Μπερδεύτηκα στην κόλαση του ΔαΝΤη!

        Το Ημερολόγιο τρελάθηκε. Υποτίθεται πως έχει μια σειρά. Αλλά... υποτίθεται! Τρεις μέρες μετά το «δις εξαμαρτείν». Μία μέρα μετά του Αγίου (?) Βαλεντίνου. Μία μέρα πριν την Τσικνοπέμπτη. Χωράνε όλα στην ίδια εβδομάδα?

Τετάρτη 15/2/2012
      Σήμερα είναι της Απόγνωσης. Οσιομάρτυρας Πελασγίας και πασών επαρχιών!  Μεγάλη η χάρη της! Ανάμεσα σε αντισυνταγματικές συναλλαγές (Λάθος! Αλλαγές σκέτο. Χωρίς το συν-. Η συναλλαγή προϋποθέτει δύο και ορίζεται μεταξύ του «δούναι και λαβείν». Η χώρα απουσιάζει και απέχει από δοσοληψίες). Ανάμεσα σε κόκκινες βιτρίνες, καρδιές τεράστιες και κόκκινα μπαλόνια. Ανάμεσα σε ψητά, ψησταριές, κρεατικά και τσίκνες, κρασιά, ρετσίνες και χορούς. 
      Μπερδεύτηκα. Γιορτάζουμε ή θρηνούμε? Θρηνούμε εορτάζοντας ή εορτάζουμε  θρηνώντας? Θέλουμε μια ζωή όπως πριν και κάνουμε ό,τι τη θυμίζει. Μοιάζει. Μα η χώρα βουλιάζει. Ψάχνουν τα πνευμόνια καθαρό αέρα.

14/2/2012
       Η εκκλησία φωνάζει τα δικά της: «δεν είναι ο Βαλεντίνος Άγιος της ορθοδοξίας μας!!!». Και τούτες τις καρδιές τις αγαπησιάρικες τι θα τις κάνουμε Αιδεσιμότατε? Άλλωστε είναι όλες υποψήφιες για εμφράγματα και άλλες για εγχείριση ανοιχτής καρδιάς που δε θα κλείσει ποτέ. Θα μείνει πληγή ανοιχτή. Η καρδιά θα κοπεί στα δύο και θα πάρει κάθε κομμάτι το δρόμο του. Το ένα στην Ανατολή και το άλλο στη Δύση. Έτσι είναι η επικοινωνία των ερωτευμένων σήμερα. Πολωτική. Η μία θετικής ενέργειας και η άλλη αρνητικής παθητικότητας.

16/2/2012
    Έρωτας! Περνάει και από το στομάχι. Το απύθμενο στομάχι του νεοέλληνα, με προίκα-κληροδότημα το κατοχικό σύνδρομο. Τσικνίζει και την Πέμπτη του μετά τις φωτιές της Κυριακής.

Κυριακή 12/2/2012
    Ζωσμένοι αστυνομικοί προσπάθησαν να πνίξουν την κραυγή, να σβήσουν την οργή, να προστατέψουν την αρχή. Ποια αρχή? Ποια εξουσία? Ποια πολιτεία?  Αρχές. Δεν έχουμε Αρχές. Κανείς δεν εξουσιάζει. Αρχές. Δεν έχουμε Αρχές. Χαθήκανε μαζί με τις Αξίες. Τέλη. Έχουμε. Αβάσταχτα. Τέλος. Ήρθε. Δεν υπάρχουν Αρχές. Υπάρχουν μόνο Τέλη που γονατίζουν. Δεν υπάρχουν Αρχές, ούτε Ιδανικά. Απλά δύουν αργά. Τα πήρε  η Δύση και τα έκανε βρούβες. Για μας εδώ στα Βαλκάνια ανατέλλει μοναχά  το Τέλος μας. Έτσι αποφασίσαμε! Φασιστικά αλλά το αποφασίσαμε. Διότι:

εγώ ψηφίζω
εσύ ψηφίζεις
αυτός ψηφίζει
εμείς ψηφίζουμε
εσείς ψηφίζετε
ΕΚΕΙΝΟΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ!

Εγώ δεν ακούγομαι
Εσύ δεν ακούγεσαι
Αυτός δεν ακούγεται
Εμείς δεν ακουγόμαστε
Εσείς δεν ακούγεστε
ΕΚΕΙΝΟΙ ΘΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ?
 

15/2/2012
     Και τώρα ποιος θα με διατάξει τι να σκεφτώ? Το Ημερολόγιο με μπερδεύει. Ποιος θα μου υπαγορεύσει τι να νιώσω? Μαλλιά-κουβάρια οι στάσεις μου. Σαστισμένη η κρίση μου. Σέρνεται μεταξύ εορτών μιας εμμονής που επιμένει να γλεντάει τον πόνο της και ενός πένθους που βυθίζει ζωντανό τον Έλληνα στον τάφο. Καζάνια βράζουνε, αλλά δεν εκρήγνυνται. Θρύψαλα οι τζαμαρίες. Σπάσανε οι βιτρίνες! Βιτρίνες! Δεν υπάρχουνε πια βιτρίνες. Τσακίστηκαν κάτω από τις βαριοπούλες, θρυμματίστηκαν με μολότοφ κι αυτές και το «θεαθήναι». Να ένα καλό! 

14/2/2012
       Ούτε καρδιές υπάρχουν κόκκινες. Μονάχα ματωμένες. Να! Χθες θαρρώ πως ήτανε ανήμερα του Μεγάλου Αν-ορθόδοξου Αγίου που χώρισε ακόμη μία φίλη μου. Τι σόι Άγιος είναι και δεν έκανε το Θαύμα του? Μήπως και αυτός φοβέρα θέλει?

Όταν οι σχέσεις κάνουν Shopping Therapy

Πώς να θεραπευτείς από τον κακό εαυτό σου? Ε κάνε την κλασική βόλτα στα μαγαζιά να ξοδέψεις λίγο χρόνο σουλατσάροντας στην αγορά. Μπορείς να χαζέψεις βιτρίνες, αν και από μόνος σου είσαι μια κινητή βιτρίνα, από αυτές μωρέ τις κλασικές, για το «θεαθήναι» που λένε.  Μπορώ αν θες να σου πω εγώ πού να πας στοχευμένα να ψωνίσεις για να μην κουράζεσαι! Θα είσαι ήδη κουρασμένος από τις βόλτες στους διαδρόμους του μυαλού μου. Άνοιξε το πορτοφόλι μου και πάρε όσα χρήματα σου χρειαστούν. Πόσα? Μα δεν ξέρω από τιμές, μόνο από τιμήματα!

Λοιπόν, όπως πας έξω για να «ψωνιστείς» -πράγμα βέβαια  που κάνεις συχνά τελευταία- κοίτα να προλάβεις να περάσεις απ’ τον μανάβη να αγοράσεις μερικές φρέσκιες ιδέες. Αυτές που έχεις στο ψυγείο εδώ και χρόνια μαράζωσαν. Και από τον χασάπη πέρνα, να σου κόψει σε μικρά κομμάτια τον εγωισμό σου, μπας και τον φάμε λίγο-λίγο. Όλος μαζί μου κάθεται στο στομάχι βαρύς. Αν έχεις  χρόνο, σταμάτα στη μοδίστρα να σου μπαλώσει λίγο το στοματάκι. Ξηλώθηκε και ώρες-ώρες δεν ξέρει τι λέει. Α! Στον τσαγκάρη? Δε θα πας? Οι σόλες σου έλιωσαν με το να τσαλαπατάνε συνειδήσεις και αξιοπρέπειες. Και μην ξεχάσεις να κάνεις μια στάση στο φαρμακείο. Να  πεις του φαρμακοποιού να σου δώσει λίγο φαρμάκι αλλά αυτή τη φορά σε σταγόνες, γιατί όσο είχες το χρησιμοποίησες για εντριβή. Κρίμα βρε παιδάκι μου! Δε το λυπήθηκες  καθόλου να το ρίχνεις με τη σέσουλα? Και είναι κι ακριβό το άτιμο! Και πες του να σου δώσει και μια κρέμα ημέρας. Από τις καλές ε! Μπας και εξαφανιστεί η διπροσωπία που έβγαλες στο πρόσωπο. Δεν είναι σωστό που την πειράζεις με τα χέρια. Θα μολυνθεί και θα γίνει χειρότερα, αλλά...πόσο χειρότερα? Μπαχαρικά όχι, μην πάρεις! Να τα κάνουμε τι? Βαρέθηκα να ψάχνω για αλατοπίπερα στη σχέση μας και αυτή να παραμένει άνοστη. Κανά κρασί πάρε για να ‘χει άλλοθι η περπατησιά της. Μια σχέση που τρεκλίζει. Να λέμε τουλάχιστον ότι ήπιε, γι’ αυτό παραπατάει!

Πες ακόμη του ανθοπώλη να σου αλλάξει τα γαϊδουράγκαθα που έχεις στο βάζο της καρδιάς σου. Απορώ πως δε σε τσίμπησε κανένα ακόμα, να έχουμε τρεχάματα σε εντατικές. Αλλά ίσως φταίει το ότι δεν έχεις καρδιά αλλά μια απλή απομίμησή της που ξεγελά στην όψη. Εν πάση περιπτώσει, ζήτα του λουλούδια ανθισμένα, κι ας είναι και χειμώνας. Τι πειράζει; Άλλωστε η ψυχή σου μόνο το χειμώνα ξέρει. Στο ζαχαροπλαστείο μη σταματήσεις, δε χρειάζεται. Όσα γλυκά και να πάρεις το μόνο που θα καταφέρεις θα είναι να μου ανεβάσεις το ζάχαρο, μαζί με την πίεση, όπως κάνεις συχνά τελευταία. Την πίκρα μου μια φορά αποκλείεται να τη διώξεις με όλα τα προφιτερόλ του κόσμου!

Στη γωνία του δρόμου θα βρεις τον ΟΤΕ. Κάνε σε παρακαλώ μία αίτηση διακοπής επικοινωνίας μεταξύ μας. Και όπως έρχεσαι, πέρνα και από τα Hondos . Θέλω να μου πάρεις μια λίμα. Αυτή που είχα μου ‘σπασε και δε βρίσκω άλλον τρόπο να λιμάρω το χρόνο μαζί σου.

Τα ρέστα κράτα τα! Άλλωστε...

 και να μη σου τα δώσω, εσύ πάλι θα τα ζητάς! Όπως πάντα!