Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

Κατά φαντασίαν ιατροί

Το να προλαβαίνεις μία ασθένεια πριν σε προλάβει εκείνη είναι μία ευχή όλων μας από κτίσεως κόσμου. Δεν πρόκειται για καινούργια τακτική μήτε για νέα ανακάλυψη ή εφεύρεση, αλλά και ως τέτοια να χαρακτηριζόταν, χρονικά θα προηγούνταν τόσο της ανακάλυψης της Αμερικής όσο και της εφεύρεσης του τροχού, ασχέτως εάν ο Ιπποκράτης το διατύπωσε ρητά στην κλασική αρχαιότητα.  Ωστόσο, ακόμη κι αν απαξάπαντες οι ιατροί αυτού του κόσμου παίρνουν όρκο στο όνομα του Πατέρα της σύγχρονης ιατρικής επιστήμης, κάποιοι μόνο, ίσως λίγοι ή δυστυχώς ελάχιστοι, είναι εκείνοι που λαμβάνουν σοβαρά τον ρόλο τους και φέρουν εις πέρας επαγγελματικές υποχρεώσεις που πλαισιώνονται -υποτίθεται!- από χαρακτηριστικά λειτουργήματος! Το επάγγελμα του ιατρού φέρει στη χώρα μας ένα κύρος μιας ξεφτισμένης αριστοκρατίας που συνδέεται με το κατοχικό και μετακατοχικό οικογενειακό σύνδρομο που ήθελε να «βγάλει» η οικογένεια έναν γιατρό ή έναν δικηγόρο δακτυλοδεικτούμενο. Άλλωστε, αυτές οι σχολές εξακολουθούν και είναι υψηλόβαθμες τη σήμερον όχι βάσει του γνωστού νόμου της οικονομίας «προσφοράς και ζήτησης» στην αγορά εργασίας, αλλά μάλλον του γνωστού prestige που δημιουργείται από του αυτομάτου στο άκουσμα του τίτλου. Έτσι, η ζωή συνεχίζεται, με μυαλά που θα μπορούσαν να ανθίσουν αλλού, σε άλλες πρόσφορες επιστήμες και τέχνες, αλλά επέλεξαν είτε ως αυτόνομες προσωπικότητες είτε ως ετερόφωτα και τηλεκατευθυνόμενα υποκείμενα να σπουδάσουν κάτι που δεν τους ταιριάζει και στο οποίο ενδεχομένως δεν είναι καλοί πιθανώς για να καρπώνονται μόνο οφέλη «άλλου είδους».
Η επιστήμη της ιατρικής όμως δεν είναι σαν την δικηγορία. Στη δίκη εάν χάσεις μία μάχη, δύο, τρεις, πολλές, το πιθανότερο είναι να κερδίσεις τον τίτλο του «χασοδίκη». Δικαίως ή αδίκως! Στην ιατρική όμως εάν χάσεις έστω και μία μάχη δεν κερδίζεις «τίτλους» παρά τύψεις. Διότι όταν ο κόσμος θεωρεί το επάγγελμα αυτό λειτούργημα, έχει προσδοκίες όχι απλά ο γιατρός του να διαθέτει τις ακαδημαϊκές γνώσεις ο οποίος οφείλει αβλεπί να είναι ενημερωμένος για όσο μεγαλύτερη βιβλιογραφία και σωρεία περιστατικών -χωρίς να παραβλέπουμε το γεγονός ότι είναι φύσει αδύνατον να γνωρίζει τα πάντα- αλλά τουλάχιστον να είναι πάνω απ’ όλα ΑΝΘΡΩΠΟΣ!
Εάν, λοιπόν, υπάρχουνε γιατροί που καυχώνται για τις εμπεριστατωμένες γνώσεις τους επάνω στο αντικείμενό τους και εάν υπάρχουνε γιατροί που έχουνε καταθέσει τη ζωή τους πολύ συνειδητά σε αυτό που ο απλός κόσμος ονομάζει «λειτούργημα», τότε σίγουρα η διαπίστωση αυτή δεν αφορά τον ιατρικό σύλλογο στο σύνολό του, αλλά σίγουρα ένα μόνο μέρος του, κι ας μου επιτραπεί να πω διαπιστωμένα μάλλον μικρό. Διότι η προσωπική εμπειρία των περισσοτέρων  θέλει καθημερινά να έρχεται ο καθένας σε επαφή με ανθρώπους που ασκούν το λειτούργημα του γιατρού ως ένα οποιοδήποτε απλό επάγγελμα χωρίς πλήρη συνείδηση, χωρίς πόνο για τον πόνο του άλλου, χωρίς ενσυναίσθηση, δίχως συμπόνια, αλλά απεναντίας με πολλή στυγνότητα, ψυχρή λογική και αποστασιοποίηση από συναισθηματικές εμπλοκές. Βέβαια, το εάν η ιατρική στην Ελλάδα ή απανταχού της γης ασκείται σε αυτό το κομμάτι σύμφωνα με τα αμερικανικά πρότυπα που θέλουν την άμεση έστω και με ψυχρότητα πληροφόρηση του ασθενή για όσα τον ταλανίζουν είναι ένα θέμα συζητήσιμο. Διότι το αμερικανικό μοντέλο σε πολλές, μην πω πάμπολλες των περιπτώσεων εφαρμόζεται μονομερώς και επιλεκτικά και όχι σφαιρικά, όπως για παράδειγμα σε θέματα επικοινωνίας (και όχι επικοινωνιακής πολιτικής!), επαγγελματισμού (και όχι ερασιτεχνισμού!), αντιμετώπισης του άλλου ως ανθρώπου (και όχι ως πελάτη!), ενημέρωσης (και όχι άγνοιας!), καθαριότητας (και όχι δυσωδίας!), σεβασμού του χώρου και του χρόνου του ασθενή, και όχι με συναλλαγές «πίσω από την πλάτη του» ή «κάτω από το τραπέζι»!!!
Ωστόσο, η Ελλάδα έχει καταφέρει όχι απλά να κατασκευάσει ένα σύστημα δαιδαλώδες από το οποίο δεν καταφέρνεις να βγεις ούτε με τον περίφημο μίτο της Αριάδνης, αλλά τον έχει κιόλας περιχαρακώσει. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, το κράτος, το σύστημα, η γραφειοκρατία, ο πολίτης, ο ασθενής, ο γιατρός, η νοσοκόμα, εγώ, εσύ, αυτός, εμείς, εσείς, αυτοί, θρέψαμε, θρέφουμε και κατά πως φαίνεται εξακολουθούμε να θρέφουμε ένα δύσοσμο και σηψαιμικό ιατρικό σύστημα το οποίο τις περισσότερες φορές υπολειτουργεί και στις σοβαρότερες των περιπτώσεων έχει θύματα με απώλειες μερικές ή ολικές και μάλιστα ανεκπλήρωτες. Φυσικά, το σύστημα αυτό αδυνατεί να αυτοϊαθεί! (Τι ειρωνεία!)
Ευτυχώς όμως η ιστορία έχει εξαιρέσεις και μέσα σε τέτοιες καταστάσεις παλεύουν Άνθρωποι Γιατροί, Νοσηλευτές και Υπάλληλοι να πάρουν σοβαρά τον ρόλο τους και να υπηρετήσουν τον Άλλον από τη θέση τους, όπως ορκίστηκαν κάποτε σε θεούς και δαίμονες. Κι ας υπήρξαν κι αυτοί «θύματα» της κρίσης, της πολιτικής ή της οικονομικής,  κι ας έφαγαν τα χρόνια τους στα βιβλία, στα συνέδρια, στις βιβλιοθήκες και στα χειρουργεία, προσφέροντας αποθέματα ψυχής. Οι άνθρωποι αυτοί όμως δεν επικαλούνται άλλοθι και δεν δουλεύουν με καχυποψία για τον διπλανό τους, δεν βγάζουν απωθημένα σε ασθενείς, δεν περιφρονούν τον συνάδερφο, «δεν μαγειρεύουν» σενάρια. Απεναντίας, κοιτούν τη δουλειά τους και στέκονται στο ύψος των περιστάσεων ακόμη κι αν αυτές πέσουν κάποια στιγμή χαμηλά.
 Εάν οι εξαιρέσεις είναι λίγες ή πολλές δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι τέτοιοι άνθρωποι πρέπει να μνημονεύονται και να τιμώνται, ακόμη κι αν η συγκαλυμμένη απρεπή συμπεριφορά «συναδέλφων» προσπάθησε να τους ρίξει στο περιθώριο είτε με ακήρυκτο πόλεμο, είτε με αμέλεια και παραμέληση των επαγγελματικών τους καθηκόντων, αφού οι κλινικοί ιατροί τείνουν να εκλείψουν και πολλοί από δαύτους έχουν το «Αξίωμα» του ιατρού κατ’ ευφημισμόν, γιατί η ρετσινιά του προσδιορισμού «κατά φαντασίαν» κολλάει παραδοσιακά μόνο στον ασθενή! Ας τους πει επιτέλους κάποιος πως η γλώσσα αλλάζει με τον καιρό και πως  με τις ανοησίες τους μπορεί ο Μολιέρος, εάν ζούσε, ή να άλλαζε τον προσδιοριζόμενο όρο ή να έγραφε το έργο του αντιστρόφως!


11 σχόλια:

  1. Παύλος Λεμ.- Καβάλα!19 Ιουνίου 2013 - 12:58 π.μ.

    «Υπάρχουν στη ζωή κάτι ανθρωπάκια,
    που όταν σε δουν καλά, σκάβουν χαντάκια,
    μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα,
    για να μην είσαι πιο ψηλά από κείνα».

    Κάπου το διάβασα, δε θυμάμαι πού ούτε έχει σημασία μήτε είναι κάτι καινοτόμο, ρηξικέλευθο, βαθυστόχαστο, υψηλής διανόησης, πνευματώδες απόφθεγμα ή τι άλλο μεγαλότιλο, βαρύγδουπο, που θα μπορούσε να είναι. Είναι τόσο απλό, όσο η αλήθεια. Και γι αυτό τού πρέπει προσοχή. Έχει εφαρμογή στη ζωή όπως το ρούχο που φοράς για να πας στη δουλειά σου. Και να συναντήσεις όλους εκείνους που σε μέμφονται γιατί δεν είσαι στην κλίκα τους, γιατί ξεχωρίζεις, γιατί δεν απλώνεις τα χέρια σου να μαζέψεις αλλά για να δώσεις. Μόνο.


    "Ο Λάμπρου, ο ορθοπαιδικός ,ήταν ένας από αυτούς. Θλιβερό να χρησιμοποιώ αόριστο κι όχι ενεστώτα. Ο Λάμπρου πλέον δεν είναι κοντά μας. Έφυγε πρόωρα κι άδικα. Ο αγώνας ήταν άνισος. Και με την επάρατο και με το σαράκι που του ’τρωγε τα σωθικά εδώ και χρόνια.
    Ο Λάμπρου γιάτρεψε το πόδι μου. Το τραύμα ήταν πολύ σοβαρό. Και ήταν ήδη άρρωστος όταν ερχόντανε, αδειούχος ων, καθημερινά στο Νοσοκομείο Καβάλας και μου έκανε αλλαγές. Έφυγε, αλλά προλάβαμε να γνωριστούμε. Μιλούσαμε ανοικτά. Μου έλεγε κρυμμένα μυστικά-πληγές και χαμογελούσε. Τις πίκρες τις κατάπινε και στωικά υπέμενε. Καρτερώντας, ίσως, μια αλλαγή. ΄Ηρθε. Η αλλαγή. Μόνο που τον βρήκε στο χώμα. Ας είναι ελαφρύ κι ας χαμογελά από κει που είναι. Το ξέρω, δεν κράτησε κακίες, δε ζητά εκδίκηση. Μόνο ηρεμία. Κι ένα χαμένο δίκιο να βρεθεί και να καθίσει στο θρόνο που του αξίζει.
    Θα σε θυμάμαι Τάσο. Και θα σε ευγνωμονώ που έχω γερό πόδι και περπατώ σαν πρώτα. Και ξέρε το. Οι μάσκες κάποια μέρα πέφτουν. Όλες!!!"

    Αυτό είναι το κερί μου για σένα.
    ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με αφορμή τον Λάμπρου ο λίβελος και οι μύδροι!

      Διαγραφή
  2. Έχω να πώ αυτό: ΚΑΤΑ ΤΥΧΗ επιβιώνουμε απ'τους γιατρούς και το σύστημα!!!! Έπαθε ο μπαμπάς μου έφραγμα και μου λέει ο νοσηλευτής με απάθεια ότι είμασταν τυχεροί που δεν εφημέρευε το νοσοκομείο γιατί γίνεται χαμός και δεν δίνουν πάντα την πρέπουσα σημασία, που μας βάλανε μέσα γιατί μπήκα με το ζόρι, που ο τάδε καλός γιατρός έτυχε να είναι εκεί, που ποτέ δεν τον βρίσκεις φυσιολογικά και τέλος που ήταν ΣΚ γιατί δεν κάνουν μεταφορές σε δωμάτια και έμεινε εντατική...σαφώς καλύτερα γιατί ήταν όλοι απο πάνω του. Και ο πατέρας ενός φίλου που στο νοσοκομείο είχαν εφημερία, τον διώξανε γιατί δεν είδαν(?) κάτι σημαντικό και την επόμενη πέθανε....Τί να λέμε...καθαρά απο τύχη λειτουργούν όλα στην Ελλάδα και οι φωτεινές εξαιρέσεις άραγε είναι αρκετές να κάνουν μία αλλαγή στο χαοτικό τοπίο??? Ελπίζω πάντα σ'ένα καλύτερο αύριο με ευσυνείδητους νέους ανθρώπους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχως ή ευτυχώς για τις "μικροβλαβες" μου είχα άκρες στα νοσοκομεια! Ειναι βαριες κουβεντες ολες αυτες πλην ομως αληθινες!
      Φανταζομαι οτι και οι "εξαιρεσεις" θα συμφωνουνε μονο που θα μπορουνε να "δικαιολογήσουν" και να "αιτιολογήσουν" τις καταστάσεις ευκολοτερα απο εμας τους κοινούς θνητούς!
      Κοινως, "μη σου τυχει" κι αν σου τυχει, κατέβασε ευχολόγια και προσευχολόγια Κατερινα μου!

      ΥΓ: στα εκτακτα περιστατικά λες δεν ευνόησε η τυχη,
      στα προγραμματισμένα ομως γιατι να μην ευνοεί το σύστημα της πρόληψης? Γιατι κανουμε ολες αυτες τις εξετασεις και σκάμε τα 100αρια και τα 150άρια στους ΜΕΓΑΛΟγιατρούς κι αυτοί να μην κανουν τη δουλεια τους ενδελεχως? θα μου πει κανεις?
      Οσο ανεβαινει η ταριφα ανεβαινει η ποιοτητά τους?
      Αλλα δεν μετατρεπονται από θνητοι σε θεοί,
      ουτε για να πεσουν μεσα στην προβλεψη ουτε για να σε σωσουνε!

      ΥΓ: ειμαι υπερ του να ΚΑΛΟΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ οι γιατροί...
      οχι όμως μόνο για να διαβαζουν φιλμ! Αυτο το κανουν και οι φωτογραφοι καλυτερα!(νομιζω τουλαχιστον!)

      Διαγραφή
  3. Αχ βρε κοριτσάκι θέμα καλοκαιριάτικα!
    Όλοι θα χουν κι από μια-δυο ιστορίες να πουν.
    Δύσκολη περίπτωση οι γιατροί. Το χειρότερο ελάττωμά τους,
    Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ τους!!!
    Δεν θέλω ούτε να τη σκέφτομαι ούτε να την πολυσυζητώ αυτή την ιστορία με το ιατρικό μας σύστημα.
    Να παρακαλάμε απλά να χουμε όλοι την υγειά μας!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. «νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
      με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

      http://www.youtube.com/watch?v=1vQLurTrkV8

      Καληνύχτα Ευγενία,
      αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ!!


      Διαγραφή
  4. Δυστυχώς σε πολλά επαγγέλματα καταξίωσης που χαίρουν αναγνώρισης και ενισχύουν στη συλλογική συνείδηση, την αυθεντία όποιου τα ασκεί, (ακριβώς για αυτούς τους λόγους), ισχύουν όσα καταμαρτυράς και στην περίπτωση των επαγγελμάτων- λειτουργημάτων.
    Και ο δάσκαλος είναι όμως ένα σημαντικό λειτούργημα και ο πνευματικός άνθρωπος, είτε θρησκευτικής, είτε διανοητικής φύσης. Αλλά οι άνθρωποι λειτουργούμε με τα ελαττώματά μας. Ο νεοέλληνας ακόμα είναι ένας επαρχιώτης στη νοοτροπία του. Ο,τι και να κάνει δε θα γίνει σύντομα πολίτης του κόσμου. Αυτόν τον κομπλεξισμό και τον ηλίθιο ανερμάτιστο συντηρητισμό ή νεωτερισμό μας, τον κουβαλάμε ως έθνος νομίζω.
    Όποιον και να πιάσεις όποια ειδικότητα, όποιο επάγγελμα ή ιδιότητα όλοι μα όλοι, ικανοποιημένοι είμαστε με την εξαίρεση και όχι με τον κανόνα. Και ναι ο κανόνας είναι πως οι γιατροί είναι μαλάκες και διεφθαρμένοι. Και για την εξαίρεση δε δίνω μια τελικά, γιατί βαρέθηκα να τη μνημονεύω και να μην την συναντώ ποτέ σ' αυτό το χώρο! Τι να πω, ίσως δεν αρρωσταίνω συχνά, και δε μου δόθηκαν πολλές αφορμές να αναθεωρήσω. Κι αυτό τώρα το γράφω, γιατί τα γραπτά μένουν.
    Φιλί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πού να αρρώσταινες Georgina μου!!!χαχα!
      Που δεν σου το ευχομαι φυσικα! Πλακα κανω!
      Παντως εχεις πυγμη! Το περιεργο ξερεις ποιο
      ειναι?
      Πως οι περισσοτεροι απο ολους εμας πιστευουμε
      πως ειμαστε Η ΕΞΑΙΡΕΣΗ!Λογικα πολλες εξαιρεσεις
      μαζι μας κανουν εναν κανονα, αλλα που ειν' τος??
      Γι' αυτο το πιο "λογικό" ειναι να (κατα)πολεμάς το
      συστημα γιατι ως "απροσωπο" και "γενικό" ευκολοτερα
      υπάρχει και φυσικά δε μενει στο απυροβλητο!

      Τα σεβη μου απο το πανεμορφο Βουκουρεστι!

      Διαγραφή
  5. «Υπάρχουν χέρια που έχουν μάθει να σου δίνουν
    και άλλα χέρια που ζητάνε μοναχά…σίγουρα θα 'χεις
    συναντήσει δύο χέρια σαν κι αυτά» λένε πολύ εύστοχα οι Locomodo.

    Κι επειδή πάντα θα συναντάμε τέτοια χέρια και σε κάθε επαγγελματικό χώρο, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε λίγο τα πράγματα. Αν το θέμα μας είναι η ποιότητα της υπηρεσίας με άμεσο αντίκτυπο το αποτέλεσμα αυτής τότε, Ο.Κ., στην πυρά οι δύστυχοι (Παναγία μου) γιατροί. Αν όμως αυτό που μας εξοργίζει είναι ο τρόπος άσκησης αυτής της υπηρεσίας τότε θα συμφωνήσω κι εγώ με τους προλαλήσαντες συνδαιτυμόνες ότι δεν πρέπει να αφήνουμε στην απ’ έξω ούτε τους εκπαιδευτικούς, ούτε τους ιερείς ούτε καν τις ιερόδουλες… Επάγγελμα ή λειτούργημα; Δυστυχώς, σαν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα κλασσικού Νεοέλληνα κι εγώ, το ορίζω κατά το δοκούν. Εμένα και το πρόβλημά μου θέλω να μας αντιμετωπίζουν ως «λειτουργοί» (κυρίως οι ιερόδουλες!), για τους άλλους….δε με νοιάζει, ας βγάλουν επάνω τους όλη την «επαγγελματική» τους ψυχρότητα. Αρκεί με το «φακελάκι» μου να κλέψω τη σειρά κάποιου άλλου φουκαρά, να μπω στο καλύτερο δωμάτιο κι ας μην το’ χω τόση ανάγκη, να με περιποιηθούν προσεκτικότερα αδιαφορώντας για τον διπλανό μου. Τελικά έχουμε πολύ πλάκα εμείς οι Ελληνες. Είμαστε πολύ περίεργος λαός. Μπερδεμένος θα έλεγα. Και δεν τα λέω αυτά, my angel, για να υπερασπιστώ τους γιατρούς. Όταν εκείνος δέχτηκε κυνικά το φακελάκι για να μου ανακοινώσει ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα ήθελα να τον φτύσω κατάμουτρα αλλά σεβάστηκα τον άρρωστο πατέρα μου. Αλλωστε ο υποφαινόμενος επέλεξε το πολυτεχνείο από αντίδραση στην πίεση του περιγύρου του να προστεθεί ένας ακόμα γιατρός στο σόι. Όμως με ενοχλεί εξίσου η ανάλγητη συμπεριφορά του τραπεζικού ή του εφοριακού ή του δημοσίου υπαλλήλου στη δύστυχη γριούλα που δεν καταλαβαίνει τα, για κάποιους άλλους, αυτονόητα. Μεγάλη υπόθεση η παρουσία της έρμης της συνείδησης κατά την άσκηση του επαγγέλματος.
    Σε φιλώ
    James
    Υ.Γ.1 Δεν θα μπορούσα να μην μνημονεύσω τον θείο μου τον Σιαββό. Τον μοναδικό φτωχό γιατρό που γνωρίζω εγώ προσωπικά (δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν κι άλλοι). Όχι μόνο δεν πληρώνονταν από τους φτωχούς ασθενείς αλλά τους έδινε και από την τσέπη του για να αγοράσουν τα φάρμακά τους κι αυτοί βγαίνοντας από το ιατρείο του σταυροκοπιότανε και λέγανε: Αγιος ο Θεός, Αγιος Σιαββός…
    Υ.Γ.2 Η αλήθεια είναι ότι πρωί – πρωί μπήκα στον πειρασμό να σχολιάσω πρώτα το νέο σου κείμενο όμως σου είχα υποσχεθεί στο όμορφο Βουκουρέστι να ξεκινήσω από τους γιατρούς και όπως ξέρεις τις υποσχέσεις μου τις κρατάω.
    Υ.Γ.3 Αυτήν την κακιά συνήθεια να σημειώνω σκέψεις και ιδέες για το blog σου την ώρα που οδηγάω θα πρέπει να την κόψω πριν με μαζέψετε από κανένα χαντάκι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι εξαιρεσεις παντα υπαρχουν για να επιβεβαιωνουν τους κανονες James!
      Το προβλημα ειναι οτι ο κανονας θα πρεπε να ειναι η εξαιρεση!

      ΥΓ: Ευτυχως δεν σε κερδισε η ιατρικη λοιπον για να μπορεις να ερχεσαι στα ταξιδια!
      Προσοχη ομως με τα χαντακια γιατι για την περίθαλψή σου μετα δεν σου εγγυωμαι και πολλα! Το προλαμβανειν αλλωστε....(καποιος μου ειπε και πως στα αρχαια καλος ησουνα!)
      Χαιρε!

      Διαγραφή
    2. ΥΓ 1. Τα ταξίδια δεν θα τα έχανα ακόμα και Προθυπουργός να είμουνα
      ΥΓ 2. Α! ρε Τάνη μαρτυριάρη!!

      Διαγραφή