Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Όμοιος ομοίω αεί πελάζει. Τω διαφορετικώ?


Το διαφορετικό είναι δύσκολα αποδεκτό. Είναι αυτό που δεν μας ταιριάζει με τα μέχρι τώρα, με τα «δικά μας», με τα «γνωστά» μας δεδομένα και το περιθωριοποιούμε. Δεν είναι εύκολο το μάτι να συνηθίσει το extreme σε μία κοινωνία που, όχι απλά αγκαλιάζει το παραδοσιακό, αλλά προσκυνάει το σύνηθες. Το μάτι απλά κολλάει στο «διαφορετικό από εμένα». Το αφτί κουνιέται με το πρόσωπο να συνοφρυώνεται σε μια όψη απορίας σαν ακούσει κάτι ρηξικέλευθο. Κάτι που του γκρεμίζει την πεπατημένη. Την οποία την περπάτησε πρώτος ποιος? Και αποτελεί ένα γνωστό μονοπάτι, χωρίς εκπλήξεις και κακοτοπιές, χωρίς φόβους για άγνωστους προορισμούς, χωρίς κατακραυγές κοινωνικές, χωρίς φωνές συνειδήσεων των άλλων, χωρίς τσιρίδες και μαλώματα των αλλοθρήσκων, χωρίς αμφισβητήσεις και κριτικές, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς στερεοτυπικά μοτίβα, χωρίς μοντέλα καλουπωμένα στο βολικό.
Η κοινωνία, αυτή ή η άλλη ή κάποια άλλη, είναι περισσότερο ή λιγότερο δεκτική στο «έξω από αυτήν». Αγκαλιάζει το γνωστό σαν νεογέννητο βρέφος, αλλά διαστροφικά το βρίζει, ακόμη κι όταν ξέρει πως θα γίνει το πιο κακομαθημένο πλάσμα στον κόσμο που θα της βγάλει το λάδι. Αποδέχεται το στερεοτυπικό, ακόμη κι αν της αποδεικνύει και της υποδεικνύει η ιστορία επανειλημμένως πως πρέπει να το αποβάλει πανηγυρικά. Και υιοθετεί το εκ προοιμίου καταστροφικό, μόνο και μόνο γιατί δεν εμπιστεύεται προφήτες που υπόσχονται απαλλαγή και σωτηρία, γιατί τους θεωρεί αγύρτες προφήτες, όπως οι Φαρισαίοι τον Χριστό.
Άλλωστε τα ώτα, αυτάρεσκα γαρ, θέλουν να χαϊδεύονται. Να ακούνε αυτό που τα κάνει να χαίρονται. Να νιώθουν ικανοποιημένα, όταν ο συνεργάτης τους, η γλώσσα, μιλάει και δεν βρίσκει εμπόδιο σε κανέναν τοίχο, αντίσταση σε καμία συνείδηση, αντεπιχείρημα από καμία άλλη γλώσσα, διαφορετικότητα από κανένα άλλο μυαλό, καινοτομία από άλλον συνδαιτυμόνα.
Και να ‘ναι απλά τα ώτα αυτάρεσκα ή η συνειδησιακή μας ενοχή? Να ‘ναι ο εγωκεντρικός μας χαρακτήρας που θέλει ενδόμυχα ακόμα και τις λαθεμένες του επιλογές να τις δικαιολογήσει? Να θέλει παρέα στην από λάθος επιλογή της μοναξιάς του? Να θέλει η ρουφήχτρα της τρικυμισμένης του ζωής να φέρει στον πάτο της θάλασσας και άλλα ναυάγια? Είναι που ξέρει ότι πνίγηκε κι ότι βρίσκεται στον άλλον κόσμο, τον κολασμένο, αλλά δε θέλει να ‘ναι μόνος του και αναζητάει συντροφιά? Γνωρίζει πως έκανε λάθος και προβληματικές επιλογές, αλλά τραβάει τα καράβια της επιφάνειας που αρμενίζουν στα δικά τους ήρεμα ακρογιάλια για να τα βυθίσει με το έτσι θέλω στον βυθό του? Να τα αποδείξει πως μια μέρα θα γίνουν κι εκείνα θαλάσσια κουφάρια, με μόνη ζωή ανάμεσα στα αλίκτυπα και σκουριασμένα τους σκαριά τα φαντάσματα μιας ονειροπαρμένης ζωής, που δεν στέριωσε όπως την ονειρεύτηκαν? Και στα οποία μπορεί να κυκλοφορεί πού και πού, κανένα ψάρι, αλλά μόνο σαρκοβόρο!?
Δεν ξέρω εάν είναι όλοι αυτοί άνθρωποι «αποτυχημένοι», «απογοητευμένοι», άνθρωποι που αλλιώς τα πίστευαν και αλλιώς τους ήρθανε, είναι όμως σίγουρα άνθρωποι που θέλουν να δικαιολογήσουν για κάποιον λόγο την «αποτυχία» τους και ψάχνουν απεγνωσμένα συνοδοιπόρους στη μιζέρια τους, κλείνοντας τα μάτια στο «άλλο», κλείνοντας τα αφτιά τους στο διαφορετικό, αλλά το στόμα τους το κρατούν απύλωτο, ώστε να επικρίνουν και να εκμηδενίζουν τις διαφορετικές από εκείνους επιλογές.

7 σχόλια:

  1. Τι ωραία που είναι όταν όλοι συμφωνούν μαζί σου!!!!!
    Νιώθεις τέλεια, σοφός!!!

    Γράφεις για τη διαφορετικότητα,τη ζήλια (σαν ζήλια νιώθω τους ανθρώπους που θέλουν να σε πάρουν μαζί τους στο βυθό )κι εκείνο το εκπληκτικό,που βρίσκουμε τέλειες όλες τις επιλογές μας.

    Το διαφορετικό είναι υπέροχο και δίνει χρώμα στη ζωή, είτε όταν το βλέπουμε, είτε όταν είμαστε εμείς οι ίδιοι. Φέρνει την ανατροπή και πολλές φορές την εξέλιξη. Αρκεί να μην προσπαθεί να σε φέρει στην πλευρά του, ντε και καλά, νιώθοντας ανώτερο (αν μιλάμε για ιδεολογική διαφορά) ή να μην σε φορτώνει ενοχές για τη ρουτίνα σου ( διαφορά στον τρόπο ζωής ). Εκτός αν μιλάς για διαφορές που πρέπει να γίνουν αποδεκτές χωρίς να το αναλύουμε...χρώμα, αναπηρία, εμφάνιση κλπ.
    Πολλές φορές ,ως μάζα, γνώρισα διαφορετικά άτομα που ήταν πολύ πιεστικά,εγωκεντρικά και επικριτικά. Γνώρισα κι άλλα που άλλαξαν προς το καλύτερο τη ζωή μου. Το δεύτερο είναι υπέροχο όταν σου συμβαίνει.

    Αυτούς που θέλουν να σε τραβήξουν στη μαυρίλα τους, όταν τους καταλάβεις, ακόμα κι αν σε πήγαν στον πάτο τους...βατραχοπέδιλα γρήγορα, και κολύμπι προς την επιφάνεια.

    Τις επιλογές μας τις χρυσώνουμε γιατί από αυτές κρινόμαστε οι ίδιοι.
    Το πιο συνηθισμένο είναι η περιγραφή ενός τέλειου συντρόφου και μιας τέλειας οικογενειακής ζωής που ξαφνικά όταν διαλύεται βγαίνουν όλες
    "οι σκουριές" και τα μπαλώματα.
    Το ίδιο γίνεται και σε άλλες σχέσεις ή επιλογές.
    Αχ κοπελιά...αυτό που λέμε πάντα....όλα μέσα στη ζωή είναι!
    Φιλάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξερω εαν, Ευγενια μου, πρεπει να σταθω στο ΤΙ ή στο ΠΩΣ.
      Δλδ, απο τη μια ειναι το σε ΤΙ διαφωνούμε και από την αλλη ΠΩΣ.

      Ως προς το πρωτο οταν ειναι οι γνωμες/οι ανθρωποι διαφορετικοι, μπορουμε να πουμε οτι υπαρχουνε δυο πτυχες: η μερια μου και η μερια σου. Και για τους δυο ειναι διαφορετικός ο "αλλος", αρα ο καθενας μας εχει τον κοσμο ΤΟΥ, εκει οπου οι ομοιοι του τον αποδεχονται. Σωστα?
      Σε αυτο το σημειο, σε ΟΡΙΣΜΕΝΑ θεματα η ζυγαρια εχει να κανει με δυο αντιρροπες δυναμεις: τον συντηρητισμο και τον προοδευτισμο. Αλλα και αυτο εξαρταται απο ποια γωνια τα βλεπεις τα πραγματα. Ειναι ομως, ει μη τι αλλο, διαστροφικο, να ξερεις οτι το παλιο ειναι καταστροφικο, αλλα να το υποστηριζεις , επειδη ως "εχθρος" γνωστος, ξερεις τι θα αντιμετωπισεις. Αντιστροφως, το αγνωστο, πολλα ή λιγα υποσχομενα (δεν το εξεταζουμε) το απορριπτουμε εκ προοιμιου γιατι μας προκαλει απεχθεια, αφου αντιβαινει στα στερεοτυπα μας!!!!!!

      Ως προς το ΠΩΣ εχω να πω το εξης: το οτι η διαφωνια πρεπει να γινεται πολιτισμενα, ειναι νομιζω αυτονοητο. Αυτο που δεν μου αρεσει ειναι ο δογματικος λογος και η ελλειψη περιθωριων "που δινεις" (αδοκιμο να δινεις ελλειψη, αλλα δεν εχω λογια...) να διαφωνησει ο "αλλος" μαζι σου. Πολλοι ανθρωποι μιλανε εκ πειρας προσωπικης, ζωης, περιστατικων στον γυρω κοσμο τους και λενε πολυ ορθα και κοφτα οτι: "τα πραγματα ειναι ετσι, και θα γινουν ετσι! το λεω εγω! και το υπογραφω! γιατι και η Κιτσα, η Νιτσα, η Γιτσα, ο Μητσος, ο Κιτσος, ο Τακης εκαναν κι αυτες/αυτοι αυτο και μπλα μπλα μπλα...."

      Εν ολιγοις η Κιτσα προερχεται απο εναν αλλον κοσμο, με αλλα δεδομενα και αλλους παραγοντες που την πλαισιωνουν, γιατι ολοι να ειμαστε μια Κιτσα ή μια καρικατουρα του Τακη και να μην εχουμε περιθωρια να γινουμε Κουλα, Σουλα, Νουλα ή Βούλης, Κουλης, Σουλης με δικη της/του προσωπικοτητα?

      Αυτο ειναι θεμα ζήλιας? Δεν ξερω εαν ειναι ζηλια ή εγωκεντρισμος, να επιβεβαιωθω και να φανω οτι εχω δικιο.

      Μια ανασφαλεια μου φαινεται να κρυβεται απο πισω, ανθρωπων που τους λειπει η αναγνωριση. Θα μου πεις και η ζηλια θεμα ανασφαλειας ειναι.

      ΥΓ: αυτο με τα βατραχοπέδιλα πολυ ωραιο! Καλοκαιρακι ποτε θα ρθεις?

      Διαγραφή
    2. Καλημέρα ηλιόλουστη κι ανοιξιάτικη!!! πω πω γλωσσοκοπάνα!!! κάπου χάθηκα είναι η αλήθεια.

      Διαφορετικές γνώμες, συντηρητικές ή προοδευτικές απόψεις,διαφωνίες, η Κίτσα κι ο Σούλης...

      Υπάρχουν άνθρωποι απόλυτοι, στενοκέφαλοι,σκληροί,και με διάθεση να ανέβουν στο σβέρκο του άλλου και να τον εξουσιάσουν. Υπάρχουν κι άλλοι που ακούνε, προσαρμόζονται, δέχονται και κάτι διαφορετικό ή το αλλάζουνε στα δικά τους δεδομένα και δεν ανακατεύονται στις ζωές των άλλων.
      Υπάρχει και μια ενδιάμεση κατάσταση που είσαι μια έτσι μια αλλιώς.
      Τώρα όλες αυτές οι κριτικές και η πίεση να γίνουμε όλοι Σάκης, Μάκης, Αλκης γλυκά μου κατσαριδάκια (δεν ξέρω αν θυμάσαι τη διαφήμιση ) πιάνει και είναι καταστροφική στην παιδική άντε και στην εφηβική ηλικία. Μετά...αν γλίτωσες την " λοβοτομή " βάζεις τα όριά σου και δεν αφήνεις κανέναν να σου ορίσει τη ζωή.
      Ακούς τις καλοπροαίρετες συμβουλές, σε προβληματίζουν οι κριτικές, κρίνεις μόνος και συγκρίνεις κι ανάλογα πορεύεσαι.
      Κάνεις τα δικά σου λάθη, έχεις τις δικές σου αποτυχίες κι επιτυχίες, προσπαθείς, αγαπάς,γελάς,ματώνεις, ΖΕΙΣ!!!!!!!!!
      Πολλά φιλιά.

      Διαγραφή
    3. Ενταξει! Σκάω!
      Τα ειπες ολα!
      Με καλυψες! (Παλι)

      Διαγραφή
  2. Λίγο "βαρύ" μου έπεσε το θέμα, στις βιο...γραφικότητες. "Αφήστε όλα τα λουλούδια ν'ανθίσουν",είπε κάποιος τρανός.
    Δεν μπορώ ούτε και θέλω ν'αλλάξω κανένα. Αποφεύγω, όσο γίνεται, να συμβουλεύω τους γύρω μου.Δεν θα άντεχα τόση ευθύνη.
    Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχως ομως, βαρυ ή ελαφρυ, μεσα στη ζωη ειναι!
      Μου αρεσον οι χαρακτηρισμοι σου!

      Διαγραφή