Αντικείμενα vs Υποκείμενα

Μην το κόβεις! Είναι κρίμα. Λύσ’ το. Μην το πετάς. Άσ’ το! Μπορεί να σου χρειαστεί. Μην το σκίζεις. Ωραίο είναι. Κράτα το! Μάθε να εκτιμάς ακόμη και την ύπαρξη των πραγμάτων. Των αντικειμένων. Των «σπάγκων»...

Υπάρχουν τα πράγματα? Πώς γίνεται να υπάρχει κάτι, όταν δεν αναπνέει. Υφίστανται τα αντικείμενα? Εάν υφίσταντο θα λέγονταν υποκείμενα. Και αυτά που ενεργούν, γιατί λέγονται υποκείμενα? Σε ποιον υπό-κεινται. Αφού ενεργούν. Έχουν νου, γνώση, γνώμη, κρίση, ένσταση, ένταση, τάση και υπόταση καμιά φορά. Μήπως υπό-κεινται στα αντι-κείμενα?

Τα αντικείμενα δεν σκέφτονται, απλά χρησιμεύουν. Χρησιμεύουν, άρα υπάρχουν? Τα αντικείμενα συνδέονται με τις ζωές όλων μας. Και να μην είσαι φετιχιστής, θα συγκινηθείς, εάν ανακαλύψεις πως η μαμά σου κράτησε τις πρώτες σου ζωγραφιές από το νηπιαγωγείο, θα κοντοσταθείς, όταν ψάχνοντας κάτι άλλο, θα ξεθάψεις εκείνο το φουτεράκι που φορούσες στην Α’ του Δημοτικού και με το οποίο πόζαρες σε κάτι ξεθωριασμένες φωτογραφίες, θα κάνεις flash back σαν πιάσεις στα χέρια σου μια παλιά σου κούκλα, ένα ξεχαρβαλωμένο αυτοκινητάκι.

Ενδεχομένως σε φάσεις οικονομικής δυσπραγίας να τα επαναχρησιμοποιήσεις εσύ ή κάποιος γνωστός σου. Τα πράγματα είναι πράγματα. Είναι υλικά και ψυχή δεν έχουν. Ψυχή τα δίνουμε εμείς, γιατί τα μπλέκουμε στην καθημερινότητά μας, με άλλα λόγια στη ζωή μας και τα κάνουμε επεκτάσεις της έωλης ύπαρξής μας από ανάγκη να αισθανθούμε πως κουβαλάμε ιστορία, γιατί αποκτήσαμε, χτίσαμε, αγοράσαμε, δημιουργήσαμε και άρα… Υπήρξαμε!

Όμως η επικινδυνότητα να γυρίσει όλο αυτό vice versa δεν είναι μικρή:  

Να σε κρατάει δέσμιο ένα παλιό παλτό στη ντουλάπα που με μαθηματική ακρίβεια δεν θα ξαναφορέσεις ποτέ, μα μόνο χώρο στα λίγα πολύτιμα τετραγωνικά του μικρού σου διαμερίσματος πιάνει.

Να σου στριμώχνουν την άνεση στην αποθήκη σου στοιβάζοντας ένα ανάπηρο παρελθόν μιας κολλημένης ζωής σε παρωχημένες ευτυχίες πράγματα τραυματισμένα και λειτουργικά ευνουχισμένα.

Να σε εγκλωβίζει η τράπεζα σε τέσσερα ντουβάρια μιας υποθηκευμένης επίπλαστης ευτυχίας που μπερδεύτηκε στο εγκεφαλικό σου λεξικό και σύγχυσε τις έννοιες «σπίτι» και «σπιτικό» που γεννάει ο φόβος των απλήρωτων δόσεων που επί της ουσίας είναι ανεκπλήρωτων ανθρωπίνων σχέσεων… 

Και οι αντίλογοι πολλά θα πουν. Οι εύθικτοι πολλά θα ισχυριστούν. Και κατά βάθος όλοι ξέρουμε πως τελικά ούτε δυο μέτρα δε μας αναλογούν. Ωστόσο θα διεκδικήσουμε τους κόπους και τους μόχθους μιας ζωής: ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας, ένα κομμάτι γης για τα γεράματα, μια μικρή παρακαταθήκη για τα παιδιά μας και τέλος πάντων υπάρχουν «εκείνοι» που προτιμούν να κλαίνε μέσα σε μια λιμουζίνα, παρά να γελάνε πάνω σε ένα ποδήλατο, αλλά και οι «άλλοι» που ισχυρίζονται ότι οι άνθρωποι φτιάχτηκαν για να αγαπιούνται και τα πράγματα για να χρησιμοποιούνται και πως ο λόγος που ο κόσμος βρίσκεται σήμερα σε χάος, είναι επειδή τα πράγματα αγαπιούνται, και οι άνθρωποι χρησιμοποιούνται!

Το χειρότερο είναι τα λόγια σου να λένε αυτό που λένε και οι «άλλοι», αλλά η ψυχή σου να μην έχει αποδεσμευτεί ποτέ από αυτό που προτιμούν «εκείνοι». Δεν είναι κακό! Αλλά παραδέξου το! 

Ένα Υποκειμενικό Αντι-κείμενο

Τα Υπο-κείμενα είναι:

Λέξεις, έξεις, σκέψεις

που

ξεστομίζονται, χαράσσονται, τυπώνονται.

Από

το στόμα μου, το μυαλό μου, την ορμή μου

στην

ψυχή μου, την καρδιά μου, στο χαρτί μου.

Κάθε

μέρα, κάθε στιγμή, κάθε ώρα.

Στη

δουλειά, στο σπίτι, στην ενδιάμεση διαδρομή.

Μόνη, με άλλον, με άλλους.

Φίλους, γνωστούς και αγνώστους.

Για να

εκφράσω, να πληροφορήσω, να επικοινωνήσω.

Ακόμη και

κουρασμένη, ζαλισμένη, αφηρημένη.

Επειδή

ελευθερώνομαι, εκστασιάζομαι, ενθουσιάζομαι.

Με

ανθρώπους, καταστάσεις, γεγονότα.

Που

γίνανε, γίνονται, μπορεί να γίνουν.

------------------------------

Άλλα Υπο-κείμενα είναι:

Υποψήφιες καταστάσεις,

 δυνάμει συμβάντα,

προσχεδιασμένα μελλούμενα,

που

κατέκτησαν κάποιες γραμμές στην ιστορία,

βρίσκονται σε τροχιά μονόδρομης πορείας,

εγκλωβίζονται σε κασσάνδρειες  προβλέψεις.

Και

γεννάνε

σκέψεις,

γίνανε

θέσεις,

γνωρίσανε

κρίσεις,

κριτικές, αντιθέσεις.

Λέξεις! Σκέψεις! Γνώσεις!

...και Άγνοιες!

Αγνές και επικίνδυνες!

----------------------

Υπο-κείμενο το Εγώ:

Τρυπώνω σε ματωμένες καρδιές που ζητάν στοργή.

Υποκλέπτω ψιθυριστές ματιές που πετάν οργή.

Καταλαβαίνω σπασμωδικές κινήσεις χωρίς επιλογή.

Γελάω, κλαίω, θυμώνω, ηρεμώ και πάλι από την αρχή.

Περιστρέφονται σαν αέναοι δορυφόροι γύρω απ’ τη φαιά μου ουσία

ιδέες,

μου πήραν την ενέργεια

οι ιδέες

και γίναν Υπο-κείμενο..

και...

----------------------------

σαν σίφουνες στροβιλίζουν,

αεικίνητες πιρουέτες μπαλαρίνας,

χορεύουν; σαρώνουν; εκπέμπουν;

Τα πάντα!

Οι ιδέες δεν είναι πάντα φωτεινές.

Κάνουν τις σκέψεις σκοτεινές.

Καταστρέφουν ζωές, οικογένειες, γενιές.

Ζαλίζουν ηρεμίες,

 ταράσσουν γαλήνια νερά,

σείουν επαναπαυμένα βολέματα.

Οι ιδέες γυρίζουν σαν να ‘ναι πάνω σε φτερό ανεμόμυλου,

μπερδεύονται με τις σκέψεις, τις κρίσεις και τις λέξεις.

Ξεστομίζονται, πέφτουν πάνω σε τοίχο!

Άλλοτε τον τρυπούν και βγαίνουν απ’ απέναντι

κι άλλοτε πέφτουν κάτω.

Ποιος να μαζέψει τις σκέψεις μου απ’ το πάτωμα;

Και να τις κάνει τι;

Δεν πουλάνε πια οι σκέψεις ούτε οι ιδέες, ούτε οι λέξεις!

Απλά κουράζουν.

Έχουν δυαδική φύση,

δημιουργούν προβλήματα αλλά δίνουν και λύσεις

σε ταξιδεύουν μακριά αλλά και προσγειώνουν συνειδήσεις,

χτίζουν ελπίδες  αλλά γκρεμίζουν και όνειρα,

νοσταλγούν πατρίδες αλλά και ξενιτεύονται,

εμπνέονται οδύσσειες και πολεμούν για πουκάμισα αδειανά,

έχουν αίσθηση, κάποτε συναίσθηση,

αλλά έχουν και αισθήσεις, και ψευδαισθήσεις, και παραισθήσεις.

Ανεβάζουν τον πήχη στις βλέψεις μου,

γκρεμοτσακίζουν τους στόχους μου απ’ τα βράχια,

αγκαλιάζουν τη μοναξιά μου

παρηγορούν τις απογοητεύσεις μου.

Οφού!!!!

 «Σταμάτα πια να σκέφτεσαι!» φωνάζουν όλοι!!!

Μα γιατί; Είναι κακούργημα;

«Είναι!

Όταν οι σκέψεις εποφθαλμιούν την ηρεμία στο στομάχι σου...

Όταν διεκδικούν την ηρεμία από τα νεύρα σου...

Όταν αποσπούν τον ύπνο από τα βράδια σου.»

Σταματώ να σκέφτομαι.

Πότε?

Όταν πέφτω για ύπνο και ονειρεύομαι.

Τελευταία όμως κοιμάμαι όρθια!

-Είναι που βιάζομαι να κάνω όνειρα που μου επιτρέπουν μονάχα τα σεντόνια.

-Είναι η κούραση, ηλίθια, και η πραγματικότητα που σου

 απαγορεύουν (κι όχι υπαγορεύουν)

 να ζήσεις ωραία χρόνια.

Πάνε αυτά. Περάσανε.

Με λένε χρόνο! Θες να γίνουμε φίλοι?

Με λένε χρόνο! Με γνωρίζουν όλοι. Με σέβονται πολλοί, με περιφρονούν περισσότεροι, με αποζητούν σχεδόν οι πάντες, με βιώνουν απαξάπαντες!   

Λειτουργώ ως υποκείμενο στις πράξεις των άλλων. Σφετερίζομαι τις δράσεις των ανθρώπων: Εκείνοι δρουν, αλλά εγώ δικαιώνω. Εκείνοι έχουν δίκιο, αλλά εγώ θα το δείξω. Εκείνοι πονάνε, αλλά εγώ γιατρεύω, γιατί εγώ είμαι ο καλύτερος γιατρός. Εκείνοι αγχώνονται, γιατί εγώ «περνάω». Και συνήθως δεν περνάω απλά, αλλά τρέχοντας! Τρέχω! Και μαζί συμπαρασύρω κι εκείνους! Αγώνας δρόμου η ζωή! Και πιέζω! Επείγω! Ναι! Ναι! Το παραδέχομαι, το ομολογώ! Ορκίζομαι! Και σαν φύγω... πίσω δε γυρίζω. Γι’ αυτό δεν πρέπει να χαθώ έτσι, ανεκμετάλλευτος! Μόνο ο καιρός έχει γυρίσματα. Ο χρόνος? Εβδομάδες. Μα δε μπορώ να φέρω όσα φέρνει η ώρα.

        Να με λυπάσαι! Ακούς? «Φείδου χρόνου» έλεγαν οι πρόγονοί σου. Γιατί ως χρόνος είμαι χρήμα. Μη με σπαταλάς! Και να προσέχεις τα πράγματα που κάνεις και σου τρώνε άσκοπα το χρόνο σου. Σου παίρνουν από το χρόνο σου, πολύ ή λίγο, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι θα μπορούσες να ροκανίσεις αλλού αυτόν το χρόνο. Το σκοτωμένο χρόνο. Κι εσύ, εκεί που πρέπει να τον αφιερώσεις, τον τσιγκουνεύεσαι. Ξοδεύεις το χρόνο σου για άσκοπους λόγους, για χαζά πράγματα. Παραπονιέσαι συχνά ότι δεν έχεις χρόνο. Γιατί? Ποιος σου τον έκλεψε? Εσύ δεν τον κατανέμεις? Εσύ δεν τον κουμαντάρεις και τον προγραμματίζεις? Πώς? Σου τον τρώνε οι άλλοι? Ποιοι? Αυτοί που έβαλες ΕΣΥ στη ζωή σου προφανώς! Αλλιώς, θαρρώ, πως θα τους άφηνες έξω από αυτήν.  Τι είναι? Μπλέξιμο? Πολύπλοκο το θέμα που ανοίγω? Το ξέρω, και? Τι θες? Να μη συζητήσουμε γι’ αυτό? Μου λες δλδ πως όταν δεν συζητάς για κάτι, τότε αυτό δεν υπάρχει? Εθελοτυφλείς!

Εκεί που πρέπει να δώσεις χρόνο, γιατί δε δίνεις? Υπάρχουν πράγματα και καταστάσεις που χρειάζονται, που θέλουν χρόνο. Αλλά εσύ παραπονιέσαι μονίμως πως δεν έχεις χρόνο. Ευτυχώς όμως κάποιοι έχουν. Κοίτα να κάνεις το ίδιο κι εσύ. Ακολούθα τους! Κάτι παραπάνω θα ξέρουν από σένα. Να εξοικονομείς χρόνο, μόλις αδειάσεις, μόλις ξελασκάρεις! Πώς το λένε? Γιατί όσο κι αν μετράς τις μέρες και τους μήνες, τα χρόνια θα φύγουν.

Και μην αφήσεις κανέναν να σου την πει γι’ αυτά που έκανες και γι’ αυτά που δεν έκανες στο σωστό χρόνο. Βγες! Παίξε! Τρέξε! Ερωτεύσου! Και μη σε νοιάζει ποιον και πόσο χρονών είναι, είσαι, γιατί ο έρως χρόνια δεν κοιτά.  Και κάν’ το τώρα που δε σε πήραν δα και τα χρόνια!

        Και μην αναβάλεις για του χρόνου αυτό που μπορείς να κάνεις τώρα. Φέτος. Μόνο να εύχεσαι να είμαστε καλά και να είμαστε μαζί και του χρόνου, όπως είμαστε χρόόόόνια και ζαμάνια τώρα, από τα πέτρινα εκείνα χρόνια. Θυμάσαι? Κι όταν μεγαλώσεις και αναπολήσεις απλά τα παλιά τα χρόνια κι όλα όσα έκανες προ αμνημονεύτων χρόνων, να μιλάς για φιλίες, για σχέσεις που άντεξαν στο χρόνο και για πράξεις που έγιναν εν ευθέτω χρόνω.

        Κι αν καμιά φορά χάσεις την αίσθηση του χρόνου, δε ‘ν’ κακό! Τότε πάει να πει πως ζεις τη στιγμή και παρατείνεις το χρόνο. Του δίνεις χώρο. Μου δίνεις χώρο. Χώρο σε μένα, ευκαιρίες σε σένα. Και έχεις λόγο ύπαρξης. Και μην ξανακούσω δικαιολογίες πως δεν έχεις ελεύθερο χρόνο και τέτοια! Δεν υπάρχει σκλαβωμένος χρόνος! Ο χρόνος είναι εν τη γενέσει του ελεύθερος. Όχι πολιορκημένος. Διατίθεται όπου δίνουμε προτεραιότητα!  Πήρες είδηση πως ο λόγος σου ξεκινάει με τη φράση: «Ελλείψει χρόνου...»? Όλες σου οι δικαιολογίες για όσα δεν κάνεις ξεκινούν από αυτήν την ηλίθια φράση! Ο χρόνος είναι δικός σου. Ολάκερος. Μόνο δικός σου! Καράβι είναι ο χρόνος κι εσύ ο καπετάνιος. Σε πάει, σε ταξιδεύει κι εσύ κάθεσαι στο τιμόνι του και πιλοτάρεις. Με το πέρασμα του χρόνου μαθαίνεις να τον χειρίζεσαι καλύτερα.

        Κάνε έναν απολογισμό και θα δεις! Στα παιδικά σου χρόνια ήσουν ανέμελος. Όταν άρχισαν να περνούν τα χρόνια άρχισες να σκαρφίζεσαι διάφορα για την εξοικονόμηση του χρόνου σου. Οι αντοχές σου άρχισαν κι αυτές να λιγοστεύουν. Οι υποχρεώσεις σου, αντιστρόφως ανάλογα να αβγατίζουν και να πληθαίνουν. Έπαψες να δίνεις χρόνο ανοχής στα πράγματα. Άρχισες να εκνευρίζεσαι με το παραμικρό. Ευτυχώς όμως που ο χρόνος διδάσκει. «Τα χρόνια φέρνουν φρόνια» λέει ο λαός κι αρχίζεις και καταλαβαίνεις γιατί έχεις κάνει τη ζωή σου fast food. Βορά στο στόμα των αδηφάγων. Θέλεις κι απαιτείς να γίνουν όλα σε χρόνο μηδέν, σε χρόνο ρεκόρ, σε χρόνο dt! Γιατί? Θα γίνεις κάποτε παρανάλωμα του χρόνου και συν τω χρόνω θα μετανοήσεις αλλά δε θα μπορείς να γυρίσεις ούτε εσύ, ούτε τον χρόνο πίσω.  

Θα πλησιάζει ο χρόνος για να μας αφήσεις χρόνους και θα τρομάζεις, θα μετριάζεις αλλά θα ‘ναι αργά! Γιατί θα τα ‘χεις φάει πια τα χρονάκια σου, θα ‘χεις πολλά χρόνια στην πλάτη σου, χωρίς να έχεις εκμεταλλευτεί τις στιγμές. Θα μετράς μοναχά ρωγμές, αιχμές και παρακμές! Ο χρόνος θα αυλακώσει το πρόσωπό σου με ανεξίτηλες ρυτίδες που εσύ θα καλύπτεις με ψιμυθιώματα και ακριβές γέλες! Θα αρνείσαι να συμφιλιωθείς με το χρόνο και χρόνο με το χρόνο θα προσπαθείς να ξεγελάσεις το χρόνο! Χα! Ας γελάσω! Ποιον? Εμένα! Τον αδίστακτο χρόνο! Εμένα τον πανδαμάτορα χρόνο! Που απαλύνω ωστόσο τις πληγές! Δεν ξεγελάς το χρόνο με τέτοιες αυτ-απάτες! Τον εαυτό σου μπορεί. Το χρόνο ποτέ!

        Δώσε πίστωση χρόνου τώρα! Τώρα που μπορείς και άσε ορισμένα πράγματα που θέλουν το χρόνο τους να γίνουν σε απρογραμμάτιστο, σε απροσδιόριστο χρόνο. Νιώσε πώς είναι να είσαι εκτός τόπου και χρόνου για όσο χρόνο θες. Χαλάρωσε λίγο και κάνε κάτι ακόμα και σε ακατάλληλο χρόνο. Έτσι! Για να νιώσεις τη διαφορά! Αλλά πρόσεξε μην πληρώσεις ακριβά τις ετεροχρονισμένες σου κινήσεις, γιατί όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου θα θεωρηθείς όλβιος μόνο όταν σιγουρευτείς πως η μοίρα δε σου ‘πε κατάμουτρα «Κακό χρόνο να ‘χεις»!

        Γιατί η συνειδητοποίηση του χρόνου, είναι χρόνιο πρόβλημα και η φιλοσοφία του χρονοβόρος διαδικασία. 

Θα γίνουμε φίλοι? Τι λες?