«Εγώ λέω έξι μήνες μέσα και έξι μήνες έξω από την πυλωτή» λέει ο κύριος του δευτέρου με το γνωστό επίμονο και μάγκικο φυσικά ύφος του, όπως προδίδει και η πουκαμισιά, η έξω από τη ζώνη και πάνω από το παντελόνι
«Πρέπει να συνταχθεί καταστατικό χωρίς να περιμένουμε να αποφασιστεί τι θα γίνει με το θέμα του πάρκινγκ» επιμένει για πολλοστή φορά ο Στρατηγός, ο οποίος δεν έχει αντιληφθεί ότι αποστρατεύτηκε εδώ και χρόνια και πως όταν μιλάμε στους γείτονες δεν είναι σαν μιλάμε σε φαντάρους
«Εγώ διαφωνώ κάθετα. Δεν υπογράφω με τίποτε καταστατικό, αν δεν ορίσουμε τις θέσεις πάρκιγκ» λέει ρητά και αυστηρά ο Δάσκαλος, ωσάν παραδίδει εξ έδρας κανόνες ορθογραφίας α-πα-ρά-βα-τους!
«Συμφωνώ με τον κύριο Θόδωρα. Ούτε εγώ υπογράφω» η υποφαινόμενη! (αν με βλέπατε, άρα η υπογράφουσα)
«Εγώ δεν ξέρω γιατί πλήρωσα για τους ημιυπαίθριους» …..?????ΑΣΧΕΤΟ (κλασικά) !!!!!...αναφωνεί, η 68χρονη γνωστή κυρα-Μαρία, με τα μπικουτί στο κεφάλι και την αλλοτινών εποχών ρόμπα καπιτονέ ριγμένη στους ώμους. Αυτό ξέρει κάθε φορά, αυτό λέει η γυναίκα….
«Η οικοδομή θα γίνει ξέφραγο αμπέλι, αν δεν ορίσουμε κανονισμούς»… φωνάζει ο διαχειριστής
«Δεν έχουμε ησυχία ούτε καν τις ώρες που ορίζει η αστυνομία από τους τσαρλατάνους της γειτονιάς αλλά και από κατοίκους της οικοδομής που γελάνε μέχρι αργά το βράδυ».…
«Κάποιες κυρίες περπατούν με τακούνια και ενοχλούν» …
«Οι φοιτητές στον επάνω από μένα όροφο χαριεντίζονται» …
«Η κυρία του 5ου καλά θα κάνει όταν πλένει μπαλκόνια να προσέχει που πέφτουν τα νερά της. Λερώνονται τα δικά μας που είναι από κάτω» …
«Ποιος τινάζει και δεν προσέχει ότι υπάρχει απλωμένη μπουγάδα στα από κάτω σύρματα?»…μπούρου μπούρου … μπούρου μπούρου!!!!!!
ΦΤΑΝΕΙ!!!
Αυτό δεν είναι συνέλευση, αυτό είναι «ένα απέραντο φρενοκομείο», όπως είχε πει και ο γνωστός Πρόεδρος! Ορθώς μίλησε! Αν θες να δεις πώς λειτουργεί αυτή η χώρα σε επίπεδο κράτους, κοίτα πρώτα σε επίπεδο σπιτιού! Φαγωνόμαστε μεταξύ μας, δεν έχουμε κατανόηση, δεν σεβόμαστε τον άλλον, απαιτούμε μόνο για τον εαυτό μας, δεν υποχωρούμε στα δικαιώματα του γείτονα, επιβάλλουμε τις παράλογες απαιτήσεις μας, δεν λαμβάνουμε υπόψη μας ότι στις πόλεις αγοράζουμε αέρα και όχι γη!
Στεγάζουμε τις υπάρξεις και τα υπάρχοντά μας σε διαμερίσματα-κουτάκια των λίγων τετραγωνικών, σε κάθετη διάταξη, χωρίς οριζόντια προοπτική, γιατί για τόσο άντεχε ο κορβανάς μας. Γεμίσαμε μπαλκόνια- αποθήκες, ξεχειλισμένα από αντικείμενα που κατοχυρώνουν την αποτροπή της ανασφάλειας. Συντάσσουν ασύντακτη εκ φύσεως πραμάτεια της ζωής, κλέβοντας την τέχνη του παζαριού: μια παπουτσοθήκη στοιβαγμένη με extra κουτιά γεμάτα παπούτσια, πάνω από μία σιδερώστρα, και στριμωγμένη ανάμεσα σε μία σκάλα πτυσσόμενη και μία απλώστρα, καλυμμένη από μπάλες του μπάσκετ και του βόλεϊ, έτοιμες να καβαλήσουν το σούζα ποδήλατο, που σαν ατίθασο άλογο, έχει σηκωθεί στα πίσω του πόδια και θέλει να κάνει βουτιά από το μπαλκόνι σου! Surreal ή real? Το δεύτερο φυσικά! Αφού και το δικό σου μπαλκόνι έτσι είναι …ή …κάπως έτσι! Γιατί απορείς?
Κι αυτό είναι μόνο το περίβλημα! Μήπως εκτοπίζουμε πράματα εκ των ένδον προς τα έξω για να είμαστε μέσα πιο άνετα? Άνετα? Τι είν’ τούτο? Πώς ορίζεται η άνεση? Ας δούμε: Λεξικό Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη:
άνεση η [ánesi] O33 : I1.(για χώρο) η ύπαρξη και η δυνατότητα χρησιμοποίησης μεγάλου χώρου· ευρυχωρία: H ~ χώρου επιτρέπει ελευθερία κινήσεων. Ένα σύγχρονο σπίτι πρέπει να έχει ~ χώρου. Ας γελάσω! Ποιος χώρος? Αφού για να χωρέσεις, στριμώχνεις τα μπαλκόνια!
2. (για χρόνο) η έλλειψη αυστηρών χρονικών περιορισμών: Έφαγα με την άνεσή μου. Mη βιάζεσαι, έλα με την άνεσή σου. Xρειάζομαι κάποια ~ χρόνου για να σκεφτώ καλύτερα. Ας ξαναγελάσω! Ποιος χρόνος? Που και το γέλιο μου και ο καβγάς μου πρέπει να φροντίσω να μην ξεπερνά τις 23.00 το βράδυ!
3α. η ικανότητα, η δεξιότητα στην έκφραση, στη διατύπωση απόψεων, σκέψεων κτλ. (που είναι κυρ. αποτέλεσμα μόρφωσης, εξοικείωσης): Έχει μεγάλη ~ στην ομιλία του / στο γράψιμο. O συγγραφέας έχει αφηγηματική ~ Μα αφού ο γείτονας-στρατηγός μου μιλάει όχι ως γείτονα αλλά ως φαντάρο, χωρίς να μπορώ να πω τη γνώμη μου. Λογοκρισία!
β. έλλειψη περιορισμών, ελευθερία: Mη φοβάσαι, μίλα με ~. Και τι να πω? Ποιος θα με ακούσει? Αφού όλοι εδώ πέρα λένε αυτό που θέλουν να πούμε χωρίς να ακούνε
4. (για κίνηση σε χώρο): O χώρος επιτρέπει μια ~ κινήσεων, ελευθερία. || (επέκτ.) εξοικείωση: Kινείται με ~ στα σαλόνια. Πολλή ελευθερία! Τινάζεις και πλένεις μπαλκόνια όποτε, όπου και όπως θες!
5. οικονομική δυνατότητα: Έχει / δεν έχει μεγάλη οικονομική ~. Zει με (μια) σχετική ~. Αυτό σίγουρα! Αν είχαμε άνεση στα κουτάκια θα μέναμε! Αυτό εν ολίγοις είναι το ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ!
6. για συμπεριφορά που δεν παίρνει υπόψη κοινωνικούς περιορισμούς: Φορώντας μια πολύ κοντή φούστα κάθισε με ~ σταυροπόδι. Έβριζε με ~ τους πάντες. Κοντή φούστα ίσως! Τακούνια no more! Ενοχλούνε!
II1. (πληθ.) τα (τεχνικά κυρ.) μέσα που εξασφαλίζουν οικονομία χρόνου και κόπου· κομφόρ: Σπίτι με σύγχρονες ανέσεις. :…και με προβλήματα στη συνεννόηση
2. το ευχάριστο συναίσθημα που δημιουργείται από την εξοικονόμηση κόπου και χρόνου: Eίναι μεγάλη ~ να ΄χεις ένα πλυντήριο πιάτων. Και θα ήταν μεγαλύτερη, αν είχες τη δική σου θέση πάρκινγκ
[λόγ. < αρχ. ἄνε(σις) `χαλάρωση΄ -ση, σημδ.: Ι: γαλλ. aise, aisance· ΙΙ: αγγλ. comfort (ή μέσω του γαλλ. confort)]: όσο για χαλαρώση ….δεν ξέρω κατά πόσο είναι χαλαρός κάποιος με όλη αυτήν την κατάσταση
Ευχαριστούμε το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών-Ίδρυμα Τριανταφυλλίδη που συνέβαλε για άλλη μία φορά στο να καταλάβουμε τι έχουμε (έλλειψη άνεσης), τι δεν έχουμε (άνεση), τι είμαστε (στριμωγμένοι) και τι δεν είμαστε (άνετοι), τι διεκδικούμε (άνεση χρόνου, χώρου, κινήσεων), τι χάσαμε (την άνεσή μας, το σεβασμό στους άλλους, την υπομονή μας), τι μας λείπει (η οικονομική άνεση για να δώσουμε ένα τέλος), τι μας ενοχλεί (οι περιορισμοί), τι μας απειλεί (η λογοκρισία: αρχηγού-διαχειριστού ομιλούντος πάσα αρχή παυσάτω!!! Εμπρός! Μαρς!), τι μας χαρακτηρίζει (η «χάβρα Ιουδαίων», να μιλάμε όλοι μαζί ταυτόχρονα σε μία συνέλευση για την από κοινού λήψη αποφάσεων).
Θα φύγω δεν αντέχω άλλο. Πότε λύεται η συνεδρίασις Αρχηγέ? Κουράστηκα! Θέλω το χωριό μου! Θα πάω στο χωριό μου. Εκεί που έχω άνεση χώρου σε επίπεδη διάταξη, οριζοντίως, όπου μπορώ να γελάω και να φωνάζω τουλάχιστον στο σπίτι μου μέσα και μετά τις 23.00 το βράδυ αλλά και να φωνάξω από τη βεράντα τη γειτόνισσα να ‘ρθεί να πιει καφέ ακούγοντάς με όλη η γειτονιά χωρίς να μου κουβαλήσει την αστυνομία για να απολογηθώ για το παράπτωμά μου, όπου το ποδήλατό μου μοιράζεται το 20 μέτρων φαρδύ υπόστεγο μαζί με το τρακτέρ, τη φρέζα, την καρότσα, το αγροτικό και την «κούρσα» (που λέει κι η γιαγιά μου) και όπου έχει και την άνεση να πέσει από τον αέρα και να βρεθεί ξαπλωμένο άνετα στο έδαφος χωρίς να κάνει σούζα άνευ καβαλάρη, ώσπου να ξεστριμωχτεί από το μπαλκόνι,εκεί που μπορώ να πλένω με το λάστιχο τις αυλές και να το γυρίζω σε μπουγέλο με τον μικρό μου αδερφό που τσιρίζει χωρίς να τρέμω μην πέσει καμιά σταγόνα στις τέντες της από κάτω κυρίας, εκεί όπου μπορώ να κυκλοφορώ όλη μέρα μέσα στο σπίτι με παπούτσια που δε χρειάζονται σιγαστήρες σαν τα σακουλάκια των γιατρών στα νοσοκομεία, εκεί όπου βλέπεις πρώτα τον γείτονα και μετά τον ήλιο και του λες μια καλημέρα όχι από υποχρέωση αλλά γιατί σίγουρα όλο και κάποια συγγενική σχέση θα έχεις μαζί του (σε ένα χωριό όλοι με κάποιον τρόπο συγγενείς είναι κι ας μην είναι πάντοτε καλό αυτό), όπου μπορείς να χαριεντίζεσαι χωρίς να καταδικάζεσαι γι’ αυτό, κι όπου μπορείς να σπέρνεις μαϊντανό και κολοκύθια και λεμονιές στον κήπο σε ξεχωριστό σημείο από εκείνο όπου έχεις σπείρεις τις τριανταφυλλιές και τις βιγκόνιες κι όχι στην ίδια γλάστρα, επειδή δεν έχεις χώρο!!
Αλλά και… όπου όλοι οι γείτονες γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή πού πας, με ποιον μιλάς, τι λες ή τι δε λες, τι σκέφτεσαι, τι μαγείρεψες, γιατί αρρώστησες, πώς διασκέδασες, τι ώρα επέστρεψες, γιατί άργησες, με ποιον χαριεντίζεσαι (τουλάχιστον στις πόλεις ξέρουν απλά ότι χαριεντίζεσαι! Το με ποιον δεν τους νοιάζει: αυτό που τους καίει είναι η άνεσή τους τις ώρες κοινής ησυχίας να μην πλήττεται ακουστικώς!)
Θα φύγω κι από εδώ! Διακυβεύεται η ελευθερία μου! Και πού να πάω να ζήσω? Μόνη ? Γίνεται?
Ο μεγάλος Σαμαράκης έφη: «Όσο πιο κοντά βρίσκονται οι στέγες των σπιτιών, τόσο πιο μακριά βρίσκονται οι καρδιές των ανθρώπων». Ορθά! Αντιστρόφως ανάλογη η σχέση επομένως! Αναλογικά όμως ισχύει το «Όσο πιο μακριά βρίσκονται οι στέγες των σπιτιών, τόσο πιο κοντά βρίσκονται οι καρδιές των ανθρώπων» ή η περιέργεια»?
