Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Οι άνθρωποι της διπλανής θέσης

Είναι κάτι σαν τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Από εκείνους που δεν τους διαλέγεις, αλλά κάποια τύχη, ενίοτε και ατυχία σου τους κουβάλησε δίπλα σου. Σαν τα βιβλία στα ράφια ένα πράμα. Μια τύχη τα έβαλε δίπλα δίπλα, μα έχουν τόσο διαφορετικό περιεχόμενο μεταξύ τους! Και φυσικά το εξώφυλλο δεν προεξοφλεί τις περισσότερες φορές το περιεχόμενό τους. Κάπως έτσι συναντιέσαι τετ α τετ με διάφορους τύπους σε κάποιο τραπέζι, σε κάποιο μέσο μαζικής μεταφοράς, σε μια ουρά δημόσιας υπηρεσίας. Εκεί όπου η ώρα ή η ουρά σε θέλει καθηλωμένο και σχεδόν με κεφαλοκλείδωμα παγιδευμένο χωρίς επιλογή να πας πιο πέρα, πιο μπροστά ή πιο πίσω. Και προσπαθείς να σταθείς στο ύψος σου. Το δικό σου και των περιστάσεων. Αναγκαστικά τότε ακούς, βλέπεις, παρατηρείς τι ποικιλία χαρακτήρων κυκλοφορεί. Συστήνεσαι με κάτι έξω από εσένα και παραδέχεσαι πως όντως υπάρχουν πολλοί άλλοι, πολύ διαφορετικοί από εσένα που ζουν δίπλα σουΧωρίς να τους ζήσεις μπορείς άνετα να πιάσεις τον σφυγμό τους, να νιώσεις την αγωνία τους να σου πουν μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας πού έχουν πάει,να σου αποδείξουν τι σπουδαίο έχουνε κάνει στη ζωή τους, να δείξουν όχι τι διαφορετικό, αλλά τι και πόσο σπουδαιότερα έχουνε από εσένα, από τους άλλους, ή πόσο περισσότερα έκαναν-πέτυχαν τελικά από αυτά που προσδοκούσαν στη ζωή τους και γι’ αυτό αποτελούν έκπληξη για τον ίδιο τους τον εαυτό που τον ξεπέρασαν. Είναι ίσως ο ενθουσιασμός και η περηφάνια. Είναι ο πάγος της πρώτης γνωριμίας που πρέπει να σπάσει, είναι η αμηχανία που πρέπει να ξεκουμπιστεί!
Είναι όμως και αυτή η επιβεβαίωση που μπορεί να ζητιανεύει κανείς εντός ολίγων λεπτών. Είναι η αναζήτηση αναγνώρισης που μπορεί να ζητά από κάποιον άγνωστο. Είναι το να προλάβει μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας ή σε κάποιες ώρες να μάθει ο άλλος για εκείνον και να νιώσει τυχερός που τον γνώρισε! Να ευλογήσει τη μοίρα και να φτύσει τον κόρφο του που είχε την ευτυχή εμπειρία να τον βρει στο διάβα του. Προφανώς όμως και δεν καταλαβαίνει πως η έντονη αγωνία του να σου αποκαλύψει τα ταλέντα του, τη μοναδικότητά του και το σπουδαίο της καριέρας του ίσως προσκρούει επάνω στο προφίλ του ακροατή που έρχεται και προέρχεται από έναν άλλον κόσμο, χαμηλότερων τόνων, πιο μυστηριώδους ιδιοσυγκρασίας, ενδεχομένως με πλουσιότερο βιογραφικό από το δικό του, που δεν έχει τίποτα να αποδείξει σε κανέναν, αφού πρόκειται για αυταπόδεικτες καταστάσεις, πόσω δε μάλλον σε κάποιον φλύαρο τενεκέ ο οποίος πολύ φυσιολογικά κάνει θόρυβο, αφού είναι άδειος (από ουσία)! Τότε ο τελευταίος αντί να σπάσει τον πάγο, καταφέρνει μάλλον να προσκρούει σε παγόβουνο σαν τον Τιτανικό στο παρθενικό του ταξίδι! Συντριβή, πανωλεθρία, ναυάγιο η κάθε προσπάθεια ευόδωσης περαιτέρω σχέσεων!
Το παγόβουνο ζει απλά για τις εξαιρέσεις της ως άνω κατάστασης και ελπίζει μέχρι να βρεθεί όχι ο επόμενος που θα προσπαθήσει να το σπάσει εν αρχή προσκρούοντας επάνω του εντέλει, αλλά περιμένοντας εκείνον που θα το λιώσει!

18 σχόλια:

  1. Ξέρω γιατί το κάνεις αυτό! Θέλεις δύο θέσεις μόνο για σένα στο πούλμαν για Βουκουρέστι!!!!!!!!!!!!!! Όχι κυρία μου δε θα σου κάνουμε το χατίρι..... Δε θα κοιμηθείς σε αυτό το ταξίδι. Ξέχνα το.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Xa! Εαν υποθεσουμε πως εγω κι εσυ θα κατσουμε μαζι (ΑΝ...λεμε) τοτε "θα λιωσω" (ως παγοβουνο....και φυσικα "στον υπνο")...
      Με ειπες παγοβουνο?:Ρ:Ρ:Ρ

      Διαγραφή
    2. Χρόνια Πολλά, Χρόνια καλά,ομορφούλα.Να είσαι πάντα καλά και, πώς να το κάνουμε, το να είναι κανείς διαφορετικός είναι δικαίωμα, που αν δεν το αντέχουμε, καλό είναι να την "κάνουμε" με ελαφρά πηδηματάκια.
      Σε φιλώ

      Διαγραφή
    3. Σας Μερσω κυρια δασκαλα!
      Φυσικα υπαρχει το δικαιωμα στη
      διαφορετικοτητα με σεβασμο ομως
      της διαφορετικοτητας κι απ' την
      αναποδη!
      Καλη σας μερα!

      Διαγραφή
    4. Καλά, σε πιστέψαμε!!!! Να σε πω τώρα τον δικό μου πόνο:δεν μπορώ/αντέχω τον θόρυβο με τίποτε. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο, στις περιπτώσεις που περιγράφεις, να βρεθείς κάτω από μια μασχάλη που "ευωδιάζει" και να σ'έρχεται λιποθυμία. Εγώ την έπαθα, καθότι και "μικρά το δέμας"

      Διαγραφή
    5. Τωρα αυτο το "σε πιστεψαμε" γιατι δεν το καταλαβα?
      Μασχαλες?
      σταματα κι ηρθε καλοκαιρι! Να μπεις στο 10αρι με 40 βαθμους παστη σαρδελλλλλλα και τι στον κοσμο! Απο περσι κεντρο μονο με ποδηλατο!

      Διαγραφή
  2. Είναι αυτό που λένε "όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι"!. Έτσι πολλές φορές θέλουμε εναγωνίως να δείξουμε τα χαρισματά μας αλλά μάλλον τα παραλέμε και τα φουσκώνουμε....Πάντως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος λιγότερο επιδεικτικός και εκφραστικός είναι και καλύτερος. Ειδικά όταν συναντάς κάποιον για πρώτη φορά και θες να πεις δυο κουβέντες να περάσει η ώρα βρε αδερφέ, προτιμώ τον πρώτο χαρακτήρα! Αλλά είναι στην φύση του ανθρώπου να καμαρώνει και ν'αυτοθαυμάζεται όταν κάτι καταφέρει...αλλά εαν αυτό γίνει αλαζονία μάλλον δεν θα κάνει τίποτα σωστό...Τέλος, όταν αφορά συνταξιδιώτες, μου'χει τύχει και ο περίεργος τύπος. Νομίζω ότι αυτό είναι το χειρότερο! Γίνεσαι για δεν γίνεσαι τότε παγόβουνο??

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνω για το οτι η σιωπη σημαινει κατι σπουδαιοτερο!
      Ωστοσο κι οταν μιλας δεν ειναι μονο τι θα πεις αλλα και πώς δηλωνοντας με αυτον τον τροπο τι σκοπο εχεις!
      Αλλωστε σιγουρα οι χαρακτηρες δεν ειναι μονο αυτοι δυο (ακρα) αλλα υπαρχουνε ενας σωρος ενδιαμεσοι!

      Διαγραφή
  3. Μίλησες στην καρδιά μου σήμερα χαχαχα!!!
    Ποιας διπλανής κοπελιά μου?
    Στα καλά καθούμενα, να περιμένεις στην ουρά της εφορίας κι η κυρία από πίσω να σου λέει όλη την ιστορία για τη ζωή της, τον άντρα της,την καταπληκτική κόρη της, και την εξαίσια θέση που έχει στην κοινωνία. 8 η ώρα το πρωί...πόση υπομονή μπορεί να χεις? Η αλήθεια είναι ότι έχω περισσότερο απ το κανονικό κι αυτό πολλές φορές μάλλον φαίνεται με βελάκι που με δείχνει... Κάποια κυρία πριν δυο χρόνια, μου είπε σε σχολική γιορτή " ξέρεις τι είναι να χορεύεις σε θέατρο, με τα φώτα στραμμένα πάνω στη σκηνή κι από κάτω να σε χειροκροτούν. Δεν μπορείς να νιώσεις αυτή την αίσθηση..."
    Ε κάτι σα να πήρε τ αυτί μου είπα...
    Άλλοι παινεύονται, άλλοι γκρινιάζουν, άλλοι λένε για τα χρήματα που ξοδεύουν κι άλλοι για τις αρρώστιες τους. Γενικότερα το συμπέρασμα είναι ότι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να επικοινωνήσουν, να τους ακούσει κάποιος και τις περισσότερες φορές ένας ξένος είναι καλύτερο αυτί απ έναν γνωστό μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχα! και τι της ειπες?
      "εγω απο χωριο ειμαι, δεν ξερω τιποτε"?

      Στην αναγκη να επικοινωνησουν προσθετω και τις προσωπικες ανασφαλειες που κουβαλαει ο καθενας.
      Η αναγκη να ακουσει ενα "Μπραβο!", να προκαλεσει
      θαυμασμο!
      Και αυτο που λες μεγαλη αληθεια: "Ο αλλος δεν (μας)
      ακουει"...ο ξενος εστω απο σεβασμο καθεται!

      Διαγραφή
    2. Το έχω σκεφτεί αρκετές φορές. Ο δικός μας άνθρωπος θα πει τι γνώμη του και ίσως μας κρίνει επειδή μας ξέρει.
      Ο ξένος απλά θ ακούσει. Κι εμείς απλά θέλουμε να τα πούμε είτε για να εντυπωσιάσουμε είτε για να βγάλουμε από μέσα μας ότι κρατάμε καλά κρυμμένα.
      Δεν θέλουμε απάντηση. Πριν χρόνια είμασταν 4-5 μωρομάνες με πρώτο παιδί και λέγαμε,λέγαμε γκρινιάζαμε ή κοκορευόμασταν για τα καμάρια μας. Στην παρέα ήταν κι η αδελφή μου. Όταν κάποτε μία ρώτησε τη γνώμη της είπε " είστε βαθιά νυχτωμένες "
      Είχε ήδη 3 παιδιά κι απλώς μας άκουγε...

      Διαγραφή
    3. Ε ετσι γινεται παντα! Και εχει ΚΑΙ την πλακα του!
      Να μην ξερεις ποιος ειναι ο απεναντι! Να πας να του τη βγεις με την ή τις εξυπναδα-ες σου και να σε ταπωωωωσει!χαχα
      Σαν παιχνιδι ακουγεται!

      Διαγραφή
  4. ο ενοχλητικός συνεπιβατης....22 Μαΐου 2013 - 1:18 μ.μ.

    χρονια πολλα για την ονομαστικη σου γιορτη και ελπιζω πραγματικα να εκπληρωθουν ολες σου οι επιθυμιες..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. κυριε Ενοχλητικε Συνεπιβατα...
      Σας μερσω too!!!

      μια απο τις επιθυμιες μου ειναι να μΕ
      τυχαινουν ενοχλητικοι συνεπιβατες σαν κι εσας
      ή την Secilia (τυχαιο?)

      Διαγραφή
  5. Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα το πόσο η μαγεία και το μυστήριο λείπουν από τη ζωή μας.Αυτό το "κάτι"που υπάρχει παντού γύρω μας σε οτιδήποτε και σε οποιονδήποτε και περιμένει να το ανακαλύψεις.Αυτό το "κάτι" που σε καλεί και σε προσκαλεί να κοπιάσεις,για να σου αποκαλυφθεί και να του αποκαλυφθείς χωρίς εύκολα να σου παραδίδεται,χωρίς να σου χαρίζεται.Ευκαιρίες κι ευτυχείς συγκυρίες οι στιγμές,μα η βουτιά στο βυθό θέλει βαθιά ανάσα και γερά πνευμόνια,για να ονομαστεί πεπρωμένο.Αρκεί βουτηχτής και βυθός να επιζητούν το ίδιο.Να εξερευνήσουν και να εξερευνηθούν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι αν δεν επιζητουν το ίδιο; Ιδου η απορια!
      Εαν ο ενας λεει κι ο αλλος δεν ακουει; Εαν
      ο ενας λεει κι αλλος δε θελει να ακουσει;
      Κ μιας κ το ανεφερες, ξερεις, εχω βγαλει κοσμο απο τη ζωη μου
      γιατι με κουραζε αυτο το πολυ μλπα μπλα!!! Πιο πολυ κι απ το δικο
      μου! Φαντασου! Χαχα!!!Τελικα μαλλον το μυστηριο γοητευει, αρκει βεβαια
      να μη φτανει στη μυστικοπαθεια που απογοητευει....

      Διαγραφή
  6. Για καιρό με ταλαιπωρούσε κι εμένα αυτό το ερώτημα.Ώσπου κάποιοι άνθρωποι,καλή τους ώρα,με την παραπάνω συμπεριφορά που περιγράφεις,με βοήθησαν ως ένα βαθμό να καταλάβω.Το πνεύμα,η ψυχή,η καρδιά,το σώμα είναι πανάκριβα.Δεν τα χαρίζεις έτσι απλά.Ούτε τα πουλάς.Σαν αμύθητοι θησαυροί περμένουν εκείνον που αξίζει πραγματικά να του αποκαλυφθούν και να του δοθούν.Ούτε παζάρια ούτε λεηλασίες.Αν έχεις να δώσεις,δίνεις.Όταν,όπου και σε όποιον επιλέξεις.Δεν μπορείς άκριτα να σπαταλιέσαι και να ξοδεύεσαι ούτε να παρακαλάς κάποιον να σου δώσει,όταν δεν έχει,δεν μπορεί ή δε θέλει να σου δώσει.Η ζωή σου ανοίγεται αν της ανοιχτείς.Και ζωή είναι όλα.Μα πάνω απ'όλα οι επιλογές.Ν'αποδέχεσαι το διαφορετικό μα να σέβεσαι και τη δική σου διαφορετικότητα.Και όπως έχει πει ο Κώστας Τσόκλης,"δεν πιστεύω στους ανθρώπους,πιστεύω στον άνθρωπο..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατι μου λεει πως εχεις πιασει το θεμα ακριβως απ την αναποδη! Εχει κι αυτο την ερμηνεια του βεβαια-δε λεω- αλλα νομιζω πως εστιασα ακριβως αντιστροφα! Ας ειναι κι ετσι βεβαια!

      Διαγραφή