Εχθροί και Φίλοι της ΖΩΗΣ: Προσοχή! Κίνδυνος-Θάνατος!

Έρχονται όλοι. Φίλοι, γνωστοί, συγγενείς... Όλοι! Ξαναμιλούν οι μαλωμένοι, ξαναβρίσκονται οι χωρισμένοι, ανταμώνουν και οι πιο απομακρυσμένοι. Ο πόνος του άλλου διαλύει τους εγωισμούς, σβήνει τους ενδοιασμούς και ακυρώνει τις πολώσεις στις ενδοοικογενειακές σχέσεις. Η πόρτα είναι όλη τη νύχτα ανοιχτή. Τα φώτα όλα αναμμένα. Τα δωμάτια κατειλημμένα μαζί με τις γραμμές τηλεφώνου που παίρνουν φωτιά.  Γέμισε ο τόπος λουλούδια. Ποτέ «ένα σπίτι που έκλεισε» δεν είναι τόσο ανοιχτό σε όλους!  

 Όλοι οι άνθρωποι, μαυροντυμένοι, στέκονται με μια αμηχανία στο σκυθρωπό τους πρόσωπο. Δεν μιλούν, κοιτούν, απορούν, αναστενάζουν. Η γλώσσα συνήθως μουδιάζει και το μόνο που εκφράζεται εκείνη την ώρα είναι «το λάλον ύδωρ» των ματιών.  Η απόγνωση διαφεντεύει μαζί με τις βαθιές σκέψεις.

        -Δεν θέλω να το ζήσω (πάλι!) αυτό. Έχω δει το ίδιο έργο σε επανάληψη. Το ξέρω. Το εμπέδωσα. Φτάνει!

Μια φωνή έρχεται με αντίλαλο εκκωφαντικό από τις πίσω οδούς του εγκεφάλου  μου και μου υπαγορεύει:

             -Πρέπει να μάθεις να δέχεσαι στη ζωή τα πάντα!

                 Και σκύβω το κεφάλι προχωρώντας μπροστά.

Ανοίγουν πόρτες, ψάχνεις τους «χαροκαμένους». Αγκαλιές ζεστές στην παγωμένη ψυχή μιας μάνας. Πόσο να τη ζεστάνεις? Τι να της πεις? Αφού δεν ακούει. Δε θα ξανακούσει πια από δω και πέρα ούτε τα βήματά του στην αυλή ούτε το άνοιγμα της πόρτας όταν επιστρέφει το μεσημέρι σπίτι του, ούτε την ανάσα του όταν το βράδυ θα πάει να τον σκεπάσει. Μόνο θα ονειρεύεται. Θα ονειρεύεται εφιάλτες και κόσμους μακρινούς ποτέ επίγειους. Θα ονειρεύεται μια άνοιξη που δε θα ‘ρθει ποτέ ξανά.

Η παράσταση τελείωσε. Τα φώτα αύριο θα είναι πια σβηστά. Όλοι θα πάνε στα σπίτια τους και η ζωή θα συνεχίσει από εκεί που την αφήσανε. Παρενθέσεις είναι αυτά τα επεισόδια για τους γύρω. Η επιστροφή στην καθημερινότητα θα τις ξεχάσει. Η μάνα όμως θα κάνει την παρένθεση κυρίως κείμενο και θα ζήσει εις το εξής μέσα σ’ αυτήν. Χωρίς ελπίδες πια, εγκλωβισμένη. Και οι καθημερινές της βόλτες θα αλλάξουνε πορεία προς τα μαρμαρένια αλώνια. Θα είναι μόνη, αυτή και η κακή της μοίρα που επέλεξε να της γνωρίσει τόσο άχαρα τι θα πει ΑΠΩΛΕΙΑ!

Εχθροί και Φίλοι της ΖΩΗΣ: η ωραία κοιμισμένη

        Από μικρή μου μαθαίνανε πως πρέπει να έχω ωραίο σώμα, δλδ στητό κορμί, λουσαρισμένο, στολισμένο με φρου-φρου και αρώματα! Φορούσα τα φορεματάκια τα χαρωπά, ροζ κορδελάκια στα μαλλιά και κουβαλούσα τη χαριτωμενιά πάνω μου λες και γεννήθηκα μ’ αυτήν. Ήταν και τα πρότυπά μου ανάλογα. Μεγάλωνα με μία κούκλα διαστάσεων 90-60-90 με μία κλίμακα 1: 100 προς το δικό μου σώμα κατά προτίμηση σε αποχρώσεις σταρένιου δέρματος και πλατινέ μαλλιού. Μεγαλώνοντας όλοι γύρω μου με θαυμάζανε και με κάνανε να πιστέψω πως τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό στη ζωή από την ομορφιά.
         Στην τηλεόραση στην οποία πολλές φορές με πάρκαρε η μαμά μου έβλεπα κινούμενα σχέδια με πρωταγωνίστριες όμορφες και λυγερόκορμες κοπέλες σαν τις κούκλες μου. Είχανε αυτοκίνητο κάμπριο και αλλάζανε συνέχεια ρούχα, παπούτσια και αξεσουάρ. Αν δεν είχανε κάμπριο τότε επρόκειτο για πριγκίπισσες μιας άλλης εποχής που κατοικούσαν σε κάστρα με πολλούς φρουρούς και όμορφα παλάτια. Ό,τι φορούσανε έλαμπε και ήτανε από χρυσό και σμάλτο, σαν να ξεπηδούσανε από τα παραμύθια που μου διάβαζε η μαμά ή μου έλεγε η γιαγιά!
       Τα παραμύθια μιλούσαν για πρίγκιπες πάνω σε άσπρα άλογα και ροζ συννεφάκια. Συνήθως υπήρχανε και κάποιοι κακοί που ταυτόχρονα ήτανε άσχημοι, λες κι η ασχήμια είναι προνόμιο των κακών! Κι εγώ, ονειρευόμουνα κάθε βράδυ πως, όταν μεγαλώσω, θα γίνω μια όμορφη νεραϊδούλα ή μια αξιολάτρευτη γοργόνα που θα με θαυμάζουν όλοι για τη μοναδική και σπάνια ομορφιά μου. 
         Αργότερα, παρακολουθούσα μαζί με τη μαμά τα μεσημέρια ή βράδια που ήτανε κουρασμένη και ήθελε να «χαλαρώσει» κάτι εκπομπές που είχε συνέχεια νέες επίδοξες τραγουδίστριες και κατά έναν περίεργο λόγο είχανε απαξάπασες πολύ ωραίο και γυμνασμένο σώμα με γραμμωμένους κοιλιακούς και πάντα μακριά καλοχτενισμένα μαλλιά και φανταστικό πρόσωπο. Τραγουδούσανε ανάμεσα σε φώτα και στρας, όλα γυαλίζανε και δίπλα ήτανε μία επιτροπή που ενίοτε τις πρόσβαλλε αλλά δεν τις ένοιαζε και πολύ ή αν τις ένοιαζε έμπηγαν τα κλάματα σαν να η ζωή τους τελείωνε εκεί.
          Και όταν η μαμά έλειπε πολλές φορές έβαζα μόνη μου το cd να παίζει και έφτιαχνα τη βούρτσα για τα μαλλιά κρατώντας την ανάποδα μικρόφωνο και μιμούμουν όλες αυτές που έβλεπα με τη μαμά στις χαλαρωτικές-όπως έλεγε- εκπομπές. Και φορούσα τα τακούνια της, τα βραχιόλια και τα σκουλαρίκια της αλλά και το κατακόκκινο κραγιόν της. Κι αν καμιά φορά με έπιανε στα πράσα με θαύμαζε για τα κατορθώματά μου και το έλεγε περιχαρής στις φίλες της!
        Πολύ μετά, όταν πήγα στο γυμνάσιο είχε αρχίσει η μαμά να μου αγοράζει τα δικά μου καλλυντικά και αξεσουάρ και τακούνια και πήγαινα ανελλιπώς γυμναστήριο κάθε μέρα για να μπορώ να φοράω τα ξώκοιλα μπλουζάκια και να αρέσω στα αγόρια της τάξης μου. 
Κι όταν έγινα φοιτήτρια, δούλευα σε ένα καφέ ως «γλάστρα» στην πόρτα πάντα ντυμένη και περιποιημένη με προκλητικά ρούχα και στη σχολή μου πατούσα μόνο στις εξεταστικές για να μπορώ να βγάζω χαρτζιλίκι και να πληρώνω τα ρούχα μόνη μου και να μη ζητάω λεφτά συνέχεια από το μπαμπά. Και ήμουνα περήφανη που προόδευα με δικά μου λεφτά.
       Και όταν μεγάλωσα και παντρεύτηκα και έκανα παιδιά, πέτυχα το πιο σημαντικό πράγμα της μητρότητας σύμφωνα με όλα τα περιοδικά: έχασα τα κιλά της εγκυμοσύνης μέσα σε λιγότερο από 40 ημέρες. Σταμάτησα και το θηλασμό, γιατί ήτανε δέσμευση και δεν είχα χρόνο για τον εαυτό μου και για το γυμναστήριο. Έπρεπε να καταπολεμήσω το άγχος που μου δημιουργούσε η μεγάλη μου κοιλιά και φοβόμουνα μήπως ο άντρας μου άρχιζε να τρέχει πίσω από καμιά μικρούλα με επίπεδη κοιλιά.
Αργότερα, έβλεπα κι εγώ χαλαρωτικές εκπομπές τα μεσημέρια ή τα βράδια μετά τη δουλειά μαζί με την κόρη μου που συνήθως έκανε ένα διάλειμμα από το παιχνίδι με τις κούκλες με κάμπριο που τις αγόραζα για να παίζει και να μην της λείπει τίποτα. Τα βράδια πριν κοιμηθεί της διάβαζα παραμύθια με όμορφες πριγκίπισσες.

                    Κι έτσι αισθανόμουνα πως το είδος μας διαιωνίζεται επάξια!

 ΥΓ:  Δυστυχώς όμως άργησα να καταλάβω, γιατί δε βρέθηκε κανείς να μου το πει, πως το ανθρώπινο είδος διαφέρει από τα υπόλοιπα στους στόχους. Κοιμόμουνα τον ύπνο του δικαίου σαν μια ωραία κοιμωμένη για χρόνια, ώσπου κάποιος με ξύπνησε και μου ‘πε πως η ωραιότητα ανήκει περισσότερο στην ψυχή και η ομορφιά στο μυαλό και πως όλα αυτά που έμαθα να κάνω δεν ανήκανε απλά στη σφαίρα της φαντασίας, αλλά σε μια άλλη σφαίρα, αυτήν της ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ.

Εχθροί και Φίλοι της ΖΩΗΣ: Ο άνθρωπος που ήρθε από το Μέλλον

            ...είναι εκείνος που πάντα έβλεπες στα όνειρά σου πάνω σε άσπρα άλογα ή κάτω από αυτά. Είναι εκείνος ο άνθρωπος που φανταζόσουνα να σε κάνει τόσο ευτυχισμένη, όπως κάνει τόσα χρόνια ο πατέρας τη μάνα σου κι ας τους είδες να τσακώνονται. Πολλές φορές τον έχεις φανταστεί με μάτια που σε κοιτούν όλο ενδιαφέρον και με χείλη που σε φιλούν γεμάτα τρυφερότητα. Τον συνάντησες τυχαία στο μανάβικο την ώρα που έπαιρνε μήλα από το ίδιο καφάσι με σένα και σε άγγιξε τυχαία ή στο βουνό κάνοντας τζόκινγκ την ώρα που εσύ το κατέβαινες, ενώ εκείνος ανέβαινε. Όταν διασταυρώθηκαν τα βλέμματα σας, ήταν η μόνη στιγμή που απέκτησαν σημείο τομής οι παράλληλες ζωές σας. Αργότερα τον ξανάδες μετά από χρόνια στην είσοδο μιας τράπεζας, να περιμένει υπομονετικά να πάρει τους τόκους της υπομονής του.
           Μα οι ιδέες, τα όνειρα και οι αντοχές θρυμματίζονται ώσπου να πεις κύμινο.   Θα συναντήσεις κι άλλους που σε κάνανε απλά να νομίζεις ότι τους ήξερες χρόνια. Που πίστεψες ότι μπορούν να γίνουν το άλλο σου μισό. Που σε σαγήνευσαν και σε έκαναν να παραδεχτείς πως έχουν τη δυνατότητα να σε κάνουν να νιώσεις φυσιολογικά. Μα τελικά απλά πίστεψες, νόμισες, μαγεύτηκες. Δεν πρόσεξες πως ο κλειδοκράτορας του εαυτού σου είσαι μόνον εσύ και πως ο άλλος ψάχνει ακόμα τα αντικλείδια.

           Την αινιγματική χαρά σου τη λύνει μονάχα ο άνθρωπος που συναντάς συνεχώς στα πιο αναπάντεχα μέρη. Εκείνος δεν ξέρει τι του είσαι. Εσύ δεν ξέρεις τι κρύβει. Ποντάρεις μονάχα στην πρόσκαιρη ανατριχίλα της σάρκας. Πονάς. Και είσαι σίγουρος πως έχει το παυσίλυπο. Λυπάσαι και είσαι πιο σίγουρος ότι είναι η χαρά. Είναι εκεί, ανάμεσα στους επιβάτες που περιμένουν στη στάση του λεωφορείου, πίσω από το γκισέ ενός γραφείου στον τρίτο όροφο της υπηρεσίας και ενίοτε στο διπλανό έδρανο του αμφιθεάτρου ή καθώς περιμένει να σου δώσει το σάλι που σου ‘πεσε από το κάθισμα στο καφενεδάκι όπου έπινες μια δροσιστική λεμονάδα.
           Ο άνθρωπος αυτός πάντα θα πλησιάζει αλλά θα φεύγει απειλητικά, γιατί καθόλου δεν του αρέσει η ιδέα της μόνιμης κατοικίας. Είναι αλήτης περιπατητής. Και άστεγος... γυρίζει, με μια ματιά αγγίζει και φεύγει.  Το όνομά του «ΦΛΕΡΤ»

Εχθροί και φίλοι της ΖΩΗΣ: όσο ζω....

            Η μία ελιά από τις δύο που είχα στο μπαλκόνι μου πέθανε. Για την ακρίβεια την πέθανα με τον μοναδικό τρόπο που ξέρω να σκοτώνω τα φυτά. Η δεύτερη βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο. Ακολουθεί την πεπατημένη της πρώτης.
        Όλα ξεκινούν από το ξερό χώμα και τα ανεμοδαρμένη ύψη του πέμπτου ορόφου, την υπερβολική δλδ έκθεση στον άνεμο, στην αμέλεια και την παραίτηση. Δε θυμίζει τις ελιές των νησιών στα ύψη τα πελαγίσια. Δε θυμίζει τους χρυσούς ελαιώνες της Κρήτης με τον αλμυρό αγέρα μήτε τη φύση του Αιγαίου με αμπέλια και χρυσές ελιές.
            Ένα κακέκτυπο από φυσικό τοπίο πήγα να φτιάξω, εγκλωβισμένο πίσω από κάγκελα και μέσα σε πέντε τετραγωνικά. Περιόρισα τις ρίζες του σε μία γλάστρα. Ρίζες βαθιές ατίθασες εν τη γενέσει τους. Κομμένη η σχέση με το χώμα, με το άφθονο κελαρυστό νερό και το οξυγόνο χωρίς μάσκες αντιασφυξιογόνες! Αντ’ αυτών προσφέρω τροφή ελάχιστη μέσα από ποτιστήρια-ορούς μαζί με διοξείδιο της πόλης. Τώρα σαν ασθενής κλινήρης στο νοσοκομειακό κρεβάτι ζητάει υποκατάστατα από εμένα, τον άθλιο κηπουρό. Να το ποτίζω με φαρμακευτικά σκευάσματα με τη σταγόνα.
            Όχι, δεν είμαι η κατάλληλη. (Νομίζω ότι...) Προσπαθώ μα δεν τα καταφέρνω. Η ελιά μου μας άφησε χρόνους. Ξεράθηκε. Έσπασε κι ο σπάγκος που την κρατούσε στα κάγκελα μην πέσει. Έμοιαζε τόσον καιρό με τα σκυλάκια που αγαπάμε οι ζωόφιλοι και τα ‘χουμε στα μπαλκόνια. Την έριξε ο αγέρας ο πολύς. Έσπασε κι η γλάστρα. Γέμισε χώμα το μπαλκόνι κι η τεθνεώσα η ελιά έγειρε με τρόπο στο πάτωμα. Κυλιόταν μέρες εκεί έξω τροχήλατη πάνω στην κυλινδρική της γλάστρα. Δεν την είδα γιατί το μπαλκόνι μου δεν το επισκέπτομαι, όταν δεν είναι η εποχή του. Την πρόσεξα μια μέρα κατά λάθος, γιατί τη φύσηξε ο άνεμος μπρος στο οπτικό μου πεδίο. Με λύπη μου τη σήκωσα.
            Οι απεγνωσμένες προσπάθειες να ξαναζωντανέψεις αυτό που πέθανε σαν να μην έχουν νόημα. Η απόφαση μετράει σε αυτές τις περιπτώσεις. Κάποια πράγματα ή πρόσωπα ή φυτά ή καταστάσεις τα χάνεις. Και πρέπει να το πάρεις απόφαση. Να καταλάβεις ότι πρέπει να ζήσεις χωρίς αυτά. Κι ότι μπορείς... Ακόμη κι αν σε πονάει!  Μπορείς! Κάνουν τον κύκλο τους ή βίασες ή παραβίασες τον κύκλο τους κι εκείνα έφυγαν. Τι θες να τα αναστήσεις?
            Μα...!!! Εκεί που πήγα να σηκώσω τη σπασμένη γλάστρα με τον ξερό ολόξερο κορμό της πεθαμένης ελιάς, πρόσεξα πως ανάμεσα στα φρυγανά της φύλλα, ξεπρόβαλε μία φουντίτσα πράσινη από ολόφρεσκα πρασινωπά και τρυφερούτσικα φυλλαράκια! Από τότε τα φυλλαράκια της γινήκαν φιλαράκια μου και...
            Κρατάς μυστικό? Μου ‘ρθε στο νου ο ποιητής που λέει ότι «Τούτα τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό» και  βάφτισα την ελιά μου ΕΛΠΙΔΑ!

Εχθροί και φίλοι της ΖΩΗΣ: όταν οι μάσκες (δεν) πέφτουν..

Δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό. Ο βατραχάνθρωπος, ο κολυμβητής ή ο χειρουργός τη φοράει για ευνόητους λόγους. Υπάρχουν οι γνωστές αντιασφυξιογόνες που βοηθούν στη διοχέτευση του οξυγόνου ή του αιθέρα στον οργανισμό. Πρόκειται για ανάσα στη ζωή, εκεί που νομίζεις πως το νήμα κόπηκε. Αποκαθιστά τη σύζευξη με το οξυγόνο κι αφήνει πίσω οσμές, θαλασσινό νερό και αιθάλη.

Ωστόσο είναι και καλλυντική ενίοτε. Φτιαγμένη από φυτικά υλικά, τέτοια που συνήθως τα βάζεις στη γαβάθα της σαλάτας. Λιωμένα στο μπλέντερ αγγουράκια, λάδια, λεμόνια με γιαούρτια και απλωμένα στο πρόσωπο συμμετρικά απομακρύνουν τα νεκρά κύτταρα, απορροφούν την οξύτητα, χαρίζουν δροσιά και απαλή υφή στο πρόσωπο.

Πολλές φορές, όπως στα αυτοκίνητα, τοποθετείται για ομορφιά καμουφλάροντας την ασχήμια. Καλύπτει όσα δε θα ‘πρεπε να φαίνονται. Εξωραΐζει. Προστατεύει τα ευαίσθητα σημεία του αυτοκινήτου και το κάνει πιο θελκτική προέκταση του αντρικού εαυτού.

Στο θέατρο? Εκεί η μάσκα γδύνει τον ηθοποιό από την προσωπικότητά του και τον ντύνει με το ρόλο του. Τον κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι κι εκείνος υποδύεται και ενσαρκώνει τα της μάσκας. Γι’ αυτό κι εκείνη είναι σύμβολο του θεάτρου,  δηλ. του δράματος, όπως λέγεται, ενώ παράλληλα λαμβάνει χώρα η μεταμφίεση...

...όπως και στις Απόκριες. Ντύνεσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι και το δηλώνεις με το ρούχο. Τότε γιατί να μην πιστέψει κανείς ότι ναι, το ράσο κάνει τον παπά, αφού, για να γνωστοποιήσεις αυτό που θέλεις για λίγο να είσαι, θα ξεκινήσεις να το επιδιώξεις πρωτίστως με τη φορεσιά. Γίνεσαι τότε καρναβάλι χαριτωμένο που προκαλεί γέλιο μέσα από το γελοίο. Τονίζεις με τον εντονότερο τρόπο ψεύτικα, φτιαχτά χαρακτηριστικά που δεν έχεις.

Αν όμως κάποιος σε πει «καρναβάλι» εκτός των τριών πρώτων εβδομάδων του Τριωδίου μάλλον δεν είναι κολακευτικό ούτε προσπαθεί να σου πει πόσο χαριτωμένος είσαι! Να ανησυχήσεις! Όπως επίσης να ανησυχήσεις αν σε πει μασκαρά ή αν σου πει «τι μασκαριλίκια είναι αυτά?»

Στο δε πρόσωπο είναι ακόμα πιο λεπτές οι γραμμές. Γιατί, εάν φοράς από την άλλη μάσκα, όχι τη θεραπευτική μήτε την ιατρική, ούτε των ηθοποιών ούτε την καρναβαλίστικη, αλλά εκείνη που καλύπτει και ακόμη καλύτερα κρύβει καλά,  τότε η μάσκα από θετική που είναι παίρνει πρόσημο αρνητικό και η υποκριτική, λατρεμένη τέχνη από αρχαιοτάτων χρόνων, λέγεται απλά ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!

Εχθροί και Φίλοι της ΖΩΗΣ: μην την υποβάλεις ποτέ!

        Προσοχή. Είναι ύπουλη. Ζηλεύει το χταπόδι και απλώνει τα πλοκάμια της παντού. Σφηνώνει στον εγκέφαλο και πολλές φορές τον κυριεύει. Έχει άλλοθι την ηλικία και άλλοτε την κατάσταση. Ζητάει σημασία περισσότερη από αυτήν που της ανήκει. Είναι λαίμαργη και ρουφάει σαν την ηλεκτρική σκούπα την ενέργεια και την καλή διάθεση. Σε εξωθεί σε μελαγχολία και στοχεύει στην κατάθλιψη. Χαίρεται όταν λυπάσαι. Λυπάται όταν χαίρεσαι. Κάνει το σώμα σου πλαδαρό και ευάλωτο σε ψυχοσωματικά σύνδρομα.
       Φυτρώνει και σε μέρη όπου δεν τη σπέρνεις. Απρόσκλητη φωλιάζει στο σαλόνι σου. Σαν τη γειτόνισσα κουτσομπόλα, κρύβεται πίσω από την κουρτίνα και παραμονεύει να σε δει να ξεμυτίζεις από το σπίτι σου, να πας για έναν καφέ, βρε αδερφέ, ένα ποτάκι, ένα θέατρο. Αν την πάρεις χαμπάρι ξαναγυρίζεις πίσω. Γεμάτος ενοχές πετάς τα ρούχα από πάνω σου. Το καινούργιο συνολάκι το ξανακρεμάς στη ντουλάπα. «Τι τα θες τα σκουλαρίκια? Βάλε τη ρόμπα που σου πάει!» σου σιγοψυθιρίζει στο αφτί. «Είσαι εσύ για κομμωτήρια και περιποιήσεις? Κάτσε σπίτι σου να υπηρετείς τους ρόλους σου έναν-έναν» Φωνάζει... Σε ξεκουφαίνει. Της λες «Σταμάτα!» αλλά δε σε ακούει. Την υπακούς. Ακούς υποτακτικά. Με το κεφάλι σκυμμένο, τα μάτια θλιμμένα και με μία αίσθηση ήττας!
          Κατέβασες τα στόρια στα παράθυρα και τα σφάλισες ερμητικά. Το μόνο παράθυρο στο σπίτι σου είναι η tv. Ορθάνοιχτη όλη μέρα για να μπαίνει μες στο σπίτι σου άπλετο το σκοτάδι. Καμιά φορά αν τολμήσεις να κατεβάσεις κανά βιβλίο από το ράφι σου φωνάζει: «Μηήήή! Τρελός είσαι? Τι πας να κάνεις? Ώρα είναι να μας πεις πως θα ανοίξεις το μυαλό σου!! Θες να πάρει αέρα?»... Και κάνεις πίσω. Διστακτικά, αλλά κάνεις πίσω. Μετά την παραδέχεσαι. Λες «Ε κάτι θα ξέρει! Για να μου το λέει αυτή!»
         Πώς και ποιος να σε πείσει ότι είναι λάθος? Δεν πρόκειται για καμία κυρία σιδηρά. Τρέφεται από την υπακοή σου, καλλιεργείται από την ακαλλιέργητη φυσιογνωμία σου, μεγαλώνει από το νωχελικό σου χαρακτήρα και ριζώνει βαθύτερα χάρη στη φιλοξενία που της προσφέρεις στον καναπέ του σπιτιού σου.
        Ε κλείσ’ της την πόρτα πια. Έτσι στα μούτρα. Βγες έξω κι άσ’ τηνα να  κοιτάει πίσω από την κουρτίνα. Ανέβασε τα πατζούρια στο σπίτι σου μπας και σε επισκεφτεί και κανείς άλλος πέρα από αυτήν. Ο ήλιος για παράδειγμα. Πάρε από το χέρι όλους σου τους ρόλους, ας είναι και πολλοί και βολτάρετε μαζί τους στην παραλία. Και χτενίσου επιτέλους που είσαι σαν αναμαλλιασμένος τρελός επιστήμων. Μη νιώθεις τύψεις που έχεις Εαυτό και Αξιοπρέπεια. Και βάλε κλειδαριά στο ψυγείο. Υπάρχει απόλαυση και έξω απ’ αυτό.
          Εκείνη τη δουλειά της κάνει. Πάλι τύψεις θα σου πουλήσει. Εσύ, ως γνήσιο υπερκαταναλωτικό ον του δυτικού κόσμου, θα αγοράσεις περισσότερες από όσες σου χρειάζονται. Έτσι ρε παιδί μου, από ανασφάλεια! Γιατί έχουμε πέντε πακέτα μακαρόνια στο ντουλάπι της κουζίνας? Και θα πας και θα ‘ρχεσαι στα 70 τετραγωνικά σταματώντας μόνο όταν πέφτεις σε τοίχο. Και πάλι πίσω. Στον απέναντι τοίχο. Σαν τα αγρίμια. Ώσπου να ευνουχιστούν οι ορέξεις σου για περπάτημα, τρέξιμο ή κυνηγητό. Να γίνεις ένα εξημερωμένο ακίνδυνο αγρίμι του τσίρκου. Να δίνεις παραστάσεις στους άλλους που θα θαυμάζουν την υποτακτικότητά σου, το πώς περνάς μέσα από πύρινα στεφάνια πηδώντας από το ένα κλουβί στο άλλο. Αρνήθηκες τη φύση σου. Ηττήθηκες. Από απέναντι σε χειροκροτεί στις κερκίδες η νικήτρια. Έτσι είναι. Ο νικητής είναι πάντα υπεράνω. Χειροκροτεί τον ηττημένο. Βλέπεις δεν έχει τίποτε να χάσει.
          Α ναι! Να σας συστήσω: Το όνομα αυτής «ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ»
 

Μπερδεύτηκα στην κόλαση του ΔαΝΤη!

        Το Ημερολόγιο τρελάθηκε. Υποτίθεται πως έχει μια σειρά. Αλλά... υποτίθεται! Τρεις μέρες μετά το «δις εξαμαρτείν». Μία μέρα μετά του Αγίου (?) Βαλεντίνου. Μία μέρα πριν την Τσικνοπέμπτη. Χωράνε όλα στην ίδια εβδομάδα?

Τετάρτη 15/2/2012
      Σήμερα είναι της Απόγνωσης. Οσιομάρτυρας Πελασγίας και πασών επαρχιών!  Μεγάλη η χάρη της! Ανάμεσα σε αντισυνταγματικές συναλλαγές (Λάθος! Αλλαγές σκέτο. Χωρίς το συν-. Η συναλλαγή προϋποθέτει δύο και ορίζεται μεταξύ του «δούναι και λαβείν». Η χώρα απουσιάζει και απέχει από δοσοληψίες). Ανάμεσα σε κόκκινες βιτρίνες, καρδιές τεράστιες και κόκκινα μπαλόνια. Ανάμεσα σε ψητά, ψησταριές, κρεατικά και τσίκνες, κρασιά, ρετσίνες και χορούς. 
      Μπερδεύτηκα. Γιορτάζουμε ή θρηνούμε? Θρηνούμε εορτάζοντας ή εορτάζουμε  θρηνώντας? Θέλουμε μια ζωή όπως πριν και κάνουμε ό,τι τη θυμίζει. Μοιάζει. Μα η χώρα βουλιάζει. Ψάχνουν τα πνευμόνια καθαρό αέρα.

14/2/2012
       Η εκκλησία φωνάζει τα δικά της: «δεν είναι ο Βαλεντίνος Άγιος της ορθοδοξίας μας!!!». Και τούτες τις καρδιές τις αγαπησιάρικες τι θα τις κάνουμε Αιδεσιμότατε? Άλλωστε είναι όλες υποψήφιες για εμφράγματα και άλλες για εγχείριση ανοιχτής καρδιάς που δε θα κλείσει ποτέ. Θα μείνει πληγή ανοιχτή. Η καρδιά θα κοπεί στα δύο και θα πάρει κάθε κομμάτι το δρόμο του. Το ένα στην Ανατολή και το άλλο στη Δύση. Έτσι είναι η επικοινωνία των ερωτευμένων σήμερα. Πολωτική. Η μία θετικής ενέργειας και η άλλη αρνητικής παθητικότητας.

16/2/2012
    Έρωτας! Περνάει και από το στομάχι. Το απύθμενο στομάχι του νεοέλληνα, με προίκα-κληροδότημα το κατοχικό σύνδρομο. Τσικνίζει και την Πέμπτη του μετά τις φωτιές της Κυριακής.

Κυριακή 12/2/2012
    Ζωσμένοι αστυνομικοί προσπάθησαν να πνίξουν την κραυγή, να σβήσουν την οργή, να προστατέψουν την αρχή. Ποια αρχή? Ποια εξουσία? Ποια πολιτεία?  Αρχές. Δεν έχουμε Αρχές. Κανείς δεν εξουσιάζει. Αρχές. Δεν έχουμε Αρχές. Χαθήκανε μαζί με τις Αξίες. Τέλη. Έχουμε. Αβάσταχτα. Τέλος. Ήρθε. Δεν υπάρχουν Αρχές. Υπάρχουν μόνο Τέλη που γονατίζουν. Δεν υπάρχουν Αρχές, ούτε Ιδανικά. Απλά δύουν αργά. Τα πήρε  η Δύση και τα έκανε βρούβες. Για μας εδώ στα Βαλκάνια ανατέλλει μοναχά  το Τέλος μας. Έτσι αποφασίσαμε! Φασιστικά αλλά το αποφασίσαμε. Διότι:

εγώ ψηφίζω
εσύ ψηφίζεις
αυτός ψηφίζει
εμείς ψηφίζουμε
εσείς ψηφίζετε
ΕΚΕΙΝΟΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ!

Εγώ δεν ακούγομαι
Εσύ δεν ακούγεσαι
Αυτός δεν ακούγεται
Εμείς δεν ακουγόμαστε
Εσείς δεν ακούγεστε
ΕΚΕΙΝΟΙ ΘΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ?
 

15/2/2012
     Και τώρα ποιος θα με διατάξει τι να σκεφτώ? Το Ημερολόγιο με μπερδεύει. Ποιος θα μου υπαγορεύσει τι να νιώσω? Μαλλιά-κουβάρια οι στάσεις μου. Σαστισμένη η κρίση μου. Σέρνεται μεταξύ εορτών μιας εμμονής που επιμένει να γλεντάει τον πόνο της και ενός πένθους που βυθίζει ζωντανό τον Έλληνα στον τάφο. Καζάνια βράζουνε, αλλά δεν εκρήγνυνται. Θρύψαλα οι τζαμαρίες. Σπάσανε οι βιτρίνες! Βιτρίνες! Δεν υπάρχουνε πια βιτρίνες. Τσακίστηκαν κάτω από τις βαριοπούλες, θρυμματίστηκαν με μολότοφ κι αυτές και το «θεαθήναι». Να ένα καλό! 

14/2/2012
       Ούτε καρδιές υπάρχουν κόκκινες. Μονάχα ματωμένες. Να! Χθες θαρρώ πως ήτανε ανήμερα του Μεγάλου Αν-ορθόδοξου Αγίου που χώρισε ακόμη μία φίλη μου. Τι σόι Άγιος είναι και δεν έκανε το Θαύμα του? Μήπως και αυτός φοβέρα θέλει?