Self-άρω, άρα υπάρχω...

Είναι τρομερή ανάγκη τελικά: να θες να εκτίθεσαι ιδανικά. Άψογα. Χωρίς κουσούρια. Όχι όπως ξυπνάς, αλλά μακιγιαρισμένος. Όχι όπως αντιδράς (υπερβολικά), αλλά καμουφλαρισμένος. Με μια δόση ήπιας συμπεριφοράς. Με πολλές ανάγκες να σε σπρώχνουν να φαίνεσαι ο φιλοσοφημένος της ζωής. Σαν να διάβασες όλον τον Σταγειρίτη και τους προσωκρατικούς καλύτερα και από τον καθηγητή που είχες στη φιλοσοφική. Αποδέχεσαι τις ρήσεις τους, τις ποστάρεις, αρέσεις στους φίλους (?) σου που σου αρέσουν, και καλημερίζεις, καλησπερίζεις και καληνυχτίζεις ολημερίς και οληνυχτίς και καθημερινά τους πάντες. Στο μεταξύ τον γείτονα δεν τον μιλάς. Κι ας βλέπεις πρώτα εκείνον και μετά τον ήλιο. Θαρρείς πως άλλοι πιο μακρινοί σε εκτιμούν, πιο πολύ από εκείνους που έχεις δίπλα σου. Είσαι πιο αποδεκτός από τον e-φίλο σου, γιατί η απόσταση και η εικόνα που έχετε δημιουργήσει ο ένας για τον άλλον είναι ασφαλείς και δεν πλήττονται. Δεν έχουν την τριβή της ρουτίνας. Ούτε τα νεύρα, τις κακές στιγμές, τη θλίψη, αλλά και την κατάθλιψη που βιώνεις στο σπίτι σου. Δεν έχουν τα παραπανήσια κιλά, το ασιδέρωτο μπλουζάκι, το απεριποίητο και αγουροξυπνημένο μουτράκι, το κουρασμένο πρόσωπο, το γεμάτο σκοτούρες μυαλό, το άπλυτο κορμί, το φοράω ό,τι βρω. Οι φωτό στα social media είναι ρετουσαρισμένες. Το ίδιο και τα βιογραφικά...

Self-άρω, άρα υπάρχω. Αρέσω, άρα αξίζω. Η λέξη “selfie” επιλέχθηκε ως «Λέξη της Χρονιάς» από το βρετανικό λεξικό της Οξφόρδης. Κι αν το σημαίνον έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος του λεξικού κάθε γλώσσας -ενδιαφέρουσα παρατήρηση για έναν γλωσσολόγο- το σημαινόμενο  προμηνύει, αλλά και καταδεικνύει απίστευτες ενδείξεις για έναν ψυχολόγο: Ένα ανελέητο κυνηγητό του καλύτερου πορτρέτου, το άγχος να περάσει στην αθανασία η καλύτερη στιγμή της επιδειξιομανούς μου προσεκτικότητας για να κραυγάσω σε όλους πως η εικόνα μου δεν είναι εύθραυστη, αλλά άσπιλη και αμόλυντη. In vitro φυσικά. Γιατί in vivo όταν πληγώνεται από την παραμικρή μου αποτυχία, το πρώτο μου σφάλμα, την υποψήφια αμφισβήτηση των ικανοτήτων μου, καταρρέω, πληγώνομαι, κλαίω, με παίρνει από κάτω, θλίβομαι, καταθλίβομαι, συνθλίβομαι. Διέξοδος η selfie, βάλσαμο το like. Πανάκεια τα μπράβο. Αλλά την κατάθλιψή μου δεν την βλέπεις. Άλλωστε ξέρω καλά να την κρύβω πίσω από τσιτάτα αποδεκτά, που τα ανεβάζω για να τα πιστέψω. Που ΑΝ τα πίστευα θα είχα πραγματικούς φίλους και δεν θα τους πλήγωνα. Θα ήμουν καλύτερος πραγματικός φίλος και όχι ιδανικός e-φίλος, θα είχα fan club γιατί θα με ακολουθούσανε όσοι με αγαπούσανε και όχι οι επίπλαστοι followers, γιατί θα έκανα πράξη τα όσα ανεβάζω περί ζωής και δύναμης να ξεπεράσω τα δύσκολα και δε θα έπασχα από κατάθλιψη.

Στην εποχή της απαξίωσης των αξιών, η αξία μου εξαργυρώνεται με like. Photoshop, retouch και share είναι μόλις τρεις αξίες που καλλιεργούν τον εγωκεντρισμό μου σε μια εποχή που η κοινωνία μου έχει περισσότερο από κάθε άλλη εποχή ανάγκη την αλήθεια και την αλληλεγγύη, τη συλλογικότητα και τη συνεργασία. Ο αγώνας της ζωής μου αντί να έχει στόχο να γίνει σημαντικός για τον εαυτό μου, προσπαθεί απλά ώστε να αποσπάσει τη αποδοχή των άλλων, και αντί να γίνω ουσιαστικά σημαντικός για εκείνους, προβάλλει την αψεγάδιαστη αποδοχή μου από τους άλλους για να νιώσω σπουδαίος. Επιφάνεια, αλλά όχι διαφάνεια. Το τι είμαι, από το τι δείχνω ότι είμαι και το τι θα ήθελα να είμαι απέχει, όσο η μινιμαλιστική βιτρίνα του illustration στο πολυώροφο Mall από το τη βιοτεχνία της Καμπούλ, όπου ράβονται τα πανάκριβά μου ρούχα με μεροκάματο τιμής ισάξιας κατά τι κατώτερου του μονοδόλλαρου.

Πέρα από την αδιαμφισβήτητη προσφορά στην web κοινωνία αυτών των media, η κυρίαρχη ελλοχεύουσα πραγματικότητα λέγεται θλίψη, μειωμένη αυτοεκτίμηση, αυτοϋποτίμηση, ναρκισσισμός και πραγμάτωση ενός πανάρχαιου αρχέτυπου, αυτού του Πυγμαλίωνα. Τα social media σου χαρίζουν το εξαιρετικό προνόμιο να σου δίνουν βήμα, βάθρο, βάρος σε αυτό που είσαι. Ή που θα θελες να είσαι? Βγαίνει ένα ψώνιο από μέσα σου. Ένα εγώ κεντρικό. Σαν τον ήλιο. Λάμπει και θέλει να είναι αυτόφωτο και να φωταγωγεί τους άλλους. Φωνάζει: «Κοιτάξτε με τι κάνω, πού πήγα, τι είδα!»

Στόχος είναι να γίνεις δημοφιλής, παίρνοντας μέρος σε μία ανταγωνιστικότητα που καλλιεργείται με κάθε τρόπο: στην εικόνα, στα βιογραφικά, στο πόσο θαρραλέος είσαι να αντιμετωπίζεις τα δύσκολα της ζωής σε σχέση με τους «άλλους». Κι ας είσαι δειλός. Και δίνεις τόσο απλόχερα προσωπικές πληροφορίες και δεδομένα σου που σε άλλες εποχές θα διευκόλυνες πολύ το FBI! Επιπλέον, ο λόγος που κοτσάρεις στην εικόνα σου δεν είναι δικός σου. Απλά αναπαράγεις λεγόμενα των άλλων, υποβιβάζεις τον λόγο σε εικόνα και γίνεσαι ένα κακέκτυπο ψευδούς εαυτού που ούτε εσύ ο ίδιος αναγνωρίζεις στον καθρέπτη και που αν καθίσεις να διαλογιστείς μαζί του πραγματικά, θα δεις πως το κυνηγητό της ωραίας σου εικόνας δεν είναι αιτία, αλλά απλά ένα σύμπτωμα, και πως, όπως σε κάθε εποχή, έτσι και τώρα κυριαρχεί μια επιδημία. Τώρα, δε λέγεται λοιμός, αλλά ναρκισσισμός και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια, και συ τα δέχεσαι με απελπισία, αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις. Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει, τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών, τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε…

O tempora! O mores!

Πρόχειρο Διαγώνισμα στη «Φιλία»

ΟΝΟΜΑ: Φιλιώ

ΕΠΩΝΥΜΟ: Φιλίδου

ΤΑΞΗ-ΤΜΗΜΑ: Γ₃

ΣΧΟΛΕΙΟ: 3^ο Γυμνάσιο  Φιλοθέης

1. Να γράψετε τα είδη των φίλων κατά τον Αριστοτέλη και να αναλύσετε κατά βούληση ένα από αυτά. (2 Μονάδες)

Τα είδη των φίλων που διακρίνει ο Αριστοτέλης είναι τρία: α. οι φίλοι  δια το χρήσιμον,  πρόκειται δλδ για φιλίες που αφορούν σχέσεις από τις οποίες έχεις κάποιο συμφέρον-όφελος  β. διά το ηδύ, που αφορούν φιλικές σχέσεις στις οποίες περνάς απλά καλά σε παρέες εφήμερες και γ. δια το αγαθόν, η οποία είναι η ανιδιοτελής φιλία.

β. διά το ηδύ: η φιλία αυτή είναι η πιο συνήθης. Υφίσταται για λόγο απλά και μόνο συμπτωματικό και όταν ο ένας παύει να δίνει την «ευχάριστη» παρέα στον άλλον, τότε αυτός παύει και να αγαπιέται. Τις περισσότερες φορές συγχέεται με την πραγματική  φιλία, δλδ το γ., δια το αγαθόν και αυτό συμβαίνει συνήθως σε νεαρές ηλικίες εξ ου και η απογοήτευση είναι μεγάλη. Ευτυχώς όμως ο άνθρωπος συνειδητοποιεί εγκαίρως πως άλλο «φίλος» και άλλο «παρέα», διότι με τους φίλους σου κάνεις παρέα αλλά με τις παρέες σου δεν αναπτύσσεις απαραίτητα φιλίες!

2. Να αντιστοιχίσετε τους όρους της στήλης Α με αυτούς της στήλης Β.        (2 Μονάδες)

            Α                                                          Β

1. γυναικεία φιλία           α. υπό προϋποθέσεις             1γ

2. φιλία μεταξύ

ανδρών και γυναικών     β. αναπόφευκτη                     2α

3. ανδρική φιλία              γ. σχεδόν ανύπαρκτη             3δ

4. λυκοφιλία                δ. απροσπέλαστη                    4β

3. Να συμπληρώσετε Σωστό ή Λάθος δίπλα σε κάθε πρόταση: (2 Μονάδες)

α. Σε μία φιλία μεταξύ δύο ετερόφυλων ατόμων  η γυναίκα είναι πιο εγκρατής ΣΩΣΤΟ

β. Σε μία παρέα διαφόρων φύλων οι γυναίκες έχουν πάντα πρόβλημα με τις άλλες γυναίκες  ΣΩΣΤΟ

γ. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο επί μονίμου βάσεως η φαγωμάρα και η γκρίνια είναι προνόμιο των γυναικών ΣΩΣΤΟ

δ. Οι άντρες δε θα έβρισκαν ποτέ κάποιον άλλον άντρα (που μόλις γνώρισαν σε μια καινούργια παρέα) ξενέρωτο και άσχημο, όπως κάνουν οι γυναίκες ΣΩΣΤΟ

ε. Οι γυναίκες είναι πάντα υπέρ άνω για οποιαδήποτε κακία ακουστεί για μιαν άλλη σε μια παρέα ΛΑΘΟΣ

στ. Στις ετερόφυλες σχέσεις  ο άντρας  δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να σε δει ως γυναίκα σαν «κάτι παραπάνω» ΛΑΘΟΣ

ζ. Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις (α,β,γ,δ,ε,στ) υπάρχουν εξαιρέσεις ΣΩΣΤΟ

η.  Στην ακριβώς παραπάνω περίπτωση (ζ), νομίζουμε πάντα ότι εμείς αποτελούμε την εξαίρεση ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΟ

4. Ανασκευάστε το παρακάτω επιχείρημα, έτσι ώστε να επιτύχετε την πειθώ των λεγομένων σας: (2 Μονάδες)

«Φαίνεται να γεννάει τη φιλία το καθετί, εφόσον γνωρίζουμε πως η φιλία είναι τριών ειδών και καλύπτει όλες τις περιπτώσεις»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: «Δε φαίνεται να γεννάει τη φιλία το καθετί, παρά μόνο αυτό που είναι άξιο να αγαπηθεί και να προκαλέσει τη φιλία»

5. Να βρείτε για τα παρακάτω εκφραστικά σύνολα λέξεις που να ισοδυναμούν νοηματικά, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, με το καθένα από αυτά: (2 Μονάδες)

α. γυναικεία κριτική προς άλλες γυναίκες = ξεκατίνιασμα

β. γυναικεία ανωτερότητα απέναντι σε άλλες με τις οποίες δε συμφωνεί = μούτρα

γ. εκδήλωση αντίθετης άποψης-κριτική για κινήσεις «φίλων» = θάψιμο

δ. εκδήλωση ανδρικού ενδιαφέροντος για μία ενδιαφέρουσα γυναικεία προσωπικότητα στην παρέα = σεξ

ε. χαρά για τα κατορθώματά «φίλου» μας = καχυποψία

στ. ο αριθμός των e-φίλων στο φατσοβιβλίο (facebook)= ψευδαίσθηση

ζ. διαφωνία ανάμεσα σε γυναίκες = ξεμάλλιασμα

η. διαφωνία ανάμεσα σε άνδρες = μπύρες

6. Αναπτύξτε σε μία παράγραφο την παρακάτω θεματική πρόταση με τη μέθοδο της αναλογίας: (2 Μονάδες)

«Πολλές φορές οι “φίλοι” εμφανίζονται στη ζωή σου και εξαφανίζονται σαν κοράκια πάνω από τα ψοφίμια». Όπως ακριβώς συμβαίνει με τα όρνια, όταν μυριστούν το ψοφίμι, έτσι και ορισμένοι που κατ’ ευφημισμό θέλουν να λέγονται «φίλοι» σε θυμούνται, όταν εσύ έχεις κάτι να τους  δώσεις προς βορά. Το κοράκι μυρίζεται το κρέας και σπεύδει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία να γεμίσει την κοιλιά του. Μαζεύεται μία ομήγυρη και τσιμπάει το καθένα ό,τι προλάβει. Στα ζώα δεν υπάρχουνε κοινωνικές συμβάσεις. Έτσι και στις δήθεν φιλίες. Αίρονται αρχές και αξίες. Ο δήθεν φίλος θα κοιτάξει να σε εκμεταλλευτεί μέχρι τελικής σου πτώσης. Και δυστυχώς θα βρει κι άλλους καλοθελητές που να επιθυμούν το ίδιο και όντας παρέες θα σε απομυζήσουν όσο πάει και μετά... θα γυρίσουν στις θέσεις τους και θα επιδιώξουν να σε ξανασυναντήσουν μοναχά όταν έχεις κάτι ακόμη να τους προσφέρεις. Συνεπώς, υπάρχουν απίστευτες ομοιότητες στις δύο παραπάνω περιπτώσεις, εξ ου και ο όρος λυκοφιλία!

7. Διαλέξτε  μία ή περισσότερες απαντήσεις για κάθε ερώτημα: (2 Μονάδες)

Α. Ποιος είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να χάσεις έναν φίλο;

α. να του δανείσεις

β. να πας μαζί του διακοπές

γ. να συγκατοικήσεις

Β. Γιατί οι γυναίκες  «τα βρίσκουν»  περισσότερο με τους άντρες;

α. γιατί με άλλες γυναίκες γίνονται με μαθηματική ακρίβεια ανταγωνιστικές

β. γιατί είναι ανασφαλείς σε άλλη περίπτωση

γ. γιατί οι άντρες τις επιβεβαιώνουν

Γ. Γιατί κάποιος κατακρίνει επί μονίμου βάσεως τις κινήσεις των φίλων του;

α. γιατί απλά δεν είναι πραγματικά φίλοι του

β. γιατί πιστεύει πως με την κριτική του θα τους βελτιώσει ως ανθρώπους

γ. γιατί θέλει το καλό τους

Δ. Όταν κάποιος απλός «γνωστός» μας τυχαίνει για x λόγο να αποκτήσει «κύρος»

α. σπεύδουμε να τον κατονομάσουμε φίλο μας

β.  να τον συμπεριλάβουμε στους φίλους μας για να πάρουμε κάτι από την «αίγλη» του

γ. εξακολουθούμε να τον θεωρούμε απλό γνωστό μας, όπως και πριν

8. Δώστε μία σύντομη περιγραφή του Ιδανικού φίλου: (2 Μονάδες)

Ο ιδανικός φίλος αν υπάρχει, είναι αυτός που με καταλαβαίνει και τον καταλαβαίνω. Που μπορεί να συγχωρεί αλλά όχι που ανέχεται μονάχα και δεν τον ανέχονται. Είναι εκείνος που βοηθάει σε δύσκολες καταστάσεις και που χαίρεται πραγματικά με τις ευτυχισμένες μου στιγμές. Ο ιδανικός φίλος θα νοιάζεται για το τι κάνω. Θα σέβεται τις επιλογές μου ακόμη κι αν δε συμφωνεί απόλυτα με αυτές. Αν όμως δε συμφωνεί ποτέ με αυτές, τότε δεν μπορεί να είναι καν φίλος, πόσο μάλλον ιδανικός, γιατί απλούστατα δεν έχει τίποτε κοινό μαζί μου. Ο ιδανικός φίλος δεν είναι απαραίτητα κολλητός μου φίλος. Ούτε αντιστρόφως, ήτοι ο κολλητός μου φίλος δεν είναι και ιδανικός. Ωστόσο ο ιδανικός είναι μάλλον ιδεατός, άρα μη υπαρκτός. Γι’ αυτό το λόγο ο άνθρωπος έχει περισσότερους του ενός φίλους, οι οποίοι κατά περίπτωση τον καλύπτουν σε διαφορετικούς τομείς.

9. Γιατί οι φίλοι πολλές φορές παρεξηγούνται μεταξύ τους και κόβουν σχέσεις;    (2 Μονάδες)

Διότι όλα τα πράγματα σε αυτόν τον (μάταιο) κόσμο ξεκινούν εξ ορισμού! Αυτό σημαίνει πως ο καθένας ορίζει διαφορετικά τα πράγματα. Άρα και στην περίπτωση της φιλίας ο άνθρωπος δίνει διαφορετικό ορισμό από έναν άλλον και συνεπώς οι απαιτήσεις που έχει κάποιος από έναν φίλο είναι διαφορετικές από αυτές που έχει ο άλλος, εφόσον οι δύο αυτοί «φίλοι» έχουν ορίσει διαφορετικά τη φιλία. Το αποτέλεσμα είναι η απογοήτευση, η στενοχώρια και η κατά το δοκούν πάντα προδοσία. Η ειρωνεία είναι ότι όποιον κι απ’ τους δύο ρωτήσεις, θα λάβεις την ίδια και την αυτήν απάντηση: "Ο «άλλος» τον πρόδωσε!" Τι σύμπτωσις!

10. Γράψτε  τουλάχιστον οκτώ αποφθέγματα  για τις έννοιες «φίλος» και «φιλία» στις οποίες να καταφαίνεται η σημασία τους. (2 Μονάδες)

α. Οι φίλοι δεν είναι ποτέ δεδομένοι.

β. Τους φίλους τους διαλέγουμε, γι’ αυτό έχουμε και το προνόμιο να τους απορρίπτουμε.

γ. Δε χρειάζεται να δίνεις εξηγήσεις. Οι εχθροί σου έτσι κι αλλιώς δεν θα τις πιστέψουν και οι φίλοι σου δεν τις χρειάζονται.

δ. Υπάρχει πολύ περισσότερο έρωτας στη φιλία παρά φιλία στον έρωτα.

ε. Το να περπατάς με έναν φίλο στο σκοτάδι είναι καλύτερο από το να περπατάς μόνος σου στο φως.

στ. Αληθινός φίλος είναι αυτός που παραβλέπει τις αποτυχίες σου και αντέχει τις επιτυχίες σου.

ζ. Οι σιωπές κάνουν τις πραγματικές συζητήσεις μεταξύ φίλων. Αυτό που μετράει δεν είναι να μιλάς αλλά να μη χρειάζεται να μιλήσεις.

η. Ο φίλος που κρύβει τα ελαττώματα μας είναι λιγότερο χρήσιμος από τον εχθρό που μας κατηγορεί.

Κυρία,Κυρία/Κύριε,Κύριε!!!! Πώς τα πήγα? Τι βαθμό πήρα?

Με λένε χρόνο! Θες να γίνουμε φίλοι?

Με λένε χρόνο! Με γνωρίζουν όλοι. Με σέβονται πολλοί, με περιφρονούν περισσότεροι, με αποζητούν σχεδόν οι πάντες, με βιώνουν απαξάπαντες!   

Λειτουργώ ως υποκείμενο στις πράξεις των άλλων. Σφετερίζομαι τις δράσεις των ανθρώπων: Εκείνοι δρουν, αλλά εγώ δικαιώνω. Εκείνοι έχουν δίκιο, αλλά εγώ θα το δείξω. Εκείνοι πονάνε, αλλά εγώ γιατρεύω, γιατί εγώ είμαι ο καλύτερος γιατρός. Εκείνοι αγχώνονται, γιατί εγώ «περνάω». Και συνήθως δεν περνάω απλά, αλλά τρέχοντας! Τρέχω! Και μαζί συμπαρασύρω κι εκείνους! Αγώνας δρόμου η ζωή! Και πιέζω! Επείγω! Ναι! Ναι! Το παραδέχομαι, το ομολογώ! Ορκίζομαι! Και σαν φύγω... πίσω δε γυρίζω. Γι’ αυτό δεν πρέπει να χαθώ έτσι, ανεκμετάλλευτος! Μόνο ο καιρός έχει γυρίσματα. Ο χρόνος? Εβδομάδες. Μα δε μπορώ να φέρω όσα φέρνει η ώρα.

        Να με λυπάσαι! Ακούς? «Φείδου χρόνου» έλεγαν οι πρόγονοί σου. Γιατί ως χρόνος είμαι χρήμα. Μη με σπαταλάς! Και να προσέχεις τα πράγματα που κάνεις και σου τρώνε άσκοπα το χρόνο σου. Σου παίρνουν από το χρόνο σου, πολύ ή λίγο, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι θα μπορούσες να ροκανίσεις αλλού αυτόν το χρόνο. Το σκοτωμένο χρόνο. Κι εσύ, εκεί που πρέπει να τον αφιερώσεις, τον τσιγκουνεύεσαι. Ξοδεύεις το χρόνο σου για άσκοπους λόγους, για χαζά πράγματα. Παραπονιέσαι συχνά ότι δεν έχεις χρόνο. Γιατί? Ποιος σου τον έκλεψε? Εσύ δεν τον κατανέμεις? Εσύ δεν τον κουμαντάρεις και τον προγραμματίζεις? Πώς? Σου τον τρώνε οι άλλοι? Ποιοι? Αυτοί που έβαλες ΕΣΥ στη ζωή σου προφανώς! Αλλιώς, θαρρώ, πως θα τους άφηνες έξω από αυτήν.  Τι είναι? Μπλέξιμο? Πολύπλοκο το θέμα που ανοίγω? Το ξέρω, και? Τι θες? Να μη συζητήσουμε γι’ αυτό? Μου λες δλδ πως όταν δεν συζητάς για κάτι, τότε αυτό δεν υπάρχει? Εθελοτυφλείς!

Εκεί που πρέπει να δώσεις χρόνο, γιατί δε δίνεις? Υπάρχουν πράγματα και καταστάσεις που χρειάζονται, που θέλουν χρόνο. Αλλά εσύ παραπονιέσαι μονίμως πως δεν έχεις χρόνο. Ευτυχώς όμως κάποιοι έχουν. Κοίτα να κάνεις το ίδιο κι εσύ. Ακολούθα τους! Κάτι παραπάνω θα ξέρουν από σένα. Να εξοικονομείς χρόνο, μόλις αδειάσεις, μόλις ξελασκάρεις! Πώς το λένε? Γιατί όσο κι αν μετράς τις μέρες και τους μήνες, τα χρόνια θα φύγουν.

Και μην αφήσεις κανέναν να σου την πει γι’ αυτά που έκανες και γι’ αυτά που δεν έκανες στο σωστό χρόνο. Βγες! Παίξε! Τρέξε! Ερωτεύσου! Και μη σε νοιάζει ποιον και πόσο χρονών είναι, είσαι, γιατί ο έρως χρόνια δεν κοιτά.  Και κάν’ το τώρα που δε σε πήραν δα και τα χρόνια!

        Και μην αναβάλεις για του χρόνου αυτό που μπορείς να κάνεις τώρα. Φέτος. Μόνο να εύχεσαι να είμαστε καλά και να είμαστε μαζί και του χρόνου, όπως είμαστε χρόόόόνια και ζαμάνια τώρα, από τα πέτρινα εκείνα χρόνια. Θυμάσαι? Κι όταν μεγαλώσεις και αναπολήσεις απλά τα παλιά τα χρόνια κι όλα όσα έκανες προ αμνημονεύτων χρόνων, να μιλάς για φιλίες, για σχέσεις που άντεξαν στο χρόνο και για πράξεις που έγιναν εν ευθέτω χρόνω.

        Κι αν καμιά φορά χάσεις την αίσθηση του χρόνου, δε ‘ν’ κακό! Τότε πάει να πει πως ζεις τη στιγμή και παρατείνεις το χρόνο. Του δίνεις χώρο. Μου δίνεις χώρο. Χώρο σε μένα, ευκαιρίες σε σένα. Και έχεις λόγο ύπαρξης. Και μην ξανακούσω δικαιολογίες πως δεν έχεις ελεύθερο χρόνο και τέτοια! Δεν υπάρχει σκλαβωμένος χρόνος! Ο χρόνος είναι εν τη γενέσει του ελεύθερος. Όχι πολιορκημένος. Διατίθεται όπου δίνουμε προτεραιότητα!  Πήρες είδηση πως ο λόγος σου ξεκινάει με τη φράση: «Ελλείψει χρόνου...»? Όλες σου οι δικαιολογίες για όσα δεν κάνεις ξεκινούν από αυτήν την ηλίθια φράση! Ο χρόνος είναι δικός σου. Ολάκερος. Μόνο δικός σου! Καράβι είναι ο χρόνος κι εσύ ο καπετάνιος. Σε πάει, σε ταξιδεύει κι εσύ κάθεσαι στο τιμόνι του και πιλοτάρεις. Με το πέρασμα του χρόνου μαθαίνεις να τον χειρίζεσαι καλύτερα.

        Κάνε έναν απολογισμό και θα δεις! Στα παιδικά σου χρόνια ήσουν ανέμελος. Όταν άρχισαν να περνούν τα χρόνια άρχισες να σκαρφίζεσαι διάφορα για την εξοικονόμηση του χρόνου σου. Οι αντοχές σου άρχισαν κι αυτές να λιγοστεύουν. Οι υποχρεώσεις σου, αντιστρόφως ανάλογα να αβγατίζουν και να πληθαίνουν. Έπαψες να δίνεις χρόνο ανοχής στα πράγματα. Άρχισες να εκνευρίζεσαι με το παραμικρό. Ευτυχώς όμως που ο χρόνος διδάσκει. «Τα χρόνια φέρνουν φρόνια» λέει ο λαός κι αρχίζεις και καταλαβαίνεις γιατί έχεις κάνει τη ζωή σου fast food. Βορά στο στόμα των αδηφάγων. Θέλεις κι απαιτείς να γίνουν όλα σε χρόνο μηδέν, σε χρόνο ρεκόρ, σε χρόνο dt! Γιατί? Θα γίνεις κάποτε παρανάλωμα του χρόνου και συν τω χρόνω θα μετανοήσεις αλλά δε θα μπορείς να γυρίσεις ούτε εσύ, ούτε τον χρόνο πίσω.  

Θα πλησιάζει ο χρόνος για να μας αφήσεις χρόνους και θα τρομάζεις, θα μετριάζεις αλλά θα ‘ναι αργά! Γιατί θα τα ‘χεις φάει πια τα χρονάκια σου, θα ‘χεις πολλά χρόνια στην πλάτη σου, χωρίς να έχεις εκμεταλλευτεί τις στιγμές. Θα μετράς μοναχά ρωγμές, αιχμές και παρακμές! Ο χρόνος θα αυλακώσει το πρόσωπό σου με ανεξίτηλες ρυτίδες που εσύ θα καλύπτεις με ψιμυθιώματα και ακριβές γέλες! Θα αρνείσαι να συμφιλιωθείς με το χρόνο και χρόνο με το χρόνο θα προσπαθείς να ξεγελάσεις το χρόνο! Χα! Ας γελάσω! Ποιον? Εμένα! Τον αδίστακτο χρόνο! Εμένα τον πανδαμάτορα χρόνο! Που απαλύνω ωστόσο τις πληγές! Δεν ξεγελάς το χρόνο με τέτοιες αυτ-απάτες! Τον εαυτό σου μπορεί. Το χρόνο ποτέ!

        Δώσε πίστωση χρόνου τώρα! Τώρα που μπορείς και άσε ορισμένα πράγματα που θέλουν το χρόνο τους να γίνουν σε απρογραμμάτιστο, σε απροσδιόριστο χρόνο. Νιώσε πώς είναι να είσαι εκτός τόπου και χρόνου για όσο χρόνο θες. Χαλάρωσε λίγο και κάνε κάτι ακόμα και σε ακατάλληλο χρόνο. Έτσι! Για να νιώσεις τη διαφορά! Αλλά πρόσεξε μην πληρώσεις ακριβά τις ετεροχρονισμένες σου κινήσεις, γιατί όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου θα θεωρηθείς όλβιος μόνο όταν σιγουρευτείς πως η μοίρα δε σου ‘πε κατάμουτρα «Κακό χρόνο να ‘χεις»!

        Γιατί η συνειδητοποίηση του χρόνου, είναι χρόνιο πρόβλημα και η φιλοσοφία του χρονοβόρος διαδικασία. 

Θα γίνουμε φίλοι? Τι λες?