Σε κούρασε η δοκιμιογραφία περί ανθρωπίνων σχέσεων! Πώς όχι?! Αφού είναι ανεξάντλητη! Κάθε μέρα αφορμές. Που τις δίνεις. Κάθε μέρα σχισμές! Που τις νιώθεις. Ραγίσματα, σπασίματα και θρύψαλα. Κομμάτια! Ισορροπίες ανισόρροπες ανάμεσα σε δυο, ανάμεσα σε τρεις. Εξηγήσεις, παρεξηγήσεις, παρα-εξηγήσεις. Αναλώνεσαι σε συζητήσεις, καταναλώνεσαι με καταχρήσεις. Ζητάς κατανόηση και σου την αρνούνται. Τι σύμπτωση! Και ο άλλος το ίδιο λέει για σένα! Εσύ που έκανες αυτό, εσύ που έκανες το άλλο. Κι ο άλλος που δεν υπολογίζει. Ο άλλος που δεν αναγνωρίζει! Στην ενδοχώρα του «εγώ» ξαφνικά υψώνεις τείχη απροσπέλαστα. Πληγώθηκες, σε πλήγωσαν, πλήγωσες... Και ξαφνικά η αριστοτελική σου φύση αυτοκτονεί: κλείνεσαι στο καβούκι σου, σαν στρείδι κολλάς πάνω σου και σφίγγεσαι, σφίγγεσαι και όλο κλείνεσαι! Δε θες να βλέπεις κανέναν. Για κάποιον λόγο όλοι αποδεικνύονται ανίκανοι να σε βοηθήσουν. Όλοι είναι έξω από εσένα. Δε θα σε καταλάβει κανείς γιατί έμαθες πως σε αυτή τη ζωή ήρθες μόνος σου και μόνος σου θα φύγεις.
Και το πέρασμά της στα δύσκολα θες να το κάνεις μόνος σου. Οκ! Το σέβομαι. Σ’ αφήνω. Μόνος σου. Σίγουρα θα ‘χεις τα δίκια σου. Κατάλαβες πως είμαστε όλοι αμέτοχοι στον πόνο σου. Δε θες να βλέπεις κανέναν. Δε θες να ακούς κανέναν, επειδή πρέπει ή να προσποιηθείς ότι είσαι μια χαρά ή να απολογηθείς γιατί δεν είσαι καλά.
Βοηθάνε και οι καιροί. Είναι δύσκολοι. Μια κρίση απλώνεται πάνω από το βίωμά μας. Την λένε οικονομική κατ’ ευφημισμό! Μα είναι ηθική στ’ αλήθεια. Φτιάξαμε χρυσά κλουβιά χωρίς ιδρώτα δικό μας και τώρα καταλάβαμε πως δεν αρκούν για να περάσουμε καλά. «Τα σπίτια και οι οικογένειες δε χτίζονται με ακριβές εργολαβίες σε κεντρικά σημεία της πόλης» λένε οι παππούδες!
Φοβάσαι! Δύσκολα να αποδεχτώ τον τρόπο που το αντιμετωπίζεις. Ίσως γιατί εσύ δεν είμαι εγώ. Ίσως γιατί αν ήσουν εγώ κι εγώ εσύ θα έγραφες εσύ αντί για εμένα τώρα. Δε θέλω να μου μιλάς για τα σώψυχά σου αλλά θέλω απλά να μου απαντάς όταν νοιάζομαι και σε ρωτάω αν είσαι καλά. Γιατί δλδ θα πρέπει να ξέρω απ’ έξω όλη τη σημειολογία του Eco και να αποκωδικοποιώ συμπεριφορές ανάρμοστες στην κοινωνιολογική μου φύση? Συγνώμη. Αλλά κουράζουν πια οι ιδιαιτερότητες του καθενός. Κι εγώ δε θα μπω πια σε διαδικασίες διδακτορικής έρευνας περί αντιμετωπίσεων των σχέσεών σου, όταν εσύ είσαι στις μαύρες σου! Και σε αγαπώ. Και το ξέρεις. Και ευκαιρίες σου δίνω. Αλλά Θεός δεν είμαι. Όχι γιατί δεν ξέρω να συγχωρώ αλλά γιατί κουράστηκα να σε ακολουθώ και συ να μη δίνεις δεκάρα. Τι μανία πια σε αυτόν τον κόσμο να γυρίζεις τις πλάτες σου στους μη φταίχτες γιατί απλά δε θέλεις να βλέπεις κανέναν! Τελικά, δε φαίνεται να δείχνω κατανόηση ε? Συγνώμη!
Όχι, όχι! Δεν απευθύνομαι σε σένα! Απλά να!: Να ‘χαμε να λέγαμε!
