Αγώνας Τρόμου... των εχθρών και των φίλων της ΖΩΗΣ

...θανάτω θάνατον πατήσας... Σας εύχομαι από καρδιάς

Καλή Ανά(σ)ταση!!!

Η ώρα είχε πια φτάσει. Ήτανε όλα έτοιμα. Το βοηθητικό γήπεδο είχε γεμίσει από τους αθλητές που εδώ και ώρα έκαναν την προβλεπόμενη προθέρμανσή τους. Μία νευρική υπερκινητικότητα, γνωστή πριν τον αγώνα, είχε καταβάλει απαξάπαντες που κουνιόντουσαν ατάκτως στο γρασίδι κάνοντας διατάσεις πριν μπουν στο terrain. Άλλος έκανε επικύψεις, άλλος διέτεινε τους τετρακεφάλους και άλλος χαλάρωνε με κυκλικές κινήσεις τους καρπούς των χεριών του. Περιμένανε όλοι μέχρι που να ακουστεί το σύνθημα και να λάβουν θέσεις στο ταρτάν. Το σύνθημα δόθηκε από τα μεγάφωνα. Ο Μαραθώνιος Αντοχής θα ξεκινούσε σε λιγότερο από ένα λεπτό. Το μόνο σίγουρο ήτανε πως ο αγώνας θα ήτανε αγώνας ΖΩΗΣ και οπωσδήποτε για γερά νεύρα.  

Ακούστηκε ο κρότος και τότε άρχισαν όλοι να τρέχουν με αρκετά γοργό ρυθμό, όχι όμως τον ταχύτερο δυνατό. Άλλωστε το στοίχημα ήτανε να κρατήσουν ένα σταθερό tempo για να αντέξουνε μέχρι τέλους. Πρώτη είχε βγει μπροστά η Μάσκα-Υποκρισία. Ήθελε εξ αρχής να φαίνεται πως είναι πρώτη, καλύτερη και με διαφορά, ενώ ξωπίσω της έτρεχε η Ματαιοδοξία που με μία γκριμάτσα σνομπαρίας έδειχνε πως είναι θέμα χρόνου να περάσει πρώτη. Μεγάλωσε με την ψευδαίσθηση ότι οι πρωτιές και τα αξιώματα έχουν επάνω της την αποκλειστικότητα. Άλλωστε τρέχοντας, είχε το κεφάλι της στραμμένο στο κοινό που την αποθέωνε σε κάθε της βήμα, όταν περνούσε μπροστά από την κερκίδα μία αιθέρια με στητό κορμί ύπαρξη. Γι’ αυτό επέλεξε να τρέξει στον έξω διάδρομο. Τρίτη στη σειρά η Απώλεια. Το ζούσε τόσο πολύ, σαν να της είπανε πως αύριο θα πεθάνει. Έτρεχε καταϊδρωμένη να προλάβει να το ζήσει, να τρέξει για τη δόξα, να τρέξει για να τρέξει, κι όχι απαραίτητα  για να νικήσει.

 Όμως... μία φωνή  ακούστηκε πίσω της και γύρισε να δει ποιος ήτανε. Της φάνηκε γνώριμη, γιατί την άκουγε συχνά: «Παράτα τα! Είσαι εσύ τώρα για αγώνες και τρεξίματα? Κάτσε καλύτερα στο σπίτι σου!». Ξαναγύρισε όμως το κεφάλι μπροστά, γιατί το Φλερτ που ερχότανε πίσω της κόντευε, όπως νόμιζε, να την ξεπεράσει! Τι λάθος! Το Φλερτ ήτανε γεννημένο πειραχτήρι. Ποτέ δεν το ‘νοιαζε να βγει νικητής. Ο στόχος δεν ήτανε γι’ αυτό η Ιθάκη, αλλά ο πηγαιμός. Γι’ αυτό, μία σπίνιαρε να φτάσει τη Μάσκα και μία έκοβε ταχύτητα να πάει δίπλα και να πειράξει τη Ματαιοδοξία. Άλλωστε αυτή κολακευότανε και το Φλερτ είχε καταλάβει το ψώνιο της. Φούσκωνε και τα κομπλιμέντα λίγο παραπάνω και δώσ’ του εκείνη φούσκωνε με τη σειρά της σαν το παγώνι.

Ύστερα, έκοβε ακόμη περισσότερο ταχύτητα για να πατήσει μια ματιά στην Απώλεια, ώσπου... να σου και τους προσπερνάει η Παραίτηση που δεν είχε βάλει γλώσσα μέσα. Γκρίνιαζε και ωρυόταν και αναρωτιότανε τι θέλει η αλεπού στο παζάρι. Μονολογούσε όλη την ώρα: «Τι μας έπιασε και μπλέξαμε εμείς με τον αθλητισμό!? Δεν καθόμουνα καλύτερα στην αγαπημένη μου tv. Είναι αυτά της ηλικίας μου?» και έλεγε... Έτρεχε και έλεγε... Μουρμούριζε σαν τις βλάσφημες κακορίζικες γριές στα παραμύθια. Μα το Φλερτ, δεν έδινε σημασία στα λεγόμενα της. Εξακολουθούσε να κάνει κόρτε ακόμη και μ’ αυτήν την γκρινιάρα Παραίτηση!

Όμως, καθώς ο χρόνος κυλούσε, ο αγώνας είχε εκπλήξεις! Η Μάσκα τελικά σκόνταψε και ως εκ τούτου «έπεσε» και ο πόνος που προκλήθηκε από το πέσιμο, αλλά και τα λόγια της Παραίτησης την καθήλωσαν στο πάτωμα και δεν έκανε καν να σηκωθεί. Έμεινε εκεί, δείχνοντας τον πραγματικό της εαυτό, πως δεν είναι αυτή για μεγάλους αγώνες και μεγαλοστομίες. Έκανε το κομμάτι της για λίγο, έτρεξε πρώτη να φανεί, αλλά ο χρόνος και η αντοχή της έδειξαν ποια πραγματικά είναι.

Τώρα, ήταν η ευκαιρία της Ματαιοδοξίας να γευτεί εκείνη τους καρπούς των κόπων της. Πέρασε πρώτη, όχι γιατί το άξιζε, αλλά γιατί οι συγκυρίες την κάνανε. Άλλωστε το τόσο φτιασίδωμα και τα τόσα αναβολικά κάποια στιγμή θα της ξεγύμνωναν την αλήθεια. Όπερ και εγένετο! Την ξεπέρασε η Απώλεια στην επόμενη στροφή, η οποία όμως έπνεε τα λοίσθια μετά το καρδιακό επεισόδιο που υπέστη στο terrain. Ο αγώνας όμως δεν έπρεπε να σταματήσει, αλλά όλοι να συνεχίσουνε. Οι γιατροί θα αναλάμβαναν από κει και πέρα. Δυστυχώς όμως οι προσπάθειές τους έμειναν άκαρπες, αλλά δεν ανακοίνωσαν τίποτε εκείνη την ώρα μέχρις ο αγώνας να λάβει τέλος.

Από ό,τι έδειχναν τα πράγματα ο πιο χαλαρός αθλητής ήτανε το Φλερτ. Ήταν ξεκάθαρο πως πήγε εκεί για το χαβαλέ. Κι ενώ μια πείραζε τη Ματαιοδοξία και μία την Παραίτηση κατάλαβε πως ξωπίσω του κάθιδρη έτρεχε ασθμαίνοντας μία ακόμη αθλήτρια, σιωπηλή και ταπεινή, που του άπλωσε το χέρι για να τρέξουν μαζί τα τελευταία 100 μέτρα. Ξεπέρασαν επιδεικτικά την Παραίτηση και λίγο πριν το τέλος  και τη Ματαιοδοξία. Τότε το Φλερτ τράβηξε απότομα το χέρι σταματώντας ξωπίσω από την Ελπίδα που έκοβε νικήτρια πια το νήμα φωνάζοντας δυνατά σε ένα κοινό που την αποθέωνε: «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!» 

Εχθροί και φίλοι της ΖΩΗΣ: όσο ζω....

            Η μία ελιά από τις δύο που είχα στο μπαλκόνι μου πέθανε. Για την ακρίβεια την πέθανα με τον μοναδικό τρόπο που ξέρω να σκοτώνω τα φυτά. Η δεύτερη βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο. Ακολουθεί την πεπατημένη της πρώτης.
        Όλα ξεκινούν από το ξερό χώμα και τα ανεμοδαρμένη ύψη του πέμπτου ορόφου, την υπερβολική δλδ έκθεση στον άνεμο, στην αμέλεια και την παραίτηση. Δε θυμίζει τις ελιές των νησιών στα ύψη τα πελαγίσια. Δε θυμίζει τους χρυσούς ελαιώνες της Κρήτης με τον αλμυρό αγέρα μήτε τη φύση του Αιγαίου με αμπέλια και χρυσές ελιές.
            Ένα κακέκτυπο από φυσικό τοπίο πήγα να φτιάξω, εγκλωβισμένο πίσω από κάγκελα και μέσα σε πέντε τετραγωνικά. Περιόρισα τις ρίζες του σε μία γλάστρα. Ρίζες βαθιές ατίθασες εν τη γενέσει τους. Κομμένη η σχέση με το χώμα, με το άφθονο κελαρυστό νερό και το οξυγόνο χωρίς μάσκες αντιασφυξιογόνες! Αντ’ αυτών προσφέρω τροφή ελάχιστη μέσα από ποτιστήρια-ορούς μαζί με διοξείδιο της πόλης. Τώρα σαν ασθενής κλινήρης στο νοσοκομειακό κρεβάτι ζητάει υποκατάστατα από εμένα, τον άθλιο κηπουρό. Να το ποτίζω με φαρμακευτικά σκευάσματα με τη σταγόνα.
            Όχι, δεν είμαι η κατάλληλη. (Νομίζω ότι...) Προσπαθώ μα δεν τα καταφέρνω. Η ελιά μου μας άφησε χρόνους. Ξεράθηκε. Έσπασε κι ο σπάγκος που την κρατούσε στα κάγκελα μην πέσει. Έμοιαζε τόσον καιρό με τα σκυλάκια που αγαπάμε οι ζωόφιλοι και τα ‘χουμε στα μπαλκόνια. Την έριξε ο αγέρας ο πολύς. Έσπασε κι η γλάστρα. Γέμισε χώμα το μπαλκόνι κι η τεθνεώσα η ελιά έγειρε με τρόπο στο πάτωμα. Κυλιόταν μέρες εκεί έξω τροχήλατη πάνω στην κυλινδρική της γλάστρα. Δεν την είδα γιατί το μπαλκόνι μου δεν το επισκέπτομαι, όταν δεν είναι η εποχή του. Την πρόσεξα μια μέρα κατά λάθος, γιατί τη φύσηξε ο άνεμος μπρος στο οπτικό μου πεδίο. Με λύπη μου τη σήκωσα.
            Οι απεγνωσμένες προσπάθειες να ξαναζωντανέψεις αυτό που πέθανε σαν να μην έχουν νόημα. Η απόφαση μετράει σε αυτές τις περιπτώσεις. Κάποια πράγματα ή πρόσωπα ή φυτά ή καταστάσεις τα χάνεις. Και πρέπει να το πάρεις απόφαση. Να καταλάβεις ότι πρέπει να ζήσεις χωρίς αυτά. Κι ότι μπορείς... Ακόμη κι αν σε πονάει!  Μπορείς! Κάνουν τον κύκλο τους ή βίασες ή παραβίασες τον κύκλο τους κι εκείνα έφυγαν. Τι θες να τα αναστήσεις?
            Μα...!!! Εκεί που πήγα να σηκώσω τη σπασμένη γλάστρα με τον ξερό ολόξερο κορμό της πεθαμένης ελιάς, πρόσεξα πως ανάμεσα στα φρυγανά της φύλλα, ξεπρόβαλε μία φουντίτσα πράσινη από ολόφρεσκα πρασινωπά και τρυφερούτσικα φυλλαράκια! Από τότε τα φυλλαράκια της γινήκαν φιλαράκια μου και...
            Κρατάς μυστικό? Μου ‘ρθε στο νου ο ποιητής που λέει ότι «Τούτα τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό» και  βάφτισα την ελιά μου ΕΛΠΙΔΑ!

Συνταγή για Μελο-μακάριους!

Υλικά:

100 γραμμ. υπομονή στην καθημερινότητα

1 κουτ. του γλυκού πείσμα στα εγχειρήματα

2 φλυτζανια περιέργεια στη γνώση

2 φλυτζ. του τσαγιού ειλικρίνεια με τους ανθρώπους

250 γραμμ. πίστη σε ό,τι κάνετε

1 πρέζα εγωισμό στις συναλλαγές

1 φλυτζ. του καφέ  τρέλα ανακατεμένη με αυθορμητισμό

300 γραμμ. γενναιοδωρία στην προσφορά σας

1 φλυτζ. πραότητα στην καθημερινότητα

300 γραμμ. σοφία σε κάθε ενέργεια

50 γραμμ. χρόνο στις σχέσεις

200 γραμμ. δημιουργικότητα στη ζωή

2 ½ φλυτζ. του τσαγιού ηρεμία στην αντιμετώπιση της βλακείας που δέρνει τον κόσμο γύρω σας

1 κιλό σεβασμό στους μεγαλύτερους

¾ του κιλού ελπίδα για το άμεσο μέλλον

100 γραμμ. αυτοσυγκράτηση στα νεύρα

2 κιλά αφοσίωση στην οικογένεια

1 κουτ. της σούπας οργή αν χρειαστεί

3 κιλά ευγνωμοσύνη που στέκεστε στα πόδια σας

Αγάπη όσο πάρει

Για το σιρόπι:

2 κιλά Γλύκα

1 ½ κιλό Μέλι

Ηδονή κατά προτίμηση

Εκτέλεση:

Θα πάρετε την ελπίδα και θα την κοσκινίσετε ώστε να πετάξετε την απογοήτευση. Στη συνέχεια, σε ξεχωριστό μπολ χτυπάτε το πείσμα στα εγχειρήματα με την περιέργεια στη γνώση και την πίστη σε ό,τι κάνετε για να δέσουν καλά μεταξύ τους!

Παράλληλα λιώνετε σε μία κατσαρόλα την αυτοσυγκράτηση στα νεύρα σας με την πραότητα της καθημερινότητας και προσθέτετε, αν έχετε, την οργή. Αφού λιώσουν, τα ανακατεύετε με μία ξύλινη κουτάλα και ρίχνετε από πάνω τη σοφία για κάθε σας ενέργεια, αφήνοντάς την να απορροφηθεί σιγά-σιγά από το μείγμα.

Κατόπιν, χτυπάτε στο μίξερ την ηρεμία στην αντιμετώπιση της βλακείας που δέρνει τον κόσμο γύρω σας, την  τρέλα που είναι ανακατεμένη με αυθορμητισμό και την υπομονή στην καθημερινότητα. Μετά από αρκετή ώρα το μείγμα θα βγάλει πάνω-πάνω άγχος, ταραχή και  σύγχυση. Με ένα στεγνό κουτάλι της σούπας το αφαιρείτε και το πετάτε. Αν το αφήσετε, το γλυκό δε θα δέσει και θα σας χαλάσει.

Τέλος, παίρνετε την ειλικρίνεια με τους ανθρώπους, την  γενναιοδωρία στην προσφορά σας και τον εγωισμό στις συναλλαγές σας, τα ανακατεύετε καλά και σιγά-σιγά ρίχνετε από πάνω το χρόνο στις σχέσεις. Και αφού σε μία μεγάλη λεκάνη έχετε βάλει τον σεβασμό στους μεγαλύτερους, την αφοσίωση στην οικογένεια και την ευγνωμοσύνη που στέκεστε στα πόδια σας προσθέτετε όλα τα υπόλοιπα υλικά, τα ζυμώνετε πολλή ώρα και προσθέτετε Αγάπη όσο πάρει, με το μάτι. Η ζύμη σας πρέπει να είναι αφράτη, να μην κολλάει πουθενά, ούτε στις δυσκολίες, ούτε στις μικροπρέπειες. Να πλάθεται με τα χέρια εύκολα. Καθώς την ανοίγετε με τον πλάστη κόψτε την και  φτιάξτε σχήματα: καρδούλες, αστεράκια, φεγγάρια.

        Προθερμάνετε τον φούρνο της ζωής στους 180^ο βαθμούς και αφού κάψει καλά φουρνίστε τα γλυκίσματα. Το μυστικό είναι να ψηθούν καλά! Κι αν κανένα σας καεί δεν πειράζει. Στο πρόγραμμα είναι.

        Προετοιμασία για το σιρόπι:

Σε μια μεγάλη κατσαρόλα βάζετε μαζί να βράσουν την γλύκα, το μέλι και την ηδονή. Μην προσθέσετε λεμόνι από φόβο μη σας ζαχαρώσει το σιρόπι, εκτός αν είστε ξινοί άνθρωποι. Ας ζαχαρώσει: αυτός είναι ο στόχος! Βράστε το και κατεβάστε το από τη φωτιά μετά από δέκα λεπτά. Αφήστε το στην άκρη να γίνει χλιαρό. 

Στη συνέχεια, αφού βγάλετε τα γλυκίσματα από το φούρνο βουτήξτε τα στην κατσαρόλα και με μία τρυπητή κουτάλα βγάζετέ τα σε μία μεγάλη πιατέλα ένα-ένα. Πασπαλίζετε με μπόλικη δημιουργικότητα για να έχει νόημα η ζωή σας και για να μη βγάλουν τεμπελιά τα γλυκά εκτός ψυγείου.

Σερβίρετε πάντα σε μεγάλα πιάτα και τρώτε άφοβα όσο θέλετε κάθε μέρα μετά το φαγητό. Κερνάτε πάντα όποιον έρχεται στο σπίτι σας.

Η συνταγή ενδείκνυται  για διαβητικούς, ανθρώπους της δίαιτας αναβλητικούς ακόμη και για όσους δεν είναι του γλυκού.

Καλή επιτυχία και του Χρόνου!!!!