Εχθροί και Φίλοι της ΖΩΗΣ: μην την υποβάλεις ποτέ!

        Προσοχή. Είναι ύπουλη. Ζηλεύει το χταπόδι και απλώνει τα πλοκάμια της παντού. Σφηνώνει στον εγκέφαλο και πολλές φορές τον κυριεύει. Έχει άλλοθι την ηλικία και άλλοτε την κατάσταση. Ζητάει σημασία περισσότερη από αυτήν που της ανήκει. Είναι λαίμαργη και ρουφάει σαν την ηλεκτρική σκούπα την ενέργεια και την καλή διάθεση. Σε εξωθεί σε μελαγχολία και στοχεύει στην κατάθλιψη. Χαίρεται όταν λυπάσαι. Λυπάται όταν χαίρεσαι. Κάνει το σώμα σου πλαδαρό και ευάλωτο σε ψυχοσωματικά σύνδρομα.
       Φυτρώνει και σε μέρη όπου δεν τη σπέρνεις. Απρόσκλητη φωλιάζει στο σαλόνι σου. Σαν τη γειτόνισσα κουτσομπόλα, κρύβεται πίσω από την κουρτίνα και παραμονεύει να σε δει να ξεμυτίζεις από το σπίτι σου, να πας για έναν καφέ, βρε αδερφέ, ένα ποτάκι, ένα θέατρο. Αν την πάρεις χαμπάρι ξαναγυρίζεις πίσω. Γεμάτος ενοχές πετάς τα ρούχα από πάνω σου. Το καινούργιο συνολάκι το ξανακρεμάς στη ντουλάπα. «Τι τα θες τα σκουλαρίκια? Βάλε τη ρόμπα που σου πάει!» σου σιγοψυθιρίζει στο αφτί. «Είσαι εσύ για κομμωτήρια και περιποιήσεις? Κάτσε σπίτι σου να υπηρετείς τους ρόλους σου έναν-έναν» Φωνάζει... Σε ξεκουφαίνει. Της λες «Σταμάτα!» αλλά δε σε ακούει. Την υπακούς. Ακούς υποτακτικά. Με το κεφάλι σκυμμένο, τα μάτια θλιμμένα και με μία αίσθηση ήττας!
          Κατέβασες τα στόρια στα παράθυρα και τα σφάλισες ερμητικά. Το μόνο παράθυρο στο σπίτι σου είναι η tv. Ορθάνοιχτη όλη μέρα για να μπαίνει μες στο σπίτι σου άπλετο το σκοτάδι. Καμιά φορά αν τολμήσεις να κατεβάσεις κανά βιβλίο από το ράφι σου φωνάζει: «Μηήήή! Τρελός είσαι? Τι πας να κάνεις? Ώρα είναι να μας πεις πως θα ανοίξεις το μυαλό σου!! Θες να πάρει αέρα?»... Και κάνεις πίσω. Διστακτικά, αλλά κάνεις πίσω. Μετά την παραδέχεσαι. Λες «Ε κάτι θα ξέρει! Για να μου το λέει αυτή!»
         Πώς και ποιος να σε πείσει ότι είναι λάθος? Δεν πρόκειται για καμία κυρία σιδηρά. Τρέφεται από την υπακοή σου, καλλιεργείται από την ακαλλιέργητη φυσιογνωμία σου, μεγαλώνει από το νωχελικό σου χαρακτήρα και ριζώνει βαθύτερα χάρη στη φιλοξενία που της προσφέρεις στον καναπέ του σπιτιού σου.
        Ε κλείσ’ της την πόρτα πια. Έτσι στα μούτρα. Βγες έξω κι άσ’ τηνα να  κοιτάει πίσω από την κουρτίνα. Ανέβασε τα πατζούρια στο σπίτι σου μπας και σε επισκεφτεί και κανείς άλλος πέρα από αυτήν. Ο ήλιος για παράδειγμα. Πάρε από το χέρι όλους σου τους ρόλους, ας είναι και πολλοί και βολτάρετε μαζί τους στην παραλία. Και χτενίσου επιτέλους που είσαι σαν αναμαλλιασμένος τρελός επιστήμων. Μη νιώθεις τύψεις που έχεις Εαυτό και Αξιοπρέπεια. Και βάλε κλειδαριά στο ψυγείο. Υπάρχει απόλαυση και έξω απ’ αυτό.
          Εκείνη τη δουλειά της κάνει. Πάλι τύψεις θα σου πουλήσει. Εσύ, ως γνήσιο υπερκαταναλωτικό ον του δυτικού κόσμου, θα αγοράσεις περισσότερες από όσες σου χρειάζονται. Έτσι ρε παιδί μου, από ανασφάλεια! Γιατί έχουμε πέντε πακέτα μακαρόνια στο ντουλάπι της κουζίνας? Και θα πας και θα ‘ρχεσαι στα 70 τετραγωνικά σταματώντας μόνο όταν πέφτεις σε τοίχο. Και πάλι πίσω. Στον απέναντι τοίχο. Σαν τα αγρίμια. Ώσπου να ευνουχιστούν οι ορέξεις σου για περπάτημα, τρέξιμο ή κυνηγητό. Να γίνεις ένα εξημερωμένο ακίνδυνο αγρίμι του τσίρκου. Να δίνεις παραστάσεις στους άλλους που θα θαυμάζουν την υποτακτικότητά σου, το πώς περνάς μέσα από πύρινα στεφάνια πηδώντας από το ένα κλουβί στο άλλο. Αρνήθηκες τη φύση σου. Ηττήθηκες. Από απέναντι σε χειροκροτεί στις κερκίδες η νικήτρια. Έτσι είναι. Ο νικητής είναι πάντα υπεράνω. Χειροκροτεί τον ηττημένο. Βλέπεις δεν έχει τίποτε να χάσει.
          Α ναι! Να σας συστήσω: Το όνομα αυτής «ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ»
 

Μπερδεύτηκα στην κόλαση του ΔαΝΤη!

        Το Ημερολόγιο τρελάθηκε. Υποτίθεται πως έχει μια σειρά. Αλλά... υποτίθεται! Τρεις μέρες μετά το «δις εξαμαρτείν». Μία μέρα μετά του Αγίου (?) Βαλεντίνου. Μία μέρα πριν την Τσικνοπέμπτη. Χωράνε όλα στην ίδια εβδομάδα?

Τετάρτη 15/2/2012
      Σήμερα είναι της Απόγνωσης. Οσιομάρτυρας Πελασγίας και πασών επαρχιών!  Μεγάλη η χάρη της! Ανάμεσα σε αντισυνταγματικές συναλλαγές (Λάθος! Αλλαγές σκέτο. Χωρίς το συν-. Η συναλλαγή προϋποθέτει δύο και ορίζεται μεταξύ του «δούναι και λαβείν». Η χώρα απουσιάζει και απέχει από δοσοληψίες). Ανάμεσα σε κόκκινες βιτρίνες, καρδιές τεράστιες και κόκκινα μπαλόνια. Ανάμεσα σε ψητά, ψησταριές, κρεατικά και τσίκνες, κρασιά, ρετσίνες και χορούς. 
      Μπερδεύτηκα. Γιορτάζουμε ή θρηνούμε? Θρηνούμε εορτάζοντας ή εορτάζουμε  θρηνώντας? Θέλουμε μια ζωή όπως πριν και κάνουμε ό,τι τη θυμίζει. Μοιάζει. Μα η χώρα βουλιάζει. Ψάχνουν τα πνευμόνια καθαρό αέρα.

14/2/2012
       Η εκκλησία φωνάζει τα δικά της: «δεν είναι ο Βαλεντίνος Άγιος της ορθοδοξίας μας!!!». Και τούτες τις καρδιές τις αγαπησιάρικες τι θα τις κάνουμε Αιδεσιμότατε? Άλλωστε είναι όλες υποψήφιες για εμφράγματα και άλλες για εγχείριση ανοιχτής καρδιάς που δε θα κλείσει ποτέ. Θα μείνει πληγή ανοιχτή. Η καρδιά θα κοπεί στα δύο και θα πάρει κάθε κομμάτι το δρόμο του. Το ένα στην Ανατολή και το άλλο στη Δύση. Έτσι είναι η επικοινωνία των ερωτευμένων σήμερα. Πολωτική. Η μία θετικής ενέργειας και η άλλη αρνητικής παθητικότητας.

16/2/2012
    Έρωτας! Περνάει και από το στομάχι. Το απύθμενο στομάχι του νεοέλληνα, με προίκα-κληροδότημα το κατοχικό σύνδρομο. Τσικνίζει και την Πέμπτη του μετά τις φωτιές της Κυριακής.

Κυριακή 12/2/2012
    Ζωσμένοι αστυνομικοί προσπάθησαν να πνίξουν την κραυγή, να σβήσουν την οργή, να προστατέψουν την αρχή. Ποια αρχή? Ποια εξουσία? Ποια πολιτεία?  Αρχές. Δεν έχουμε Αρχές. Κανείς δεν εξουσιάζει. Αρχές. Δεν έχουμε Αρχές. Χαθήκανε μαζί με τις Αξίες. Τέλη. Έχουμε. Αβάσταχτα. Τέλος. Ήρθε. Δεν υπάρχουν Αρχές. Υπάρχουν μόνο Τέλη που γονατίζουν. Δεν υπάρχουν Αρχές, ούτε Ιδανικά. Απλά δύουν αργά. Τα πήρε  η Δύση και τα έκανε βρούβες. Για μας εδώ στα Βαλκάνια ανατέλλει μοναχά  το Τέλος μας. Έτσι αποφασίσαμε! Φασιστικά αλλά το αποφασίσαμε. Διότι:

εγώ ψηφίζω
εσύ ψηφίζεις
αυτός ψηφίζει
εμείς ψηφίζουμε
εσείς ψηφίζετε
ΕΚΕΙΝΟΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ!

Εγώ δεν ακούγομαι
Εσύ δεν ακούγεσαι
Αυτός δεν ακούγεται
Εμείς δεν ακουγόμαστε
Εσείς δεν ακούγεστε
ΕΚΕΙΝΟΙ ΘΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ?
 

15/2/2012
     Και τώρα ποιος θα με διατάξει τι να σκεφτώ? Το Ημερολόγιο με μπερδεύει. Ποιος θα μου υπαγορεύσει τι να νιώσω? Μαλλιά-κουβάρια οι στάσεις μου. Σαστισμένη η κρίση μου. Σέρνεται μεταξύ εορτών μιας εμμονής που επιμένει να γλεντάει τον πόνο της και ενός πένθους που βυθίζει ζωντανό τον Έλληνα στον τάφο. Καζάνια βράζουνε, αλλά δεν εκρήγνυνται. Θρύψαλα οι τζαμαρίες. Σπάσανε οι βιτρίνες! Βιτρίνες! Δεν υπάρχουνε πια βιτρίνες. Τσακίστηκαν κάτω από τις βαριοπούλες, θρυμματίστηκαν με μολότοφ κι αυτές και το «θεαθήναι». Να ένα καλό! 

14/2/2012
       Ούτε καρδιές υπάρχουν κόκκινες. Μονάχα ματωμένες. Να! Χθες θαρρώ πως ήτανε ανήμερα του Μεγάλου Αν-ορθόδοξου Αγίου που χώρισε ακόμη μία φίλη μου. Τι σόι Άγιος είναι και δεν έκανε το Θαύμα του? Μήπως και αυτός φοβέρα θέλει?

Γράψε μία έκθεση με θέμα: «Τερλίκι: Θα φορεθεί πολύ φέτος!»

Εμένα μ’ αρέσει το χιόνι. Μ’ αρέσει και ο χειμώνας. Μ’ αρέσει και το κρύο, άσχετα αν είμαι μονίμως με μια θερμοφόρα αγκαζέ ως αξεσουάρ. Αγαπώ την κουβέρτα μου πολύ. Και το πάπλωμα επίσης. Τρελαίνομαι να βρέχει και να ακούω τη λαμαρίνα να χτυπάει ρυθμικά: τικ τικ τάκ και να κοιμάμαι. Και η μαμά μου λέει πως πρέπει να ντύνομαι και να φοράω χοντρές μπλούζες και όταν με βλέπει να πονάει η κοιλιά μου μου λέει καλά να πάθετε αφού δεν ντύνεστε (δεν ξέρω γιατί μου μιλάει σαν να είμαι δύο!).
Και είναι ωραίο να χιονίζει και να κλείνουν τα σχολεία και τα παιδιά να χαίρονται, αλλά δεν είναι καθόλου ωραίο που οι άνθρωποι δεν έχουνε λεφτά για να δίνουνε για θέρμανση και κάθονται μέσα στο σπίτι τους κάτω από την κουβέρτα χωρίς να την αγαπούν. Αλλά από την άλλη πάλι πολλοί άνθρωποι κάνουνε πολλά πράγματα χωρίς να τα αγαπούν, ή δεν κάνουν τα πράγματα που αγαπούν, γι’ αυτό τα κάνουν χάλια και είναι ο κόσμος μας δυστυχισμένος.
Επίσης τις προάλλες που πήγα σε ένα ζαχαροπλαστείο να πάρω γλυκά είδα έναν κύριο να κάθεται εκεί, να βλέπει τηλεόραση και να πίνει έναν καφέ. Μετά από μέρες όταν ξαναπήγα στο ίδιο ζαχαροπλαστείο άλλη ώρα της ημέρας ο ίδιος κύριος ήτανε πάλι εκεί και έβλεπε πάλι τηλεόραση και έπινε έναν καφέ. Όταν ξαναπήγα χθες στο ζαχαροπλαστείο ο ίδιος κύριος ήτανε πάλι εκεί και έπινε πάλι καφέ βλέποντας τηλεόραση. Το συμπέρασμα είναι ή ότι εγώ τρώω πολλά γλυκά (bingo!) ή ότι ο κύριος πίνει πολλούς καφέδες (bingo δις!). Εμένα όμως δε μου έκανε εντύπωση που το είχε κάνει στέκι του για τον καφέ του -γιατί άμα το πάμε έτσι κι εγώ το έκανα στέκι μου για τα γλυκά μου- αλλά ότι φαινότανε να περνάει όλη του τη μέρα εκεί, ενώ εγώ απλά έπαιρνα τα γλυκά μου και έφευγα. Και επειδή λένε ότι την πρώτη φορά είναι τυχαίο που συναντηθήκαμε, τη δεύτερη σύμπτωση, άρα την τρίτη γεγονός, εικάζω ότι ο κύριος αυτός δεν ήτανε εκεί τυχαία ούτε ήτανε εκεί, γιατί συμπτωματικά έχουμε το ίδιο στέκι -εκείνος για τον καφέ του κι εγώ για τα γλυκά μου, αλλά επειδή είναι γεγονός ότι στο σπίτι του δεν έχει θέρμανση. Και το επιβεβαίωσε ο σερβιτόρος που τον άκουσα να το λέει σε έναν συνάδελφό του.
Εμένα πάλι δε μου φάνηκε παράξενο, γιατί, όταν προχθές πήγα σε μία καφετέρια για ένα ραντεβού στο οποίο τελικά με στήσανε, άρχισα να ακούω τα πάντα (βλ. προηγούμενο κείμενο) και κυρίως τις κυρίες που καθόντουσαν στο διπλανό τραπεζάκι και φωνάζανε και ωρυόντουσαν ότι δεν τους ανάβουν στην πολυκατοικία  τα καλοριφέρ και πως μέσα στο σπίτι κυκλοφορούν με τις κουβέρτες, όπως ακριβώς τα φαντάσματα με τα σεντόνια, γι’ αυτό προτιμούν να τη βγάζουν τα πρωινά σε καμιά καφετέρια. Και λέω κοίτα να δεις που μας χαλάσανε και τη ζεστή γωνιά και τη σπιτική μας θαλπωρή και μας διώξανε από το ίδιο μας το σπίτι.
Και όταν γύρισα στο σπίτι βρήκα το λογαριασμό των κοινοχρήστων τόσο μεγάλο που τα μαλλιά μου σηκώθηκαν όρθια και έγινα σαν πανκ χωρίς να χρειαστεί να τα βάλω ζελέ, μπριγιαντίνη ή ζαχαρόνερο για να σταθούν όρθια. Οπότε, κατέβασα το θερμοστάτη του καλοριφέρ, έβγαλα από τη ντουλάπα μια παλιά ρόμπα που φορούσε η μαμά και θυμίζει δεκαετία ’80, αλλά δε με νοιάζει, και τη φόρεσα. Θα αποφύγω τουλάχιστον να φοράω με τη ρόμπα ταυτόχρονα και μπικουτί και να μοιάζω με πρωταγωνίστρια σε ταινίες cult δεκαετίας ‘80. Επίσης ξέθαψα όλα τα τερλίκια-τσουράπια-πασουμάκια-προπόδια (πες μου από πού κατάγεσαι να σου πω πώς τα λένε) και είπα ότι χωρίς αυτά δε γίνεται και δεν πάω πουθενά.
Ωστόσο εμένα ο χειμώνας μου αρέσει. Δεν γκρινιάζω που χιονίζει και κάνει κρύο, γιατί η φύση λέω ότι δεν κάνει λάθη, όπως λέει ο φίλος μου και συνάδελφος δάσκαλος (του Μεγαλέξανδρου) Αριστοτέλης (ναι ναι! ανήκουμε και στον ίδιο σύλλογο καθηγητών-εδώ πιο πάνω είναι η σχολή του!). Θα ανησυχήσω αν δω να χιονίζει Ιούνιο μήνα και τρέχω για σκι στο Καϊμάκτσαλαν ή αν τρέχω Γενάρη μήνα να κλείσω κάμπινγκ στον Αρμενιστή και το βρω γεμάτο!
Τέλος, υπάρχουν και οι άνθρωποι που δεν έχουν κανένα σπίτι αλλά κοιμούνται στο δρόμο. Εμένα δε μου αρέσει που υπάρχουνε τέτοιοι άνθρωποι, αλλά πρακτικά δεν κάνω άμεσα τουλάχιστον κάτι γι’ αυτό, αλλά μόνο λέω ότι δε μου αρέσει αυτό, μόνο τους λυπάμαι και μόνο λίγο μελαγχολώ, αλλά μόλις στρίψω στην άκρη του δρόμου το ξεχνάω. Και είμαι σαν πολλούς άλλους που κάνουν το ίδιο ή κάτι παρόμοιο. Μόνο τα παλιά μου ρούχα που δε μου κάνουν (επειδή –πρόσεξε!-ψηλώνω και όχι επειδή παχαίνω, όπως σκέφτηκε το δηλητηριώδες μυαλό σου) τα πάω στην εκκλησία για να τα μοιράσει στους άστεγους. Παλιά πήγαινα κι εκείνα που δε μου άρεσαν, επειδή δεν ήτανε στη μόδα. Η μαμά μου λέει όμως πως θα έρθουνε φτώχειες και θα γυρίσουμε πάλι πίσω πολλά χρόνια (αιώνια αισιόδοξη ρεαλίστρια μάνα από τότε που γεννήθηκε). Κι εγώ τώρα δε δίνω στην εκκλησία ρούχα που μου κάνουνε, αλλά δεν είναι στη μόδα. Πολλοί άνθρωποι λένε πως οι μαμάδες έχουνε πάντα ένστικτο (άσχετο!) και δίκιο. Και ένας φίλος μου λέει ότι η φράση: «Είχα δίκιο» συντάσσεται στο τέλος πάντοτε με το επίρρημα «Δυστυχώς».
                                 Δυστυχώς (όλοι αυτοί) έχουνε δίκιο...!

Το μικράκι και ο γυάλινος κόσμος του

     Όταν ήμουνα μικρή καθόμουνα πολλές φορές ακίνητη πάνω στην ταράτσα του σπιτιού μου, γιατί μου άρεσε να παρακολουθώ τον κόσμο από ψηλά. Άλλες φορές ανέβαινα σε μια μεγάλη αερογέφυρα που είχε η γειτονιά μου και περίμενα να περάσει κάτω από τα πόδια μου το τρένο. Φανταζόμουνα ότι με έπαιρνε μαζί του κάπου μακριά. Δεν ήξερα πού πάει. Δε μ’ ένοιαζε κιόλας. Ίσως στο πουθενά. Ωραίο είναι το πουθενά και το κάπου. Το «εδώ κι εκεί» καμιά φορά ζαλίζει. Μια εδώ μια εκεί να περιφέρεσαι ασκόπως! Αλλά το «κάπου»...κρύβει μιαν αοριστία, μια απορία και μια μαγεία. Τα τρένα έφευγαν μαζί και το μυαλό μου. Κι όταν έτρεχαν, έτρεχε ξωπίσω τους η φαντασία μου κυνηγώντας τους ίδιους άγνωστους προορισμούς.
     Μια πόλη μικρή ή ένα χωριό μεγάλο. Πάντως τα σπίτια φαντάζανε περίεργα. Δεν τα ‘λεγες μεγάλα. Μα ούτε και μικρά. Αυλές πολύπλοκες αλλά και πολύβουες, φασαρίες, καβγάδες, γέλια. Έπλαθα σαν ένας μικρός θεός με μεγάλη όμως φαντασία μικρές καθημερινές οικογενειακές ιστορίες. Καθισμένη αφ’ υψηλού, στην άκρη της μεγάλης ταράτσας, απωθώντας τις υψοφοβικές μου τάσεις έφτιαχνα έναν κόσμο γυάλινο, δηλαδή διάφανο μα συνάμα εύθραυστο. Τα σπίτια δεν είχανε για μένα τούβλινους τοίχους, αλλά διαφανείς τζαμαρίες. Άκουγα φωνές αλλά και σιωπές και τότε ενθουσιαζόμουνα πιο πολύ. Με όπλο πάντα μιαν οργιάζουσα φαντασία αναρωτιόμουνα πόσοι άνθρωποι κοιμούνται εκείνη την ώρα ή πόσοι κάνουν μπάνιο ή τρώνε ή διαβάζουν. Έβλεπα τη γειτόνισσα να περνάει την πόρτα της αποθήκης και τη φανταζόμουνα να ψάχνει τη σκάλα πίσω από κάτι τενεκέδες με τυρί. Θαρρούσα πως κάποιος καθότανε στον καναπέ αραχτός μιλώντας με τη γυναίκα του που τηγάνιζε πιπεριές και οι διπλανοί πάλι καβγάδιζαν, γιατί ξεχάσανε να ταΐσουνε τις κότες. Εγώ άκουγα μόνο τις φωνές, αλλά έβλεπα μέσα από το γυάλινο τοίχο να υψώνονται χέρια πέρα από φωνές και τα βλέμματα να γίνονται βλοσυρά. Ανέβαιναν οι τόνοι μαζί με την πίεση για να ακολουθήσει ύφεση και μια νεκρική σιγή στο μεσημεριανό τραπέζι, όχι κατά πίστη στο «όταν τρώμε δε μιλάμε», αλλά γιατί ένας γνήσιος  καβγάς συνοδεύεται από μουγκαμάρα τουλάχιστον για κάποια ώρα μετά.
     Και πιο πέρα, κάτι άλλες ζωές τροχήλατες περνούσανε ανάμεσα από οικόπεδα γεμάτα απλωμένες μπουγάδες και από χωράφια, σχισμένα στα δύο από μια λωρίδα άσφαλτο με προορισμό ... πάλι το πουθενά. Πού πηγαίνανε, από πού ερχόντουσαν, τι λέγανε σαν μας βλέπανε αυτά τα αυτοκινητάκια, τα μηχανάκια και τα φορτηγάκια? Κάποιοι από αυτούς κάνανε αυτόν τον δρόμο καθημερινά και άλλοι περνούσανε για πρώτη φορά. Κοιτάζανε το σπίτι μου δίπλα στο δρόμο παρατηρητικά. Ή και αδιάφορα. Και σίγουρα αφηρημένα. Καμιά φορά κι εμένα: να κάθομαι στην ταράτσα με τα χεράκια μου στα μάγουλα, και τα μικρά μου ποδαράκια κρεμασμένα στο κενό και να παρατηρώ. Να βλέπω το σπίτι μου από μια άλλη οπτική, ριζωμένο στον τόπο του κι ακίνητο. Η μόνη του κίνηση ήταν στροβιλική. Στριφογύριζε μονάχα γύρω από τη ρουτίνα του ίδιου τόπου. Ενός τόπου με πολύ πρωινά και λαλίστατα πετεινάρια που κάνανε παρέα σε αγουροξυπνημένους αγρότες. Με μυρωδάτες αυλές από τα μεσημεριανά τηγανητά κεφτεδάκια. Με ξεφωνητά απογεματινών παιδιών της αλάνας και με τραγούδια από νυχτερινά τριζόνια.
    «Κι εκείνοι οι επιβάτες στο λεωφορείο του δρόμου, γιατί να προσπερνούν την εικόνα αυτήν αδιάφορα...?» «Γιατί να ζητάει η ρουτίνα από τον άνθρωπο σημασία?» έλεγα! Δεν πρωτοτύπησε κανείς σ’ αυτήν την πόλη. Την προσπερνάν όλοι τους  επιδεικτικά και δίχως όνειρα. Μονάχα δουλειά, φαγητό, ύπνος και σύρε κι έλα. Πάνω σ’ ένα τρένο, μέσα από ένα λεωφορείο ή κάποιο φορτηγό. Αρκεί να έχει ρόδες για να τρέχει, έστω και αγκομαχώντας...έστω στο πουθενά και στο κάπου.
      Κι ένα μικρό κορίτσι, πάνω σε μια ταράτσα ή μια αερογέφυρα παρίστανε τη στατική κάμερα. Κατέγραφε τις φαντασιακές ζωές που σκηνοθετούσε μόνη με αφορμή τις σιωπές που υπαγόρευαν οι ψηλοί τοίχοι αλλά και οι υψηλοί τόνοι ή η εύθραυστη ησυχία. Η ησυχία που πληγώνεται από τις φωνές και η ηρεμία που ταράζεται από τα νεύρα όσων θαρρούν πως μέσα στο σπίτι τους μπορούν να κάνουν τα πάντα, γιατί είναι σπίτι τους και γιατί κανείς δεν τους βλέπει! Πού να φανταστούν όμως ότι και οι τοίχοι έχουν αφτιά, οι γείτονες φαντασία που οδηγεί άλλοτε ναι και άλλοτε όχι σε εσφαλμένη εικασία...
         Ουδέν κρυπτόν...

Ρινηλασία...

   Χωρίς δεύτερη κουβέντα κάθισα κάτω ακουμπώντας ελαφρά την πλάτη στον τοίχο για να στηρίζομαι και να μη χάσω την ισορροπία μου. Και ενώ τα αφτιά μου άκουγαν προσεκτικά τον ομιλητή, τα μάτια μου ξέφυγαν από την ως εκείνη τη στιγμή προσήλωση στα λεγόμενα και άρχισαν να περιφέρονται ανάμεσα σε πολλά ζευγάρια παπούτσια. Βρέθηκαν ανάμεσα σε πολλά πόδια και άρχισαν να οργώνουν το πάτωμα και να σέρνονται από ζευγάρι σε ζευγάρι σαν τα ποντικάκια που ρινηλατούν στο πάτωμα της αποθήκης. Έστεκαν διστακτικά σε μιαν άκρη και παρατηρώντας εξονυχιστικά τα υποδήματα άρχισαν να βλέπουν τον κόσμο ανάποδα από κάτω προς τα πάνω και με μια διάθεση αντίστροφη. Υπάρχει ένας άλλος κόσμος πέρα από εκείνον που κρύβουν τα μάτια στο πρόσωπο. Υπάρχει ο κόσμος  των παπουτσιών, των ποδιών. Πες μου τι παπούτσι φοράς να σου πω ποιος ή τι είσαι!  
     Οι περισσότεροι φορούσαν χρώμα μαύρο. Οι εξαιρέσεις ελάχιστες. Χειμώνας γαρ. Το καφέ ή το κόκκινο αποτελούσαν τη μειοψηφία. Το μαύρο πενθεί αλλά δεν προδίδει ποτέ. Κόβει αλλά και σε βγάζει από τη δύσκολη θέση. Κρύβει την ανασφάλειά σου απέναντι στις συνδυαστικές σου ανικανότητες. Το σκούρο είναι μελαγχολικό χρώμα. Αλλά τα σχέδια ποίκιλλαν πολύ: άλλα είχαν μύτες οξείες έτοιμες να σου επιτεθούν και άλλα μύτες στρογγυλεμένες πιστές στην άνεση. Άλλα είχαν μια γυαλάδα λούστρινη που θα ζήλευε και ο πιο καθαρός καθρέφτης  και άλλα μια λασπωμένη θαμπάδα που πρόδιδε τις αντίξοες συνθήκες στις οποίες επιβιώνουν. Κάποια είχαν τακούνι, διότι έπρεπε να δηλώσουν πάραυτα και ανυπερθέτως τη γυναικεία τους φύση!!!  Όμως το τακούνι δεν ήταν για όλες το ίδιο. Άλλα τακούνια ήταν χαμηλότερα και άλλα υψηλότερα, αντιστρόφως ανάλογα με την ηλικία. Τα πόδια που ισορροπούσαν επάνω τους ήταν λεπτότερα και λιγότερο πρησμένα στα πιο στιλάτα και στιλέτα, ενώ τα λιγότερο κομψά σήκωναν το βάρος μιας γερόντικης κινητικής ανικανότητας, κουρασμένης να σύρει την ανεπίδεκτη βραδεία βάδιση. Κάποια φωνασκούσαν ότι ο τόπος προέλευσης ήταν ένα φαρμακείο με προϊόντα ποιότητας, ενώ άλλα διατυμπάνιζαν ότι αγοράστηκαν από καταστήματα ξιπασμένης πολυτέλειας που φιγούραρε σε βιτρίνα της Τσιμισκή. Τα αξεσουάρ, όπως κορδόνια, γουνάκια, κουμπιά ή φερμουάρ σε άλλα υποδήματα παντρεύονταν και σε άλλα προτιμούσε καθένα τη μοναξιά. 
    Οι άντρες φυσικά πιο αυστηροί και εδώ! Περιορισμένων αναγκών και στόχων: το παπούτσι στοχεύει στην άνεση. ΣΤΟΠ! Δετό ή μοκασινέ. ΣΤΟΠ! Σε κρεπ ή σε δερμάτινη εκδοχή. ΣΤΟΠ! Λιγότερο, περισσότερο ή εντελώς αθλητικό. ΣΤΟΠ! Σπαρτιάτικα. Παραλλαγές σε δέρμα φιδιού ή σε πάνινο, σε μέγεθος επιδεικτικά μεγαλύτερο από το θηλυκού γένους υπόδημα, το αντίστοιχο ανδρικό θέλει να δηλώσει ότι το παπούτσι είναι ανάγκη και οφείλει να σέβεται την άνεση.
       Με αυτήν την εκδοχή δε συμφωνούν παρά ελάχιστες γυναίκες, ειδικά αν πρόκειται για νεαρές σε ηλικία. Τα ψηλά παπούτσια μπορούν να δείχνουν αυτοπεποίθηση μιας προσωπικότητας που έχει θέσει υψηλούς στόχους, ταυτόχρονα όμως, όταν αντί να τα περπατάς σε περπατούν ή ακόμη χειρότερα σε πατούν ή σε χτυπούν επιβεβαιώνουν την ανασφάλειά σου να αποδεχτείς την  καθ’ ύψος και όχι μόνο ταυτότητά σου. Όταν πάλι το φαρμακείο καθορίζει εκτός από τα γεύματά σου σε εναιωρήματα και τα βήματά σου και μάλιστα βροντοφωνάζει το υπόδημα από χιλιόμετρα ότι αγοράστηκε μαζί με υπογλώσσια και ένα κουτί Depon ή Fenistil, τότε συνήθως σημαίνει πως τα κεριά στην τούρτα γενεθλίων σου αρχίζουν να ζυγίζουν όσο και η τούρτα.
    Οι περισσότερες γυναίκες πάντως θεωρούν τα παπούτσια απαραίτητο αξεσουάρ και όχι μόνο. Για κάποιο λόγο θεωρούν ότι είναι σαρανταποδαρούσες. Και αγοράζουν αρκετά, αλλά λιγουρεύονται κι άλλα και χαλβαδιάζουν τα καινούργια και εν τέλει φοράνε λίγα. Η ανασφάλεια οδηγεί σε φορτωμένες παπουτσοθήκες ή παραγεμισμένες αποθήκες. Ωστόσο κάποιες προσπαθούν να ισορροπήσουν σε «ανεμοδαρμένα ύψη», επειδή αυτά πλασάρονται ως κομψοτεχνήματα illustration περιοδικών μοδός, αλλά, όταν εν τέλει ανέβουν «εκεί ψηλά», πολλές που δε γνωρίζουν το σπορ, αντί να «ανέβουν», πέφτουν χαμηλά. Ενίοτε γελοιοποιούνται, άλλες φορές πάλι ξεφτιλίζονται. Οι άντρες κοροϊδεύουν. Αλλά το ψηλοτάκουνο το θαυμάζουν. Το δυστυχές είναι ότι το περιοδικό και η tv έβαλε το δωδεκάποντο να περιφέρεται στην κουζίνα καθώς ετοιμάζεις μουσακά και άλλοτε να πατάει το κουμπί να ανοίξει η ηλεκτρική. 

Γίνεται? Ε δε γίνεται!

Επάγγελμα: «Κατίνα»

Πάντα λάτρευα τα κουτσομπολιά! Να κάθομαι με τη φίλη μου πίνοντας καφέδες ατελείωτους και να την κουτσομπολεύω μέχρι εκεί που δεν πάει. Το ίδιο και σε εκείνη. Πάρε και δώσ’ του το θάψιμο η μία για την άλλη. Ε καμιά φορά έπαιρνε η μπάλα και τις μαμάδες μας:  «Εμένα μου έκανε εκείνο, μου είπε το άλλο»! Τα ίδια κι εκείνη. Ε μερικές φορές πιάναμε καμιά κουβέντα και για κανένα περιφερειακό αρσενικό που μας πλεύριζε... αυτά! Μέχρις εκεί. Άλλωστε η φιλοσοφία πάει πακέτο με το «τσάι και συμπάθιο». Οι συνειρμοί σε εξοκέλλουν από το θέμα και το κουτσομπολιό είναι μόνο η αρχή. Για να μην καταντήσει «τσάι και αντιπάθιο»! Άλλωστε έχεις τόσα να πεις για τη βουλιμία που σε πιάνει με τα ξεροψημένα βουτήματα του καφέ, για το λεωφορείο που άργησε και πάγωσες στη στάση περιμένοντάς το, αλλά και για την εργασία που έστειλες στον καθηγητή και σου τη γύρισε αγνώριστη σαν να την έκανε μόνος του και ψάχνεις το μερίδιό σου πίσω από ένα σκασμό διορθώσεις, που πού να σου μείνει χρόνος να σχολιάσεις με ποια τα έφτιαξε ο γείτονας και άφησε τη γυναίκα του με τρία παιδιά πίσω, ύστερα από είκοσι επτά χρόνια γάμου!!!
    Είναι κι εκείνα τα όνειρα και οι βλέψεις που έχουν στριμωχτεί κάτω από τη γλώσσα, και ως γνήσια υπογλώσσια θέλουν να καταλαγιάσουν την έξαρση του ενθουσιασμού σου, που όσο μιλάς, εκείνος άλλο τόσο παροξύνεται!! Από πού να αρχίσεις? Τι να πρωτοπείς στη φιλενάδα σου? Ξεστομίζεις τη λεπτομέρεια του άβολου χθεσινοβραδινού σου ύπνου και στο καπάκι το ανάγεις σε θεωρίες περί ηρεμίας, που έχει ή δεν έχει σκοπό να αποκτήσει το σώμα σου, και βρίσκεσαι ξαφνικά να αναλύεις ανατολικής προέλευσης θεωρίες περί ψυχοσωματικών θεμάτων και βάλε.
    Κι όμως! Ξαφνικά, σε μια ομήγυρη, σε μια παρέα, σε ένα ουζάκι, πώς γίνεται και ξεφυτρώνουν καμιά φορά τέτοια παράσιτα που αναρριχώνται γύρω από το λαιμό σου και σε πνίγουν? Επιμέέέένουν...εκείείείεί! Να σου πουν «παρών» με τον χειρότερο τρόπο. Να σπάσουν τον πάγο με την κάκιστη συνήθεια: έμαθαν, άκουσαν, ρώτησαν, τους είπανε τέλος πάντων ότι ο χ τα έφτιαξε με την ψ, και ο δείνα μάλωσε με τη νύφη του και τσακώθηκε το ζευγάρι, και ο τάδε έκανε στη γυναίκα του αυτά και τα άλλα  γι’ αυτό κι εκείνη έφυγε από το σπίτι!!! 
Και μένω ενεή! Από πού στο καλό πηγάζουν οι ανεξάντλητοι κρουνοί της ενημέρωσης σε μια κοινωνία τοπική και όχι μόνο? Οι ειδήσεις των οκτώ δεν κάνουν άλλη δουλειά από απ’ ευθείας μετάδοση -σε real time νεοελληνιστί (!)- ανάμεσα στην κρεβατοκάμαρα του χ και τον ρεπόρτερ του καναλιού? Ή είναι τόσο φίλος ο «ρεπόρτερ της γειτονιάς» με τον τάδε που εκείνος του ξεφούρνισε τα σώψυχά του και του εμπιστεύτηκε τις μύχιες σκέψεις του? Κι αν είναι, γιατί ο άλλος, ως γνήσιος φίλος, δεν κράτησε μυστικό καλά κρυμμένο ούτε τα σώψυχα ούτε τις μύχιες σκέψεις, κι έσπευσε διόλου βραδέως αλλά τάχιστα να το διατυμπανίσει? Όλοι τα ξέρουν όλα πια σ’ αυτόν τον κόσμο?
Μα ποιος τους είπε πως εμένα με νοιάζουν οι ειδήσεις και δη τα συμβάντα σε ξένες κρεβατοκάμαρες?
 Όταν λέω θέλω να κουτσομπολέψω, εννοώ τη φίλη μου που, όταν τη φιλοξενώ, καραδοκώ πότε θα ξυπνήσει για να φτιάξω καφέ σε έναν κουβά και να αρχίσουμε κάτι 3ωρα κουτσομπολιά με τις πυτζάμες για όσα συνέβησαν στα 80 τετραγωνικά της δικής μου ζωής και στα άλλα τόσα της δικής της.
Και μια τελευταία ερώτηση:
Ποιος σοφός το είπε τέλος πάντων ότι «Οι μεγάλοι άνθρωποι μιλούν για ιδέες, οι μεσαίοι για γεγονότα και οι «μικροί»...για του άλλους!»? Θέλω να μάθω τώρα και να του δώσω ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!!!!
Ε? Ποιος?

Πάει (κι) ο καινούργιος χρόνος...

Τινάζει τις χρυσόσκονες και τα τυχερά φλουριά του σε μια σκονισμένη αισιοδοξία θαμμένη κάτω από τόνους λάσπη και μελαγχολία. Ρόδια. Όσα τα σπόρια του, τόσες οι τύχες του. Καρύδια. Όσοι οι καρποί, τόσες οι ευχές. Πορτοκάλι. Με γεύση ξινής γλύκας ή γλυκιάς ξινίλας (αναλόγως την οπτική!) και φλούδες μανταρίνι ξεροψημένες στη σόμπα μαζί με καψαλισμένες φέτες χωριάτικου ζυμωτού ψωμιού. Η τσαγιέρα σφυρίζει σαν το Βεζούβιο, έτοιμη να εκραγεί από το χοχλασμό του βραστού βουνίσιου τσαγιού.

Δίπλα στη φλόγα, πλάι στο τζάκι, ζεσταίνεις την ελπίδα σου παρέα με τα χνώτα που το ‘σκασαν από τη φάτνη του θείου βρέφους. Πετάς στη φωτιά τις τσακισμένες αναμνήσεις. Την τρέφεις με κάτι κουρασμένες ηθικές. Μόνο για προσανάμματα αξίζουν, να ζεστάνουν τα νεογέννητά σου οράματα. Ο Άγιος Βασίλειος με άδεια τη λινάτσα σού κλείνει το μάτι καθώς με το ένα πόδι είναι πια στη γνωστή κούτα της αποθήκης και ο χιονάνθρωπος λιώνει στην ιδέα και μόνο του επερχόμενου Τριωδίου που ξεπροβάλλει δειλά-δειλά στον ορίζοντα χρόνο. Αυτόν που ορίζει. Αυτόν που καθορίζει και χωρίζει το έτος σε κομμάτια. Το συνθλίβει, άλλοτε πάλι το συντρίβει. Ενίοτε το τσακίζει και το θρυμματίζει. Το κόβει σε φέτες και το μοιράζει σε περιόδους νεκρές, μακρές και βραχείες. Σε εποχές όπου η φύση πεθαίνει ή κοιμάται σε νάρκες χειμερίες που απαγορεύεται να πατήσεις για να μην εκραγούν. Σε εποχές όπου ο χρόνος ξυπνάει, η γη εκτός από το να γυρίζει, επίσης γεννάει. Ομορφαίνει. Ανθίζει. Ξεραίνει. Φρυγανίζει. Φθίνει. Και πάλι από την αρχή...

«Σταμάτα γη να γυρνάς με εντολή του χρόνου! Θέλω να κατέβω. Θέλω να παγώσεις! Κι εσύ και ο εντολέας σου! Φτάνει! Μπέρδεψες τα πάντα λόγω κεκτημένης ταχύτητας»:

Λαμπιόνια στα δέντρα, μπλεγμένα με γαϊτάνια, κρυμμένα κάτω από μάσκες που τρομάζουν τα κακά πνεύματα οδεύοντας στο Γολγοθά με το Σταυρό στην πλάτη, ώσπου η φύση να Αναστηθεί μαζί με την  καρδιά σου, ώσπου να κάνεις βουτιές στα καταγάλανα νερά, να πιεις κρασί στα πανηγύρια και μετά από ένα ολόγεμο αυγουστιάτικο φεγγάρι με σάρκα ηλιοκαμένη τη σάκα στον ώμο και μπρος στην τάξη σου για μάθημα μετρώντας αντίστροφα τις μέρες για την πιο χαρούμενη γιορτή του χρόνου. Διακοπές. Κύκλος. Ζωή. Θάνατος. Γέννα. Γέννηση. Αναγέννηση. Αναμονή. Υπομονή. Καρτερικότητα. Ελπίδα.

Ζαλίστηκα!

Πάλι κύκλους κάνει. Πάλι την ίδια τροχιά διαγράφει. Κυκλικά? Όχι! Σπειροειδώς? Ναι! Ξαναγυρίζεις εκεί από όπου ξεκίνησες αλλά με ένα χρόνο συν στην πλάτη και μια ρυτίδα συν στο πρόσωπο. Έρχεται, φεύγει, κινείται κι εσύ στάσιμος. Προόδευσες σε σχέση με πέρσι? Έκανες ένα βήμα πιο πέρα? Ή νιώθεις να μένεις στην ίδια τάξη στάσιμος και μετεξεταστέος...?? Η τροχιά που διαγράφει η ζωή δεν είναι ποτέ ίδια. Μας φαίνεται. Αλλά δεν είναι! Κι ακούς κι εκείνες τις κενές δηλώσεις από τις παλιές παστρικές: «Τι είναι οι γιορτές? Μια ιδέα»...

        Ο Αϊ-Βασίλης φεύγει με άδεια τη λινάτσα. Πιο ελαφρύς στο σάκο έχει αναλάβει μια αποστολή: να τον ξαναγεμίσει με ένα δώρο κοινό για όλους χωρίς διακρίσεις και εξαιρέσεις. Δώρο που το δικαιούνται όντως όλοι και πιο πολύ οι άνθρωποι που είναι μόνοι, χωρίς ένα χέρι να πιάνουν τα βράδια, χωρίς μια αγκαλιά να τρυπώνουν για χάδια, χωρίς δουλειά να κάνουν όσα εύχονται και ονειρεύονται ανάμεσα στο ζην και στο ευ ζην.  

Καλή χρονιά στους Μόνους...

...αλλά και στους Μοναδικούς!.. δηλαδή σε Όλους!