Η δράση του ξε-

Ισχύει. Πιο εύκολα γκρεμίζεις παρά χτίζεις! Με περισσότερο μεράκι στολίζεις, παρά ξεστολίζεις. Με πιο πολύ κόπο συγκρατείσαι στις αμαρτωλές λιχουδιές παρά ξεκάνεις τα μελομακάρονα από την πιατέλα. Πιο ευχάριστα ξεδίνεις, παρά συμμαζεύεσαι. Πιο απρόσεχτα ξεστρώνεις παρά στρώνεις. Πιο αργά φουσκώνεις παρά ξεφουσκώνεις. Πιο γρήγορα ξεφλουδίζεις παρά μαυρίζεις. Πιο ευχάριστα ξεσαλώνεις παρά δεσμεύεσαι και γενικά πιο...ξε- παρά... ό,τι δεν έχει ξε-....Ξεκάνεις, ξεβολεύεις, ξετρυπώνεις, ξεκουμπώνεις, ξεκλειδώνεις, ξεμοναχιάζεις, ξεπροβάλλεις, ξεκουρντίζεις, ξεκαθαρίζεις, ξεφεύγεις, ξεμπερδεύεις.... όλα ξε-!

Ένα τέτοιο ξε- ακολουθούν τα μεθεόρτια. Πριν τις γιορτές ο χρόνος συμβάλλει στην αδημονία. Όλα πάνε αργά, ακόμη κι αν βιάζονται. Η προετοιμασία είναι γεμάτη όρεξη σαν το μικρό παιδί που λαχταράει μια σοκολάτα. Το χάλασμα όμως? Τα χαλάσματα και τα ερείπια παίρνουνε αξία μόνο εάν τα δώσεις επίσης χρόνο. Εάν τα πιέσεις και τα συμπιέσεις θα είναι ανάξια λόγου στην «μπαζωμένη» σου ζωή! Θα είναι απλά οι βιαστικές κινήσεις που θα χαλούν ό,τι πάσχισες να κάνεις με πολύ κόπο, χωρίς φόβο και με περισσό πάθος. Το ξε- έπεται πάντοτε οποιουδήποτε που δεν έχει ξε-. Το ξε- έρχεται πάντοτε δεύτερο και καταϊδρωμένο. Ένα ξε- δεν υφίσταται εάν δεν προηγηθεί το δημιουργικό κομμάτι. Ένα ξε- μοιάζει με την αγελάδα που, ενώ την αρμέγεις επί πολλή ώρα, δίνει μια κλοτσιά στον κουβά και του χύνει το γάλα! Ωστόσο τα ξε- μπορεί να χρειάζονται για να κρατούν τις ισορροπίες. Ό,τι κλειδώνει πρέπει να ξεκλειδώνει, ό,τι φουσκώνει πρέπει να ξεφουσκώνει και ό,τι κουμπώνει να ξεκουμπώνει. Μπορεί όμως το ξεκλείδωμα στην τελική να είναι δυσκολότερο από το κλείδωμα και μπορεί το ξεκαθάρισμα να κρατάει περισσότερο από το μπλέξιμο. Ίσως μερικές φορές  το να δέσεις έναν κόμπο είναι ευκολότερο από το να τον ξελύσεις. Αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις γνωρίζεις καλά πως ό,τι δε λύνεται σε λίγο χρόνο, απλά κόβεται ακαριαία και άπαξ δια παντός!

Ήμουν ξεκάθαρη?


Αλλά τώρα που το σκέφτομαι ισχύει και το της παροιμίας...ό,τι γράφει, δεν ξεγράφει:

Του Αγίου (Οινο)Πνεύματος

Αυτός ο φίλος που ευφραίνει καρδίας και βολτάρει στο λαρύγγι του καθενός με διάφορες παραλλαγές ως οίνος (εκκλησιαστικά), ως κρασάκι (παρεΐστικα), ως ποτάκι (διασκεδαστικά), ως ρετσίνα (πανηγυρικά), ως ρακή (κρητικά), ως ουζάκι (ορεκτικά), ως τσιπουράκι (ανδροκρατουμενικά-μακριαποτηγυναικομουρμουρά) συμβάλλει κατά πολύ τις Άγιες ή διαβολικές ημέρες των εορτών, των επίσημων τριημέρων, διημέρων, εβδομάδων (Μεγάλων και μικρών)  και όχι μόνο, ώστε να ξεφύγεις από την ρουτίνα της καθημερινότητας.   

Βγαίνει ο χρόνος, μπαίνει ο επόμενος, βγαίνει ο χειμώνας, μπαίνει η άνοιξη, πατάς τα τριάντα, γεννάς τον γόνο σου, τον κλώνο σου, γιορτάζεις το όνομά σου, συναντάς τους φίλους σου, θέλεις να τα τσούξεις μόνος σου, δε μαγείρεψες απόψε και «πάμε έξω να τα πούμε και να τα πιούμε», να πάνε τα φαρμάκια κάτω, να ανέβει η διάθεση επάνω, να ευχηθείς στην υγειά μας, να τσουγκρίσεις το ποτήρι, να βάψεις τον πάτο άσπρο, να ξεχάσεις τον έρωτα που σε πλήγωσε, να θυμηθείς τα παλιά που περάσανε, ώσπου να αρχίσουν τα παρατράγουδα...

...και να μιλάει το κρασί από μόνο του, να σε στολίσει η γυναίκα σου που γύρισες στο σπίτι μόλις εκείνη ξύπνησε και να καταλάβεις ότι δεν είχε και πολύ νόημα που έπινες τσίπουρα με τους φίλους μόνος σου χωρίς εκείνη, γιατί τα ακούς τώρα μαζεμένα.

Και τι έγινε? Το κρασί είναι η αφορμή. Είναι γιορτή. Οι γιορτές μισούν τη μοναξιά. Μαλώσανε εδώ και χρόνια. Αποζητούν τις συντροφιές, γυρεύουν αγκαλιές. Μπροστά σε αναμμένα τζάκια με ένα κρυστάλλινο Βοημίας, γύρω από υπαίθριες μακεδονικές φωτιές με ένα πλαστικό μιας χρήσεως, στο λίγων τετραγωνικών ταβερνείο μέσα σε ένα γυάλινο διαφημιστικό ρετσίνας Μαλαματίνα, στην αμμουδιά που σκάει το κύμα και στο βότσαλο που προσπαθείς να στηρίξεις την ψάθινη παρακμιακή καρέκλα με πάγο που λιώνει στο λεπτό υπό 40^ο C... κρασί και άγιος ο Θεός!

Έτσι αποχαιρετάς ή υποδέχεσαι το χρόνο, το χειμώνα, τη βροχή, τη μούχλα, τον ήλιο ή το φεγγάρι, το κρύο ή τη ζέστη. Έτσι αγαπάς και δείχνεις ότι χαίρεσαι την παρέα, τους φίλους, τη γιαγιά που σε μεγάλωσε, τον θείο που σε χαρτζιλίκωνε, όταν ήσουνα μικρός. Έτσι αποδέχεσαι και τη νέα ρυτίδα που έκανε την εμφάνισή της άμα τη ενάρξει του καινούργιου έτους στα γενέθλιά σου.

Κι ο γέρος χρόνος, με πλάτη γυρισμένη, με διάθεση γερασμένη, με σκέψη κουρασμένη, διαλυμένη, άλλοτε δικαιωμένη και άλλοτε συνυφασμένη με ελπίδες σκοτωμένες, ματωμένες και χαμένες, φορτώνει το δισάκι του στον καμπουριασμένο του ώμο και με αργόσυρτα βήματα σου κλείνει το μάτι καθώς βγαίνει από την πόρτα. Και επαναλαμβάνεις την ίδια επωδό: «Μα πέρσι τέτοιος καιρός δεν ήτανε που τα πίναμε? Που είχε πάει 9.00 μ.μ. και δεν είχε ακόμη νυχτώσει? Πώς πέρασε έτσι ο καιρός? Η χρονιά φέτος έφυγε γρήγορα».

Στο μεταξύ στην καλαθούνα γκρινιάζει το μούλικο. Έχει απαιτήσεις, λες και το ξέραμε από χθες! Ποια είναι η μάνα του? Ποιος το παράτησε στην πόρτα? Τι θέλει τώρα? Γιατί κλαίει? Γιατί δε λέει? ΑΓΝΩΣΤΟΝ! Τα ερωτηματικά πολλά, τα ερωτήματα περισσότερα, τα ζητήματα που προκαλεί πάμπολλα! Ποιος θα το θρέψει ελπίδα, ποιος θα το ταΐσει κουράγιο, ποιος θα το ποτίσει πίστη, αγάπη, ευτυχία, ευλογία, χαρά, γέλιο, αντοχές, ανοχές, ενοχές!

Έχει ένα σημείωμα καρφιτσωμένο στο μαξιλαράκι του:

Ο ΦΕΤΙΝΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΠΕΡΑΣΕ ΑΝΕΠΙΣΤΡΕΠΤΙ.

ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΠΙΑ. Ο ΓΕΓΟΝΕ, ΓΕΓΟΝΕ.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΛΕΟΝ!

Καλοκαιράκι μικρό και γλυκό μου γεια σου! Γνωρίζουμε όλοι πως η ανατροφή ενός παιδιού είναι η δυσκολότερη υπόθεση. Και η ανατροφή απαιτεί καλή διάθεση, ευγενείς συμπεριφορές, ευσταθές και όχι κλονισμένο νευρικό σύστημα, γερό στομάχι, άρρηκτες σχέσεις με τη λογική, χαλκέντερες προσπάθειες, αγχίστροφες προσωπικότητες...

Ω με συγχωρείτε! Από το ένα θέμα στο άλλο! Ήπια λίγο παραπάνω και μιλάει το κρασί... Χικ!

Καλό Καλοκαίρι!

Πάει (κι) ο καινούργιος χρόνος...

Τινάζει τις χρυσόσκονες και τα τυχερά φλουριά του σε μια σκονισμένη αισιοδοξία θαμμένη κάτω από τόνους λάσπη και μελαγχολία. Ρόδια. Όσα τα σπόρια του, τόσες οι τύχες του. Καρύδια. Όσοι οι καρποί, τόσες οι ευχές. Πορτοκάλι. Με γεύση ξινής γλύκας ή γλυκιάς ξινίλας (αναλόγως την οπτική!) και φλούδες μανταρίνι ξεροψημένες στη σόμπα μαζί με καψαλισμένες φέτες χωριάτικου ζυμωτού ψωμιού. Η τσαγιέρα σφυρίζει σαν το Βεζούβιο, έτοιμη να εκραγεί από το χοχλασμό του βραστού βουνίσιου τσαγιού.

Δίπλα στη φλόγα, πλάι στο τζάκι, ζεσταίνεις την ελπίδα σου παρέα με τα χνώτα που το ‘σκασαν από τη φάτνη του θείου βρέφους. Πετάς στη φωτιά τις τσακισμένες αναμνήσεις. Την τρέφεις με κάτι κουρασμένες ηθικές. Μόνο για προσανάμματα αξίζουν, να ζεστάνουν τα νεογέννητά σου οράματα. Ο Άγιος Βασίλειος με άδεια τη λινάτσα σού κλείνει το μάτι καθώς με το ένα πόδι είναι πια στη γνωστή κούτα της αποθήκης και ο χιονάνθρωπος λιώνει στην ιδέα και μόνο του επερχόμενου Τριωδίου που ξεπροβάλλει δειλά-δειλά στον ορίζοντα χρόνο. Αυτόν που ορίζει. Αυτόν που καθορίζει και χωρίζει το έτος σε κομμάτια. Το συνθλίβει, άλλοτε πάλι το συντρίβει. Ενίοτε το τσακίζει και το θρυμματίζει. Το κόβει σε φέτες και το μοιράζει σε περιόδους νεκρές, μακρές και βραχείες. Σε εποχές όπου η φύση πεθαίνει ή κοιμάται σε νάρκες χειμερίες που απαγορεύεται να πατήσεις για να μην εκραγούν. Σε εποχές όπου ο χρόνος ξυπνάει, η γη εκτός από το να γυρίζει, επίσης γεννάει. Ομορφαίνει. Ανθίζει. Ξεραίνει. Φρυγανίζει. Φθίνει. Και πάλι από την αρχή...

«Σταμάτα γη να γυρνάς με εντολή του χρόνου! Θέλω να κατέβω. Θέλω να παγώσεις! Κι εσύ και ο εντολέας σου! Φτάνει! Μπέρδεψες τα πάντα λόγω κεκτημένης ταχύτητας»:

Λαμπιόνια στα δέντρα, μπλεγμένα με γαϊτάνια, κρυμμένα κάτω από μάσκες που τρομάζουν τα κακά πνεύματα οδεύοντας στο Γολγοθά με το Σταυρό στην πλάτη, ώσπου η φύση να Αναστηθεί μαζί με την  καρδιά σου, ώσπου να κάνεις βουτιές στα καταγάλανα νερά, να πιεις κρασί στα πανηγύρια και μετά από ένα ολόγεμο αυγουστιάτικο φεγγάρι με σάρκα ηλιοκαμένη τη σάκα στον ώμο και μπρος στην τάξη σου για μάθημα μετρώντας αντίστροφα τις μέρες για την πιο χαρούμενη γιορτή του χρόνου. Διακοπές. Κύκλος. Ζωή. Θάνατος. Γέννα. Γέννηση. Αναγέννηση. Αναμονή. Υπομονή. Καρτερικότητα. Ελπίδα.

Ζαλίστηκα!

Πάλι κύκλους κάνει. Πάλι την ίδια τροχιά διαγράφει. Κυκλικά? Όχι! Σπειροειδώς? Ναι! Ξαναγυρίζεις εκεί από όπου ξεκίνησες αλλά με ένα χρόνο συν στην πλάτη και μια ρυτίδα συν στο πρόσωπο. Έρχεται, φεύγει, κινείται κι εσύ στάσιμος. Προόδευσες σε σχέση με πέρσι? Έκανες ένα βήμα πιο πέρα? Ή νιώθεις να μένεις στην ίδια τάξη στάσιμος και μετεξεταστέος...?? Η τροχιά που διαγράφει η ζωή δεν είναι ποτέ ίδια. Μας φαίνεται. Αλλά δεν είναι! Κι ακούς κι εκείνες τις κενές δηλώσεις από τις παλιές παστρικές: «Τι είναι οι γιορτές? Μια ιδέα»...

        Ο Αϊ-Βασίλης φεύγει με άδεια τη λινάτσα. Πιο ελαφρύς στο σάκο έχει αναλάβει μια αποστολή: να τον ξαναγεμίσει με ένα δώρο κοινό για όλους χωρίς διακρίσεις και εξαιρέσεις. Δώρο που το δικαιούνται όντως όλοι και πιο πολύ οι άνθρωποι που είναι μόνοι, χωρίς ένα χέρι να πιάνουν τα βράδια, χωρίς μια αγκαλιά να τρυπώνουν για χάδια, χωρίς δουλειά να κάνουν όσα εύχονται και ονειρεύονται ανάμεσα στο ζην και στο ευ ζην.  

Καλή χρονιά στους Μόνους...

...αλλά και στους Μοναδικούς!.. δηλαδή σε Όλους!

Με λένε χρόνο! Θες να γίνουμε φίλοι?

Με λένε χρόνο! Με γνωρίζουν όλοι. Με σέβονται πολλοί, με περιφρονούν περισσότεροι, με αποζητούν σχεδόν οι πάντες, με βιώνουν απαξάπαντες!   

Λειτουργώ ως υποκείμενο στις πράξεις των άλλων. Σφετερίζομαι τις δράσεις των ανθρώπων: Εκείνοι δρουν, αλλά εγώ δικαιώνω. Εκείνοι έχουν δίκιο, αλλά εγώ θα το δείξω. Εκείνοι πονάνε, αλλά εγώ γιατρεύω, γιατί εγώ είμαι ο καλύτερος γιατρός. Εκείνοι αγχώνονται, γιατί εγώ «περνάω». Και συνήθως δεν περνάω απλά, αλλά τρέχοντας! Τρέχω! Και μαζί συμπαρασύρω κι εκείνους! Αγώνας δρόμου η ζωή! Και πιέζω! Επείγω! Ναι! Ναι! Το παραδέχομαι, το ομολογώ! Ορκίζομαι! Και σαν φύγω... πίσω δε γυρίζω. Γι’ αυτό δεν πρέπει να χαθώ έτσι, ανεκμετάλλευτος! Μόνο ο καιρός έχει γυρίσματα. Ο χρόνος? Εβδομάδες. Μα δε μπορώ να φέρω όσα φέρνει η ώρα.

        Να με λυπάσαι! Ακούς? «Φείδου χρόνου» έλεγαν οι πρόγονοί σου. Γιατί ως χρόνος είμαι χρήμα. Μη με σπαταλάς! Και να προσέχεις τα πράγματα που κάνεις και σου τρώνε άσκοπα το χρόνο σου. Σου παίρνουν από το χρόνο σου, πολύ ή λίγο, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι θα μπορούσες να ροκανίσεις αλλού αυτόν το χρόνο. Το σκοτωμένο χρόνο. Κι εσύ, εκεί που πρέπει να τον αφιερώσεις, τον τσιγκουνεύεσαι. Ξοδεύεις το χρόνο σου για άσκοπους λόγους, για χαζά πράγματα. Παραπονιέσαι συχνά ότι δεν έχεις χρόνο. Γιατί? Ποιος σου τον έκλεψε? Εσύ δεν τον κατανέμεις? Εσύ δεν τον κουμαντάρεις και τον προγραμματίζεις? Πώς? Σου τον τρώνε οι άλλοι? Ποιοι? Αυτοί που έβαλες ΕΣΥ στη ζωή σου προφανώς! Αλλιώς, θαρρώ, πως θα τους άφηνες έξω από αυτήν.  Τι είναι? Μπλέξιμο? Πολύπλοκο το θέμα που ανοίγω? Το ξέρω, και? Τι θες? Να μη συζητήσουμε γι’ αυτό? Μου λες δλδ πως όταν δεν συζητάς για κάτι, τότε αυτό δεν υπάρχει? Εθελοτυφλείς!

Εκεί που πρέπει να δώσεις χρόνο, γιατί δε δίνεις? Υπάρχουν πράγματα και καταστάσεις που χρειάζονται, που θέλουν χρόνο. Αλλά εσύ παραπονιέσαι μονίμως πως δεν έχεις χρόνο. Ευτυχώς όμως κάποιοι έχουν. Κοίτα να κάνεις το ίδιο κι εσύ. Ακολούθα τους! Κάτι παραπάνω θα ξέρουν από σένα. Να εξοικονομείς χρόνο, μόλις αδειάσεις, μόλις ξελασκάρεις! Πώς το λένε? Γιατί όσο κι αν μετράς τις μέρες και τους μήνες, τα χρόνια θα φύγουν.

Και μην αφήσεις κανέναν να σου την πει γι’ αυτά που έκανες και γι’ αυτά που δεν έκανες στο σωστό χρόνο. Βγες! Παίξε! Τρέξε! Ερωτεύσου! Και μη σε νοιάζει ποιον και πόσο χρονών είναι, είσαι, γιατί ο έρως χρόνια δεν κοιτά.  Και κάν’ το τώρα που δε σε πήραν δα και τα χρόνια!

        Και μην αναβάλεις για του χρόνου αυτό που μπορείς να κάνεις τώρα. Φέτος. Μόνο να εύχεσαι να είμαστε καλά και να είμαστε μαζί και του χρόνου, όπως είμαστε χρόόόόνια και ζαμάνια τώρα, από τα πέτρινα εκείνα χρόνια. Θυμάσαι? Κι όταν μεγαλώσεις και αναπολήσεις απλά τα παλιά τα χρόνια κι όλα όσα έκανες προ αμνημονεύτων χρόνων, να μιλάς για φιλίες, για σχέσεις που άντεξαν στο χρόνο και για πράξεις που έγιναν εν ευθέτω χρόνω.

        Κι αν καμιά φορά χάσεις την αίσθηση του χρόνου, δε ‘ν’ κακό! Τότε πάει να πει πως ζεις τη στιγμή και παρατείνεις το χρόνο. Του δίνεις χώρο. Μου δίνεις χώρο. Χώρο σε μένα, ευκαιρίες σε σένα. Και έχεις λόγο ύπαρξης. Και μην ξανακούσω δικαιολογίες πως δεν έχεις ελεύθερο χρόνο και τέτοια! Δεν υπάρχει σκλαβωμένος χρόνος! Ο χρόνος είναι εν τη γενέσει του ελεύθερος. Όχι πολιορκημένος. Διατίθεται όπου δίνουμε προτεραιότητα!  Πήρες είδηση πως ο λόγος σου ξεκινάει με τη φράση: «Ελλείψει χρόνου...»? Όλες σου οι δικαιολογίες για όσα δεν κάνεις ξεκινούν από αυτήν την ηλίθια φράση! Ο χρόνος είναι δικός σου. Ολάκερος. Μόνο δικός σου! Καράβι είναι ο χρόνος κι εσύ ο καπετάνιος. Σε πάει, σε ταξιδεύει κι εσύ κάθεσαι στο τιμόνι του και πιλοτάρεις. Με το πέρασμα του χρόνου μαθαίνεις να τον χειρίζεσαι καλύτερα.

        Κάνε έναν απολογισμό και θα δεις! Στα παιδικά σου χρόνια ήσουν ανέμελος. Όταν άρχισαν να περνούν τα χρόνια άρχισες να σκαρφίζεσαι διάφορα για την εξοικονόμηση του χρόνου σου. Οι αντοχές σου άρχισαν κι αυτές να λιγοστεύουν. Οι υποχρεώσεις σου, αντιστρόφως ανάλογα να αβγατίζουν και να πληθαίνουν. Έπαψες να δίνεις χρόνο ανοχής στα πράγματα. Άρχισες να εκνευρίζεσαι με το παραμικρό. Ευτυχώς όμως που ο χρόνος διδάσκει. «Τα χρόνια φέρνουν φρόνια» λέει ο λαός κι αρχίζεις και καταλαβαίνεις γιατί έχεις κάνει τη ζωή σου fast food. Βορά στο στόμα των αδηφάγων. Θέλεις κι απαιτείς να γίνουν όλα σε χρόνο μηδέν, σε χρόνο ρεκόρ, σε χρόνο dt! Γιατί? Θα γίνεις κάποτε παρανάλωμα του χρόνου και συν τω χρόνω θα μετανοήσεις αλλά δε θα μπορείς να γυρίσεις ούτε εσύ, ούτε τον χρόνο πίσω.  

Θα πλησιάζει ο χρόνος για να μας αφήσεις χρόνους και θα τρομάζεις, θα μετριάζεις αλλά θα ‘ναι αργά! Γιατί θα τα ‘χεις φάει πια τα χρονάκια σου, θα ‘χεις πολλά χρόνια στην πλάτη σου, χωρίς να έχεις εκμεταλλευτεί τις στιγμές. Θα μετράς μοναχά ρωγμές, αιχμές και παρακμές! Ο χρόνος θα αυλακώσει το πρόσωπό σου με ανεξίτηλες ρυτίδες που εσύ θα καλύπτεις με ψιμυθιώματα και ακριβές γέλες! Θα αρνείσαι να συμφιλιωθείς με το χρόνο και χρόνο με το χρόνο θα προσπαθείς να ξεγελάσεις το χρόνο! Χα! Ας γελάσω! Ποιον? Εμένα! Τον αδίστακτο χρόνο! Εμένα τον πανδαμάτορα χρόνο! Που απαλύνω ωστόσο τις πληγές! Δεν ξεγελάς το χρόνο με τέτοιες αυτ-απάτες! Τον εαυτό σου μπορεί. Το χρόνο ποτέ!

        Δώσε πίστωση χρόνου τώρα! Τώρα που μπορείς και άσε ορισμένα πράγματα που θέλουν το χρόνο τους να γίνουν σε απρογραμμάτιστο, σε απροσδιόριστο χρόνο. Νιώσε πώς είναι να είσαι εκτός τόπου και χρόνου για όσο χρόνο θες. Χαλάρωσε λίγο και κάνε κάτι ακόμα και σε ακατάλληλο χρόνο. Έτσι! Για να νιώσεις τη διαφορά! Αλλά πρόσεξε μην πληρώσεις ακριβά τις ετεροχρονισμένες σου κινήσεις, γιατί όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου θα θεωρηθείς όλβιος μόνο όταν σιγουρευτείς πως η μοίρα δε σου ‘πε κατάμουτρα «Κακό χρόνο να ‘χεις»!

        Γιατί η συνειδητοποίηση του χρόνου, είναι χρόνιο πρόβλημα και η φιλοσοφία του χρονοβόρος διαδικασία. 

Θα γίνουμε φίλοι? Τι λες?