Κυκλοφορώ με ένα κόκκινο στυλό. Περιφέρομαι από το γραφείο
στην κουζίνα με το μελάνι της σουπιάς στα χέρια. Το χαράζω πάνω σε κόλλες
λευκές, μουτζουρωμένες, πάω να φτιάξω καφέ και εναποθέτω το όπλο του θαλάσσιου
μαλακίου δίπλα στον πάγκο! Εκεί, για να μην ξεχνώ ποτέ ποια είναι η δουλειά
μου! Αφήνω τα ίχνη του σε προσπάθειες άκαρπες, μυαλών που πετάνε ή που ορμάνε,
μυαλών που δυσανασχετούν να χωρέσουν την ύπαρξή τους και τη φαιά ουσία τους σε
πέντε αδιάφορες αράδες μιας κόλλας αναφοράς. Άλλοτε διαγράφω την ουσία και
αφήνω ό,τι φαιό υπάρχει. Άλλοτε διαγράφω το φαιό, μπας και λάμψει από μόνη της
η ουσία! ΝΟΜΙΖΩ πως μιλάει ασυνάρτητα κι άλλοτε τη βρίσκω φλύαρη. Προτιμώ την
ανυπαρξία της πού και πού. Τα χέρια μου, όπως εκείνα του δολοφόνου, βουτηγμένα
στο κόκκινο μελάνι, όπως εκεινού στο αίμα, μόλις σκότωσαν ιδέες έστω και
στείρες, έστω και λειψές.
Χα! Προτιμώ τη σιωπή. Μην πεις, μη μιλήσεις, μην ξεστομίσεις
σκέψεις κουτσές, μισές, ανολοκλήρωτες, σκέψεις με ειδικές ανάγκες. Εδώ, στο
κατάστημά μου, μου είπανε πως πρέπει να
πουλάω το υγιές, το ολοκληρωμένο, το αφράτο και το του αναγεννησιακού
ιδεώδους ιδεατό. Το τροφαντό, το γεμάτο, το μεστό από νοήματα και ιδέες, από φωνές
που έχουνε πολλά και σπουδαία να πουν. Αν καταθέσεις κάτι λιγότερο, κάτι
αποστεωμένο, κάτι λιποβαρές θα σε αποκλείσω. Θα κάνω μια «χρατς!!!» και θα σε
διαγράψω. Θα τραβήξω μια γραμμή, για να σε προκαλέσω να την υπερβείς, να
υπάγεις παρακάτω. Μα το στυλό είναι παράλληλα και μυτερό και ενίοτε χαράσσει,
αφήνει ίχνη, γρατσουνιές ανίατες στο χρόνο. Πληγώνει μυαλά, χαλάει καρδιές,
προκαλεί συνοφρυώσεις πάνω από τα μάτια, θαλασσοταραχές και καταιγίδες μέσα στα
μάτια. Και όχι. Δε μου φτάνει το στυλό στο χέρι. Έχω κι άλλο, μέσα στο στόμα.
Μαλλιάζει. Κόκαλα δεν έχει μα κόκαλα τσακίζει. Λύνεται, δένεται, πάει ροδάνι,
στάζει φαρμάκι... Mea culpa! Δεν το θέλω. Δεν το κάνω φύσει, μα θέσει. Μα η θέση μου,
πολλές φορές καθορίζει τη φύση μου. Και εκφυλίζεται η πρόθεση, ξεφτιλίζεται η
διόρθωση.
Κουσούρι το λένε. Κι είναι το κατεξοχήν ίδιον του δασκάλου.
Στην αρχή του το παρουσιάζουνε ως δουλειά του: να διορθώνει-να πνίγει φωνές.
Μετά του το τονίζουν ως υποχρέωσή του. Στη συνέχεια εκείνος το εκλαμβάνει ως
δικαίωμα. Και τέλος, το λούζεται ως καταδίκη.
Αθώος ή Ένοχος?
