Αγώνας Τρόμου... των εχθρών και των φίλων της ΖΩΗΣ

...θανάτω θάνατον πατήσας... Σας εύχομαι από καρδιάς

Καλή Ανά(σ)ταση!!!

Η ώρα είχε πια φτάσει. Ήτανε όλα έτοιμα. Το βοηθητικό γήπεδο είχε γεμίσει από τους αθλητές που εδώ και ώρα έκαναν την προβλεπόμενη προθέρμανσή τους. Μία νευρική υπερκινητικότητα, γνωστή πριν τον αγώνα, είχε καταβάλει απαξάπαντες που κουνιόντουσαν ατάκτως στο γρασίδι κάνοντας διατάσεις πριν μπουν στο terrain. Άλλος έκανε επικύψεις, άλλος διέτεινε τους τετρακεφάλους και άλλος χαλάρωνε με κυκλικές κινήσεις τους καρπούς των χεριών του. Περιμένανε όλοι μέχρι που να ακουστεί το σύνθημα και να λάβουν θέσεις στο ταρτάν. Το σύνθημα δόθηκε από τα μεγάφωνα. Ο Μαραθώνιος Αντοχής θα ξεκινούσε σε λιγότερο από ένα λεπτό. Το μόνο σίγουρο ήτανε πως ο αγώνας θα ήτανε αγώνας ΖΩΗΣ και οπωσδήποτε για γερά νεύρα.  

Ακούστηκε ο κρότος και τότε άρχισαν όλοι να τρέχουν με αρκετά γοργό ρυθμό, όχι όμως τον ταχύτερο δυνατό. Άλλωστε το στοίχημα ήτανε να κρατήσουν ένα σταθερό tempo για να αντέξουνε μέχρι τέλους. Πρώτη είχε βγει μπροστά η Μάσκα-Υποκρισία. Ήθελε εξ αρχής να φαίνεται πως είναι πρώτη, καλύτερη και με διαφορά, ενώ ξωπίσω της έτρεχε η Ματαιοδοξία που με μία γκριμάτσα σνομπαρίας έδειχνε πως είναι θέμα χρόνου να περάσει πρώτη. Μεγάλωσε με την ψευδαίσθηση ότι οι πρωτιές και τα αξιώματα έχουν επάνω της την αποκλειστικότητα. Άλλωστε τρέχοντας, είχε το κεφάλι της στραμμένο στο κοινό που την αποθέωνε σε κάθε της βήμα, όταν περνούσε μπροστά από την κερκίδα μία αιθέρια με στητό κορμί ύπαρξη. Γι’ αυτό επέλεξε να τρέξει στον έξω διάδρομο. Τρίτη στη σειρά η Απώλεια. Το ζούσε τόσο πολύ, σαν να της είπανε πως αύριο θα πεθάνει. Έτρεχε καταϊδρωμένη να προλάβει να το ζήσει, να τρέξει για τη δόξα, να τρέξει για να τρέξει, κι όχι απαραίτητα  για να νικήσει.

 Όμως... μία φωνή  ακούστηκε πίσω της και γύρισε να δει ποιος ήτανε. Της φάνηκε γνώριμη, γιατί την άκουγε συχνά: «Παράτα τα! Είσαι εσύ τώρα για αγώνες και τρεξίματα? Κάτσε καλύτερα στο σπίτι σου!». Ξαναγύρισε όμως το κεφάλι μπροστά, γιατί το Φλερτ που ερχότανε πίσω της κόντευε, όπως νόμιζε, να την ξεπεράσει! Τι λάθος! Το Φλερτ ήτανε γεννημένο πειραχτήρι. Ποτέ δεν το ‘νοιαζε να βγει νικητής. Ο στόχος δεν ήτανε γι’ αυτό η Ιθάκη, αλλά ο πηγαιμός. Γι’ αυτό, μία σπίνιαρε να φτάσει τη Μάσκα και μία έκοβε ταχύτητα να πάει δίπλα και να πειράξει τη Ματαιοδοξία. Άλλωστε αυτή κολακευότανε και το Φλερτ είχε καταλάβει το ψώνιο της. Φούσκωνε και τα κομπλιμέντα λίγο παραπάνω και δώσ’ του εκείνη φούσκωνε με τη σειρά της σαν το παγώνι.

Ύστερα, έκοβε ακόμη περισσότερο ταχύτητα για να πατήσει μια ματιά στην Απώλεια, ώσπου... να σου και τους προσπερνάει η Παραίτηση που δεν είχε βάλει γλώσσα μέσα. Γκρίνιαζε και ωρυόταν και αναρωτιότανε τι θέλει η αλεπού στο παζάρι. Μονολογούσε όλη την ώρα: «Τι μας έπιασε και μπλέξαμε εμείς με τον αθλητισμό!? Δεν καθόμουνα καλύτερα στην αγαπημένη μου tv. Είναι αυτά της ηλικίας μου?» και έλεγε... Έτρεχε και έλεγε... Μουρμούριζε σαν τις βλάσφημες κακορίζικες γριές στα παραμύθια. Μα το Φλερτ, δεν έδινε σημασία στα λεγόμενα της. Εξακολουθούσε να κάνει κόρτε ακόμη και μ’ αυτήν την γκρινιάρα Παραίτηση!

Όμως, καθώς ο χρόνος κυλούσε, ο αγώνας είχε εκπλήξεις! Η Μάσκα τελικά σκόνταψε και ως εκ τούτου «έπεσε» και ο πόνος που προκλήθηκε από το πέσιμο, αλλά και τα λόγια της Παραίτησης την καθήλωσαν στο πάτωμα και δεν έκανε καν να σηκωθεί. Έμεινε εκεί, δείχνοντας τον πραγματικό της εαυτό, πως δεν είναι αυτή για μεγάλους αγώνες και μεγαλοστομίες. Έκανε το κομμάτι της για λίγο, έτρεξε πρώτη να φανεί, αλλά ο χρόνος και η αντοχή της έδειξαν ποια πραγματικά είναι.

Τώρα, ήταν η ευκαιρία της Ματαιοδοξίας να γευτεί εκείνη τους καρπούς των κόπων της. Πέρασε πρώτη, όχι γιατί το άξιζε, αλλά γιατί οι συγκυρίες την κάνανε. Άλλωστε το τόσο φτιασίδωμα και τα τόσα αναβολικά κάποια στιγμή θα της ξεγύμνωναν την αλήθεια. Όπερ και εγένετο! Την ξεπέρασε η Απώλεια στην επόμενη στροφή, η οποία όμως έπνεε τα λοίσθια μετά το καρδιακό επεισόδιο που υπέστη στο terrain. Ο αγώνας όμως δεν έπρεπε να σταματήσει, αλλά όλοι να συνεχίσουνε. Οι γιατροί θα αναλάμβαναν από κει και πέρα. Δυστυχώς όμως οι προσπάθειές τους έμειναν άκαρπες, αλλά δεν ανακοίνωσαν τίποτε εκείνη την ώρα μέχρις ο αγώνας να λάβει τέλος.

Από ό,τι έδειχναν τα πράγματα ο πιο χαλαρός αθλητής ήτανε το Φλερτ. Ήταν ξεκάθαρο πως πήγε εκεί για το χαβαλέ. Κι ενώ μια πείραζε τη Ματαιοδοξία και μία την Παραίτηση κατάλαβε πως ξωπίσω του κάθιδρη έτρεχε ασθμαίνοντας μία ακόμη αθλήτρια, σιωπηλή και ταπεινή, που του άπλωσε το χέρι για να τρέξουν μαζί τα τελευταία 100 μέτρα. Ξεπέρασαν επιδεικτικά την Παραίτηση και λίγο πριν το τέλος  και τη Ματαιοδοξία. Τότε το Φλερτ τράβηξε απότομα το χέρι σταματώντας ξωπίσω από την Ελπίδα που έκοβε νικήτρια πια το νήμα φωνάζοντας δυνατά σε ένα κοινό που την αποθέωνε: «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!» 

Εχθροί και φίλοι της ΖΩΗΣ: όταν οι μάσκες (δεν) πέφτουν..

Δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό. Ο βατραχάνθρωπος, ο κολυμβητής ή ο χειρουργός τη φοράει για ευνόητους λόγους. Υπάρχουν οι γνωστές αντιασφυξιογόνες που βοηθούν στη διοχέτευση του οξυγόνου ή του αιθέρα στον οργανισμό. Πρόκειται για ανάσα στη ζωή, εκεί που νομίζεις πως το νήμα κόπηκε. Αποκαθιστά τη σύζευξη με το οξυγόνο κι αφήνει πίσω οσμές, θαλασσινό νερό και αιθάλη.

Ωστόσο είναι και καλλυντική ενίοτε. Φτιαγμένη από φυτικά υλικά, τέτοια που συνήθως τα βάζεις στη γαβάθα της σαλάτας. Λιωμένα στο μπλέντερ αγγουράκια, λάδια, λεμόνια με γιαούρτια και απλωμένα στο πρόσωπο συμμετρικά απομακρύνουν τα νεκρά κύτταρα, απορροφούν την οξύτητα, χαρίζουν δροσιά και απαλή υφή στο πρόσωπο.

Πολλές φορές, όπως στα αυτοκίνητα, τοποθετείται για ομορφιά καμουφλάροντας την ασχήμια. Καλύπτει όσα δε θα ‘πρεπε να φαίνονται. Εξωραΐζει. Προστατεύει τα ευαίσθητα σημεία του αυτοκινήτου και το κάνει πιο θελκτική προέκταση του αντρικού εαυτού.

Στο θέατρο? Εκεί η μάσκα γδύνει τον ηθοποιό από την προσωπικότητά του και τον ντύνει με το ρόλο του. Τον κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι κι εκείνος υποδύεται και ενσαρκώνει τα της μάσκας. Γι’ αυτό κι εκείνη είναι σύμβολο του θεάτρου,  δηλ. του δράματος, όπως λέγεται, ενώ παράλληλα λαμβάνει χώρα η μεταμφίεση...

...όπως και στις Απόκριες. Ντύνεσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι και το δηλώνεις με το ρούχο. Τότε γιατί να μην πιστέψει κανείς ότι ναι, το ράσο κάνει τον παπά, αφού, για να γνωστοποιήσεις αυτό που θέλεις για λίγο να είσαι, θα ξεκινήσεις να το επιδιώξεις πρωτίστως με τη φορεσιά. Γίνεσαι τότε καρναβάλι χαριτωμένο που προκαλεί γέλιο μέσα από το γελοίο. Τονίζεις με τον εντονότερο τρόπο ψεύτικα, φτιαχτά χαρακτηριστικά που δεν έχεις.

Αν όμως κάποιος σε πει «καρναβάλι» εκτός των τριών πρώτων εβδομάδων του Τριωδίου μάλλον δεν είναι κολακευτικό ούτε προσπαθεί να σου πει πόσο χαριτωμένος είσαι! Να ανησυχήσεις! Όπως επίσης να ανησυχήσεις αν σε πει μασκαρά ή αν σου πει «τι μασκαριλίκια είναι αυτά?»

Στο δε πρόσωπο είναι ακόμα πιο λεπτές οι γραμμές. Γιατί, εάν φοράς από την άλλη μάσκα, όχι τη θεραπευτική μήτε την ιατρική, ούτε των ηθοποιών ούτε την καρναβαλίστικη, αλλά εκείνη που καλύπτει και ακόμη καλύτερα κρύβει καλά,  τότε η μάσκα από θετική που είναι παίρνει πρόσημο αρνητικό και η υποκριτική, λατρεμένη τέχνη από αρχαιοτάτων χρόνων, λέγεται απλά ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!