Το πρόβλημα, λέει μία πολύ καλή μου φίλη, είναι
ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΟ! Είναι έτσι, ρε παιδί μου,
από τη φύση τους. Ελάχιστες εξαιρέσεις λόγω θέσης τους αναγκάζουν να υπερβούν
τον εαυτό τους -όχι όμως τις απαιτήσεις της ζωής- και να δείχνουν λιγάκι
διαφορετικοί. Να δείχνουν όμως. Όχι να είναι! Για παράδειγμα, στο σπίτι μας
καταλαβαίνεις ποιος πήγε σούπερ μάρκετ την εβδομάδα που μας πέρασε. Όλες οι
συσκευασίες των προϊόντων είναι γίγας! Άρα? Ο μπαμπάς! Αντίστοιχα, στης φίλης
μου της Άννας το σπίτι, όταν βλέπεις διπλές και τριπλές συσκευασίες
καταλαβαίνεις ότι πήγε ο άντρας της. Γιατί? Για να μην τους ξαναστείλεις
σύντομα. Τις προάλλες η θεία μου έστειλε τον θείο μου να αγοράσει μικρές
σουπιές να τις μαγειρέψει κι αντ’ αυτών της έφερε μία σουπιά από δω μέχρι
απέναντι με τόσο μελάνι που περίσσευε, λέει, και για τον εκτυπωτή να βγάλει
καμιά 300αριά φωτοτυπίες.... Όλες οι παραπάνω περιπτώσεις απόδειξη του: α. να
μη με ξαναστείλεις σύντομα για ψώνια β. μου μιλάς, μου εξηγείς, αλλά δεν
πολυκαταλαβαίνω τον λόγο για τον οποίο πρέπει να σε ακούσω γ. λεφτά υπάρχουν.
Εγώ τα φέρνω στο σπίτι. δ. ε όχι! δε φτάνει το μυαλό μου πού θα τα βολέψεις. Αν
δεν έχεις χώρο στα ράφια, βάλ’ τα στο πάτωμα...
Ρατσίστρια όχι, δεν είμαι. Οι
σεξισμοί ως εκ τούτου δε μου ταιριάζουν. Στους άντρες πιστεύω. Ωραίο φύλο
είναι. Καλά που υπάρχουνε να ομορφαίνουνε τη ζωή μας. Υπάρχει νόημα. Υπάρχει
παιχνίδι. Υπάρχει ενδιαφέρον. Όμως... Θα διαφωνήσω με τον Θεό. Ή με τον κάθε θεό,
μ’ αυτόν τέλος πάντων που θεωρεί τον άντρα ΙΣΧΥΡΟ φύλο... Διότι αναρωτιέμαι «Από
πού κι ως πού?». Ισχυρό σε τι? Σε δύναμη μυϊκή? Οκ! Του το δίνω! Αλλά για
εποχές caveman. Τότε ίσως και να είχε σημασία: «Άντρας κυνηγάει, γυναίκα
συλλέγει». Τη σήμερον, σας παρακαλώ πείτε μου, για ποια δύναμη μιλάμε? Που και
τη μυϊκή να μην διέθετε, όλα μια χαρά μοναχές μας, με τη βοήθεια του θεού και
της τεχνολογίας τα καταφέρνουμε. Και τα βαζάκια ανοίγουμε, που λέει ο λόγος.
Στη μηχανολογία? Οκ! Στο καζανάκι του μπάνιου που χάλασε? Στη ρόδα του
αυτοκινήτου που ξεφούσκωσε? Καλέ εδώ η γυναίκα φέρνει βόλτα ένα σπίτι από μόνο
του, θα δυσκολευτεί να αλλάξει λάστιχο στο αυτοκίνητο? Το μόνο που θα φοβηθεί
είναι μη σπάσει κανα νύχι.
Όχι δεν ισοπεδώνω,
αλλά ώρες-ώρες απορώ με τα πιο απλά πράγματα: γιατί να μην μπορεί κανείς να
συνδυάσει κινήσεις, να συνταιριάξει σκέψεις, να επεξεργαστεί ρε παιδί μου
δεδομένα και να βγάλει στο λεπτό αποφάσεις, να διαχειριστεί κρίσεις, να
καταστρώσει σχέδιο επί χάρτου και να το εφαρμόσει, να υπάρξει πανικός και να
τον εξοντώσει.
Δουλειά, δουλειά, δουλειά. Μόνο δουλειά-σπίτι-δουλειά.
Ορισμένοι δουλεύουν και υπέρ το δέον. Κι όταν γυρίζουνε στο σπίτι πρέπει να
αράξουνε να ξεκουραστούνε. Να αράξουνε μπροστά σε μία τηλεόραση. Να καθίσουνε
ξάπλα και να ταβανοσκοπήσουνε. Να τους πάρει ο ύπνος έστω και με τα ρούχα. Αυτές
είναι αντοχές?
Και όλα τα υπόλοιπα μέσα
σε ένα σπίτι πώς γίνονται? Ποιος το συμμαζεύει? Τα ρούχα ποιος τα πλένει και
ποιος τα σιδερώνει? Το φαγητό ποιος το μαγειρεύει, τα παιδιά ποιος τα διαβάζει,
τα λουλούδια ποιος τα ποτίζει, τους λογαριασμούς ποιος τους τακτοποιεί, τα
κρεβάτια ποιος τα στρώνει, τα σεντόνια ποιος τα αερίζει, τα ψώνια ποιος τα
τακτοποιεί, τα χαλιά ποιος τα απλώνει, τη διακόσμηση ποιος τη φροντίζει, το
σπίτι ποιος το ορίζει, ποιος το διοικεί, ποιος το φέρνει βόλτα τέλος πάντων? Όχι!
Απαντήσεις μεμονωμένες στα ως άνω περιστατικά δε γίνονται δεκτές. Μιλούμε για
ικανότητα συνδυαστική που συνδέεται με κέντρο λήψης αποφάσεων στον εγκέφαλο και
βρίσκεται σε εκείνο το κεφάλι που έχει μέσα κάτι χρήσιμο προς επιβίωση και όχι
απλή διαιώνιση... Θου, Κύριε!
Και να το πάω πιο πέρα: Η γυναίκα είναι φύσει και θέσει multitask. Οk? Οk? Το δεχόμαστε και το αποδεχόμαστε
αυτό. Θα παρακολουθεί τηλεόραση μιλώντας ταυτόχρονα στο τηλέφωνο, ενώ σιδερώνει
και ενώ μαγειρεύει καθώς ο γιος της της λέει το μάθημα της ιστορίας για τους Βαλκανικούς
απ’ έξω. Οι άντρες, όλα αυτά με μαθηματική ακρίβεια ή δεν θα τα κάνουν όλα μαζί
ή στην καλύτερη κάτι θα θυσιάσουν: ή το πουκάμισο στο σιδέρωμα θα κάψουν ή η
τηλεόραση ένα βουιτό θα τους φανεί ή ο γιος τους θα πει πως οι Βαλκανικοί
γίνανε το 1821 και θα συμφωνήσουν και θα το προσπεράσουν... μια φορά όλα μαζί
ΑΠΟ και ΚΛΕΙΕΤΑΙ να τα παρακολουθήσουν χωρίς παράπλευρες απώλειες. Δεν το απαιτούμε!
Το κατανοούμε. Αλλά σε καταστάσεις κρίσεις, πανικού, γιατί μια ζωή αυτοί οι «άντρηδες»
–που λέει κι η γιαγιά μου- θα πρέπει να φέρουν την καταστροφή? Γιατί θα πρέπει
να χάσουν την ψυχραιμία τους? (Θα μου πείτε ποιος την έχασε να τη βρουν
εκείνοι?) Γιατί θα πρέπει να αναστατώσουν το σύμπαν? Γιατί θα βρεθεί το πιο
απλό πρόβλημα και θα πρέπει να το θεωρήσουν το πιο σύνθετο? Γιατί να
πελαγώσουν, να τα ανακατώσουν και από πάνω να στραβώσουν?
Και επειδή η απάντηση είναι γνωστή, ίσως θα πρέπει να
συμφωνήσουμε σε αυτό που λένε: «από τότε που η γυναίκα ζήτησε ισότητα με τον
άντρα, έπεσε στο επίπεδό του...»
ΥΓ: Χρόνια μας πολλά. Ευτυχώς το προσδόκιμο στις γυναίκες
είναι μεγαλύτερο, γιατί οι χήροι δίχως χείρα βοηθείας καταντούν σαν χοίροι, ενώ
τη χήρα μια φορά «μη χειρότερα» δεν τη λες! Δυστυχώς όμως από την άλλη, γιατί
ζωή χωρίς άντρα είναι κυρία Κοκοβίκου δίχως τον Αντωνάκη της....
