Ερώτηση πρώτη με την έναρξη της σχολικής χρονιάς:
«Παιδιά, έχετε τηλεόραση στο σπίτι σας?»
Απάντηση: «Φυσικά κυρία!»
Ερώτηση δεύτερη:
«Πόσες?»
(Οι απαντήσεις
ποικίλουν):
«Τρείς» ο ένας, «Τέσσερις!» όλο ενθουσιασμό και πονηρό
μειδίαμα ο άλλος, «Πέντε» ένας άλλος ευτυχισμένος, ανήκων σε τετραμελή
οικογένεια, ώσπου να ακούσω εκείνο το καταιγιστικό «Επτά»........!!!!!!!
«Τι είναι το Επτά?»
Προς στιγμή νόμιζα πως δεν κατάλαβε ο μαθητής την ερώτηση. Μετά έκανα
διευκρινίσεις του τύπου «Δε ρώτησα πόσες είναι οι μέρες της εβδομάδας, ούτε τα
θαύματα του κόσμου, ούτε οι Σοφοί του κόσμου, ούτε οι Νάνοι γύρω απ’ τη
Χιονάτη, ούτε πόσοι επιτέθηκαν «...επί Θήβας»!
Ναι! Καλά άκουσα!
Επτά!
Επόμενη ερώτηση: «Τι μάρκα?»
Οι απαντήσεις επίσης ποικίλουν: «Samsung LED 50’», «SMART PHILIPS 42’», «LG 3D 50’» κλπ κλπ...Αν δε, ζητήσω περαιτέρω
στοιχεία, θα αρχίσουν λεπτομέρειες τρελές....
..................................................................................................................................
Επόμενος κύκλος ερωτήσεων: «Παιδιά, λεξικό έχετε?». Τότε τα
παιδιά αρχίζουν και ξύνονται, συνοφρυώνονται, σκέφτονται και σπάνε το κεφάλι τους,
εάν έχουνε ή δεν έχουνε.
Οι απαντήσεις είναι του τύπου: «Είχα ένα» ή «Έχω, αλλά δεν
ξέρω πού βρίσκεται», «Σαν να κάτι μου θυμίζει»...
Στην επόμενη ερώτηση:
«Τι “μάρκας” είναι?» ποτέ δεν παίρνω απάντηση αντίστοιχη με εκείνη για την/τις
τηλεόραση/τηλεοράσεις.
Κυμαίνονται ανάμεσα σε
απαντήσεις του τύπου: «Έχω ένα κίτρινο», «Ένα κόκκινο με μπλε γραμμές», «Ένα
κανελί με βούλες» και γενικώς οι απαντήσεις είναι «άσπρα, κόκκινα, κίτρινα,
μπλε, καραβάκια στο Αιγαίο δε με βλέπετε καλέ!!!».
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, εάν τα brand name παίζουν ρόλο μόνο σε επίπεδο προϊόντων.
Κι αν ναι, σε τι είδους προϊόντα? Κατανάλωσης? Και τι είδους κατανάλωση?
Αγαθών? Και τι είδους αγαθά? Υλικά? Πνευματικά? Γιατί η τηλεόραση δεν ξέρω πού
κατατάσσεται, αφού το περιτύλιγμα πάει πακέτο με το περιεχόμενο. Ο άνθρωπος
δείχνει να επενδύει πολύ στο φαίνεσθαι! Τι μάρκα αυτοκινήτου θα κυκλοφορεί, τι
πουκάμισο θα φοράει, εάν η τσάντα που κρατάει θα χτυπάει στο μάτι ότι είναι
ακριβή. Καμιά φορά θαρρείς με την ακρίβεια πως εξαγοράζεις και την ποιότητα.
Που αυτό μπορεί να ισχύει, αλλά πλέον ανήκει στους κανόνες με τις πολλές
εξαιρέσεις.
Στο πνεύμα όμως, πού είναι τα brand name? Γιατί εμπιστευόμαστε για δήθεν
γνώσεις τον κάθε άσχετο που άκουσε, νομίζει και μεταφέρει μέσα από σπασμένο
τηλέφωνο μία πληροφορία ως γνώση? Η οποία μπορεί να είναι παρα-πληροφορία. Η
οποία μπορεί να είναι αποκύημα μιας οργιάζουσας φαντασίας. Ή απλώς μιας
επιθυμίας. Και η οποία μπορεί να αποτελεί γνώμη και όχι γνώση. Να είναι οίηση
και απλά να αναπαράχθηκε από ημιμαθείς. Η οποία απλά κυκλοφόρησε για λόγους marketing όχι απαραίτητα ώστε να πουλήσει
προϊόντα ενός ραφιού, αλλά για να φουντώσει δήθεν εθνικά φρονήματα, για να εξάψει
πνεύματα, για να ικανοποιήσει αφτιά που θέλουν χάδια ή για να βυθίσει πιο κάτω,
πιο προς τον πάτο, πνεύματα...
Παλιά ακούγαμε γιαγιάδες να λένε «Αλήθεια είναι! Το είπανε
στην τηλεόραση!» Σήμερα, το λυπηρό είναι ότι ακούς από ανθρώπους που πήγανε
σχολείο πέρα από τη Δευτέρα Δημοτικού (που έφτασε η γιαγιά) και που έφτασαν και
στο πανεπιστήμιο και θεωρούνται πιο σύγχρονοι από τη γιαγιά, επειδή χειρίζονται
άλλα μέσα (ή κακομεταχειρίζονται ή τους κακομεταχειρίζονται) να λένε το
απιστεύτου: «Αλήθεια είναι! Το διάβασα στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ!!»...κι αναρωτιέσαι, εάν
πέρασε το σχολείο και ακούμπησε, εάν πέρασε και φύσηξε μακριά, εάν πέρασε,
ξαναπέρασε και ξεμάκρυνε χωρίς να αγγίξει καν!
Γιατί, εάν θες να εμπιστεύεσαι τη Sumsung, την mac, την Prada, την Mercedes, την whirlpool, την adidas, την nike, την babolat, την head, την Toyota, την...την ...την... καλά κάνεις,
αλλά έχε και έναν Τριανταφυλλίδη ρε φίλε στην βιβλιοθήκη σου για λεξικό,
διάβασε έναν Μάνεση ή έναν Μανωλεδάκη για τα νομικά (και όχι μόνο), έναν Κολιόπουλο στην ιστορία, έναν Ζερεφό,
έναν Γραμματικάκη, έναν Γιανναρά, έναν Α.-Φ.Χριστίδη, στον τομέα τους.
Δε λέω ότι αυτοί δεν επιδέχονται αμφισβητίες
και αμφισβητήσεις. Λέω απλά ότι οφείλεις να τους ακούσεις πριν τους πατάξεις!
