Τη φίλη μου τη Μαρία την ξέρετε! Αυτή με την οποία Θεσσ...αλωνίσαμεεε! Είχε και συνέχεια λοιπόν το «αλώνισμα» μαζί της. Αυτή τη φορά στην Αθήνα! Όχι! Δεν πρόκειται να γράψω το σίκουελ του «Θεσσ...αλωνίζοντας» ως είθισται στις μεγάλες Holligoodιανές επιτυχίες!
Το «αλώνισμα» εν Αθήναις για άλλη μια φορά μαζί της ήταν χάρμα. Είδαμε θέατρο, βιβλιοθήκες, γνωστούς και φίλους, ωστόσο από το πολύ περπάτημα «τα είδαμε όλα» και καταλήξαμε να συστηνόμαστε στο τέλος ως «Η Κουτσή» (δλδ η υπογράφουσα) και «Η Μαρία» (δλδ εκείνη)!!!
Κεφάλαιο Διάγνωση: Επιστρέφοντας Αθήναθεν το ποδαράκι μου δεν μπορούσα να το πατήσω! Τα ίδια συμπτώματα είχε και μία θεια της γιαγιάς της κουμπάρας της ξαδέρφης της μάνας μου και μου είχε πει πως λέγεται σύνδρομο Morton ή κάπως έτσι. Πανικός! Βουτιά στον διαδικτυακό επιστημονικό ωκεανό, στα τρίσβαθα και άπατα πελάγη του ιατρικού επιστητού: τι είναι πάλι αυτό, πώς προέκυψε, τι πρέπει να κάνω? Εγχείριση? Και πόσο θα με πάρει? Θα δουλεύω? Θα γυμνάζομαι? Θα περπατάω? Τιιιιιιι? Αποχή από τη δουλειά!? Κλικάροντας πανικόβλητη σε κάθε link του κυβερνοχώρου που έφερε μια σχετική πληροφορία, μία υποψία περί του καινούργιου αυτού βασάνου, την έκανα την τηλεδιάγνωση. Ήμουνα έτοιμη να πάω στο γιατρό και να του υποδείξω τι πρέπει να μου κάνει! Απ’ την πολλή τη σιγουριά δεν τον είχα κι ανάγκη! Τι τον έχουμε τον τίτλο του «Άτλαντα της παθολογίας» έτσι? Γαλόνια είναι αυτά!
Κεφάλαιο θεράπων γιατρός: Ραντεβού με το γιατρό του νοσοκομείου στις 10.15. Πάει η προπόνηση του τέννις και για σήμερα! Ακυρώνεται για άλλη μια φορά. Από τότε που πήρα δική μου ρακέτα για το τέννις δεν έχω αξιωθεί να παίξω ούτε μία φορά. Καλά το είδα εγώ το όνειρο: λιωμένη ρακέτα= δεν θα παίξεις μαζί της! (και μέντιουμ η δικιά σου!).
Κεφάλαιο πάρκιγκ νοσοκομείου: Φύλακας απών! Χώρος πάρκινγκ πουθενά. Τελική θέση πάρκινγκ στα 200 μέτρα από την πύλη του νοσοκομείου (κι ευχαριστημένος να ‘σαι!). Νεύρα. Κούτσα-κούτσα μετά από κανά τέταρτο άφιξη στον τελικό (?) –νομίζεις! κούνια που σε κούναγε!- προορισμό. Βρε καλώς τοναααα! Ο Φύλακας βολτάρει μπροστά μου! Στον ουρανό σε γύρευα... Έπεται καβγάς! «Τι φωνάζεις κυρία μου? Δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για το πάρκιγκ!!!» Μπα! Και τι είστε? Ανεύθυνοι? Το αντίθετο της υπευθυνότητας είναι η ανευθυνότητα! Νομίζω? Και πάσχεις και από ό,τι πάσχουν όλοι οι Έλληνες: τη «Μετάθεση ευθυνών». «Και ποιος είναι υπεύθυνος κύριέ μου σε παρακαλώ? Η τραπεζοκόμος ή ο εφημερεύων ιατρός?»
Κεφάλαιο εξέταση: Η ώρα -κύριε γιατρέ- έχει πάει 11.10 και συ πουθενά! Στις 11.11 και 2’’ ενεφανίσθη ο ιατρός. Στις 11.11 και 3’’ απεφάνθη κιόλας: «Υποψίες για σύνδρομο Morton». Παραπεμπτικό: μαγνητική τομογραφία. «Στο νοσοκομείο δεν υπάρχει μαγνητικός. Θα πάτε σε ιδιωτικό εξωτερικό διαγνωστικό κέντρο. ΑΛΛΑ... Τι ταμείο έχετε?» με ρωτάει. «Το χειρότερο» του απαντάω. «Τότε πρέπει να γράψει την εξέταση ιατρός συμβεβλημένος με το ταμείο σας» ... μου λέει. «Μάλιστα» του λέω. Καβαλάω τα 85 μεσήλικα άλογά μου, παρκαρισμένα, είπαμε, σχεδόν στο διπλανό χωριό και κουτσοτρέχοντας προλαβαίνω το γιατρό του ταμείου μου -στην άλλη άκρη της πόλης το ιατρείο του (να σημειωθεί!)- ο οποίος με πληροφορεί ότι πρέπει να το θεωρήσει με σφραγίδα ο ελεγκτής ιατρός (άλλος αυτός πάλι, τρίτος στη σειρά) στα γραφεία του ταμείου ασφάλισής μου και πως η συμμετοχή που πρέπει να πληρώσω για την εξέταση είναι 60 ευρά! (Εν τω μεταξύ υποτίθεται πως πληρώνω πολλά λεφτά στο ταμείο μου, υπέρ υγείας -και όχι υπέρ αποπεράτωσης του Ιερού Ναού Αγίας Σκέπης!- Να σημειωθεί επίσης ΠΑΡΑΥΤΑ!). Ξανακαβαλάω τα 85 μου αλογάκια. Ο ελεγκτής μού λέγει πως το βιβλιάριό μου χρειάζεται θεώρηση για το νέο έτος (δική μου αμέλεια!) αλλά η υπάλληλος εκείνη τη στιγμή που έκανε τις θεωρήσεις ήτανε μέσα στα νεύρα (πιο πολλά από τα δικά μου), απειλούσε θεούς και δαίμονες πως θα έπαιρνε άδεια και θα έφευγε από τη δουλειά γιατί ήτανε, όπως έλεγε, πολύ νευριασμένη και πως μας έκανε όλους εμάς μεγάλη χάρη –Μεγάλη η χάρη της!!- που μας μιλούσε γιατί ήτανε σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση! -η καημένη!- (Ευαισθησία αυτοί οι δημόσιοι υπάλληλοι!! Είναι πραγματικά για λύπηση! Είναι τόσο ευαίσθητοι οι καημενούληδες που παίρνουν ανά πάσα στιγμή άδεια από τη δουλειά τους για να φύγουν σπίτι τους. «Για κρίμα» που λέει κι η γιαγιά μου! Κι εδώ συζητάμε αν θα χειρουργηθώ και πώς θα γίνει να μη χάσω ώρα από τη δουλειά, ποιος θα με αντικαταστήσει και τέτοια ποταπά πράγματα!!!!Τς τς τς!)
Κεφάλαιο μαγνητικός τομογράφος: κουτσά-στραβά πήρα και την έγκριση. Ψάξε σ’ αυτήν την πόλη να βρεις τώρα το μαγνητικό. Ο κρυμμένος θησαυρός. Είχα να τον παίξω από τότε που πήγαινα στους προσκόπους! Και θες λίγο το κρύο, θες λίγο το μπόλικο κασκόλ που με τύλιξα σαν κοκορέτσι, θες τα νεύρα κι η πολλή σιγουριά, μπήκα σε ένα κατάστημα που είχε ταμείο, είχε λογιστήριο, είχε και διεύθυνση αλλά για κάποιο λόγο δεν είχε συνεννόηση! Καμία υπάλληλος δεν καταλάβαινε για ποιο πράγμα μιλούσα, με ποιον έκλεισα ραντεβού και τι εξέταση πήγα να κάνω !!! Λογικό! Αφού δεν μπήκα στο διαγνωστικό κέντρο αλλάάάάά.... στη «Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης» !!!!!!!!!!!!!!!!!Halloooooo!!! Ήξερα ότι κατά βάθος όλες ξανθιές είμαστε. Αλλά μάλλον όχι και στο πολύ βάθος! Εγώ το ‘χω πιο επιφανειακό. Το δείχνω! Φωνάζει ρε παιδί μου, πώς το λένε; ΦΑΙΝΕΤΑΙ! Μαζεύω τα κομματάκια της αξιοπρέπειάς μου (όσα μου είχαν απομείνει). Δεν είμαι εγώ απόφοιτος σχολής.... δημοτικό να είχα τελειώσει μοναχά, μια ματιά θα έριχνα στην ταμπέλα. Έτσι! Από περιέργεια. Μετά λένε πώς βγαίνουν τ’ ανέκδοτα! Αποσιώπησις! Κάνω τον Κινέζο! Ε μετά από αυτό, που το φυσούσα και δεν κρύωνε, βρήκα και τον τομογράφο που ήτανε στον αμέσως επόμενο και παράλληλο δρόμο. Ε εμπερδεύθην, η γυναίκα!
Μπήκα λοιπόν σε εκείνο το κουβούκλιο που μοιάζει με φούρνο για εκκολαπτόμενα ψητά κοτόπουλα με πατάτες στη γάστρα! Τι στιγμή! Ο ορισμός της απραγίας. Το αποφάσισα! Δε μου πάει το καθισιό! Η ταβανοσκόπηση ωστόσο είναι ένας τρόπος εσωτερικού διαλογισμού. Ποιος το αμφισβητεί? Πάντοτε μου το έλεγε η φίλη μου η Ελένη η Ψυχολόγος ότι ήθελε να με δέσει σε μία καρέκλα για να δω πώς είναι να μην κάνω τίποτα! Ευκαιρία. Αλλά καθισιό??? Ό,τι χειρότερο δλδ μπορεί να σου τύχει!! Πνίγομαι! Ο Ερμής μου, που μάλλον ήτανε ανάδρομος, επιστέγασε και τον επίλογο της εξέτασης που τελείωσε με παρεξήγηση (πώς αλλιώς μέρα που ‘ταν!) μεταξύ εμού και της ιατρού! Καβγάς Νο 2! Και μου είπε κι από πάνω ότι μου μίλησε και καλά! Δλδ αν μου μιλούσε άσχημα τι θα μου έλεγε?
Κεφάλαιο tennis: Δύσκολη και τούτη η μέρα ! Τέννις δεν έπαιξα! Ωστόσο έμαθα καλά πώς είναι να είσαι όχι ο παίκτης αλλά το μπαλάκι:
-Να σε πετάνε από τον έναν στον άλλον, σε οποιεσδήποτε συνθήκες: με αέρα, με κρύο, με ζέστη, με κουτσό πόδι.
-Να σε χτυπάνε οι παίκτες και να το θεωρούν επιτυχία.
-Να σε παρατάν σε μια γωνιά για να πετάξουν τα άλλα μπαλάκια.
-Να σε μαζεύουν κάποια στιγμή, όταν βολέψει, εάν βολέψει.
-Να έχεις καταπονηθεί αλλά κανείς να μη νοιάζεται, γιατί ο στόχος είναι να σε κάνουν ο ένας πάσα στον άλλον.
Και κατάλαβα πως όταν οι παίκτες:
-έχουν νεύρα,
-είναι αδιάθετοι,
-αγύμναστοι ή
-ανίδεοι από κανόνες παιχνιδιού
μπορούν να σε στείλουν οπουδήποτε, εντός ή εκτός γηπέδου, χασκογελώντας
γιατί...
κάνουν πλάκα και δεν τους νοιάζουν οι κανόνες,
γιατί...
είναι ανίδεοι και δεν ξέρουν που να στείλουν τη μπάλα ή
γιατί...
είναι αδύναμοι και δεν μπορούν να βρουν το στόχο.
Και στο κάτω-κάτω και Ίδρωσα και Καταπονήθηκα και όλα τα συμπτώματα της προπόνησης τα ένιωσα. Εγώ μια φορά όμως σας συστήνω: να μην τολμήσετε να αρρωστήσετε εντός terrain δημόσιας δωρεάν υγείας!
