβολων χάρτινων φιρμάτων σακουλών με το ακριβό επώνυμο προϊόν που σουλατσάρει πάνω-κάτω στην Τσιμισκή μέχρις ότου να βγάλουν τα πόδια μου κάλους! Είναι και η κρίση βλέπετε! Άλλωστε, για να περάσεις καλά τα Χριστούγεννα δε χρειάζεται να κλαις τη μοίρα σου που σου κόψανε το επίδομα. Είναι αρκετό να δώσεις σημασία σε ό,τι κοιτούσες αλλά δεν έβλεπες τα τελευταία χρόνια:

Όταν έψαχνες τη χριστουγεννιάτικη περιρρέουσα ατμόσφαιρα στα μεγάλα πολυκαταστήματα παιχνιδιών, ρούχων και όχι μόνο, όταν αγόραζες τα έτοιμα μελομακάρονα από τα επώνυμα ζαχαροπλαστεία της πόλης σου, όταν δεν είχες όρεξη να ακούσεις τα παράφωνα παιδάκια που από αγγαρεία τραγουδούσανε τον Άη Βασίλη που ΔΕΝ μας καταδέχεται κι είχανε διαστρεβλώσει τα λογάκια από τα κάλαντα, όταν ταύτισες τις γιορτές με τα ταξίδια στην πόλη του Φωτός και με το γιορτινό μπλουζάκι που θα το έβαζες και καλά τη μέρα του ρεβεγιόν για να ξεχωρίζεις αλλά κανείς δεν το πρόσεχε, γιατί είχαν τουλάχιστον άλλες δέκα το ίδιο μπλουζάκι με σένα σε διαφορετικές παραλλαγές.

Υπάρχουν και τα άλλα Χριστούγεννα, εκείνα που ξεχάσαμε, εκείνα που παραγκωνίσαμε, εκείνα που περιφρονήσαμε.

Δεν βρίσκονται στα ακριβά πακέτα διακοπών στη Fontana di Trevi, ούτε κάτω από το Big Ben αλλά στην πλατεία του χωριού μας την προπαραμονή των Χριστουγέννων, παρέα με τα παιδιά από τη γειτονιά μαζεύοντας ξύλα μια βδομάδα για να ανάψουμε την ωραιότερη φωτιά, να ψήσουμε και να χορέψουμε σε παραδοσιακούς ρυθμούς γύρω από αυτήν.

Τα Χριστούγεννα δεν αγοράζονται από κάποιο πολυκατάστημα της Ερμού, του Mall ή του Cosmos αλλά προσφέρονται με μεγάλη δόση αγάπης ανήμερα  στα νοσοκομεία, τα ιδρύματα αναξιοπαθούντων  και τα ορφανοτροφεία, στους γέρους που μένουν μόνοι τους και περιμένουν να τους ανοίξει κάποιος την πόρτα.

Δεν τα γεύεσαι ψωνίζοντας κουραμπιέδες και μελομακάρονα τυποποιημένα από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς αλλά πλάθοντας γλυκίσματα και πίτες με τις υποδείξεις της μαμάς, ακόμα κι αν τα κάψεις λίγο παραπάνω και μοσχομυρίσει καμένη ζάχαρη το σπίτι.

Δεν τα ζεις πηγαίνοντας μόνο στα μπουζούκια, ρεζερβάροντας το πρώτο τραπέζι πίστα αλλά βάζοντας τη γιαγιά σου να σου διηγηθεί χριστουγεννιάτικες ιστορίες και εμπειρίες από τα δικά της φτωχά χρόνια μέσα από τις γλυκές της αναμνήσεις

Δεν τα ακούς έχοντας μόνο τη βελόνα του ραδιοφώνου σου κολλημένη στους γνωστούς νεανικούς ρυθμούς της πόλης που τιμούν καθόλα το Last Christmas των Wham αλλά βάζοντας τα παιδάκια στο σπίτι σου και ακούγοντάς τα χωρίς μόνιμη βιάση να «σου τα ψάλουν» από την αρχή ως το τέλος, έστω και παραφώνως (..που λέει ο λόγος...δεν υπάρχουν παράφωνα παιδάκια καλέ!!!)

Δεν τα νιώθεις μόνο ψωνίζοντας για το γιορτινό τραπέζι αλλά προετοιμάζοντας τον οργανισμό σου κάνοντας μια αποτοξίνωση από αρτύματα. 

Και δε θα γεννηθεί ο Χριστός μέσα σου, αν δε συγχωρήσεις ατοπήματα συνανθρώπων σου.

Γι’ αυτό κι εγώ λέω να ξαναξεκαταχωνιάσω τα Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα του χιλιοδιαβασμένου μου Παπαδιαμάντη, να ξαναδώ την ταινία εποχής  του Κάρολου Ντίκενς χουχουλιάζοντας στο κρεβάτι κάτω από την κουβέρτα με πάμπολλα κεράκια αναμμένα και το δέντρο στολισμένο, τρώγοντας τα ξεροψημένα μελομακάρονά μου (ακόμα κι αν δεν τρώγονται) και τους μισοψημένους κουραμπιέδες μου, πετώντας πάνω στην κεραμική-έστω- τις φλούδες μανταρίνι να μοσχοβολήσει το σπίτι και να ξανασμίξω με το μεγάλο μου σόι, τα ξαδέρφια, τους θείους, τους παππούδες και λοιπούς που αριθμούν κάθε χρόνο στο γιορτινό τραπέζι, οι μισοί, τουλάχιστον30-35 άτομα στο σπίτι της γιαγιάς που δε μας χωράει όλους σε καθίσματα… Αλλά θα καθόμαστε στο πάτωμα, πάνω στις βελέντζες, ο ένας επάνω στον άλλον και γελώντας με ή χωρίς λόγο, έτσι, από τη χαρά μας….

Η ώρα πήγε 13.30. Έφτασα στην Ικτίνου. Ροκάνισα το χρόνο μου ζεστά εν τέλει. Από τη σκέψη για τα ζεστά Χριστούγεννα ή από το περπάτημα?

Όπως και να ‘χει σας εύχομαι «Καλές, Παραδοσιακές και Οικογενειακές Γιορτές»
*κόλντε: το έθιμο με τις φωτιές που γίνεται στην κεντρική και δυτική Μακεδονία, προπαραμονή Χριστουγέννων και σχετίζεται με τη γιαγιά του σπιτιού που την καλούν να κρύψει τα βρέφη της οικογένειας για να μη τα σφάξει ο Ηρώδης